Wit of rosé

WIT OF ROSÉ
Geschreven door Ellie Schmitz

Herinnering
Iedere zondagmiddag moet ik mee. Met mijn moeder op de fiets naar haar ouders in een naburig dorp. Mijn vader slaapt, heeft ’s nachts in de kolenmijn gewerkt. Eenmaal bij mijn grootouders geniet ik wel. Vooral van opa met zijn lachende ogen en grote snor. Steevast pakt oma een groot wit brood. Houdt het tegen haar borst en snijdt er met een broodmes dikke sneeën van. Die worden besmeerd met veel boter en bestrooid met suiker. Aan het gesprek doe ik niet mee. Ik luister. Ook op deze late zondagmiddag.
Ineens verandert oma’s gezichtsuitdrukking. Haar jongste zoon, met zijn gezin wonend in een ander deel van het huis, komt door de achterdeur binnen. Sinds de kerkdienst op een vroeg tijdstip die ochtend, heeft men hem nog niet gezien. Na de mis is oom F. naar het café gegaan. Uren later komt hij thuis. Heel dronken. Oma is bang. Zij opent een deurtje van de buffetkast en hurkt neer. Denkt zich zo te verbergen voor haar agressieve kind. Het zien van oma’s angst is schokkend. Nooit meer ben ik dat beeld kwijtgeraakt.

Op mijn veertiende heb ik het eerste biertje gedronken, waarna ik een puntzak friet met mayonaise heb gegeten. ’s Nachts ben ik hondsberoerd geweest. Alcohol drinken is vanaf dat moment voor mij een gepasseerd station. Nooit meer, tot op de dag van vandaag heb ik een glas bier gedronken. Vind het zelfs ontzettend vies ruiken. Maar tegen mijn veertigste ben ik op aandrang van mijn toenmalige psychiater toch ‘aan de wijn gegaan’. Het zou ervoor zorgen dat ik mij wat losser ging voelen. Jaren heb ik uit het allerkleinste Franse glaasje een wijntje per dag gedronken. Nu drink ik elke dag bij het eten een glas wit of rosé. Vind het heerlijk. Nog steeds uit zo’n Frans ding, echter wel twee maatjes groter.

EINDE

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/