WIL JE MIJN HAND VASTHOUDEN
Geschreven door Bert Plomp
Met “Wil je mijn hand vasthouden” bewijst Bert Plomp opnieuw dat hij in staat is om het alledaagse leven op te tillen naar een existentieel niveau, zonder daarbij zijn kenmerkende eenvoud en oprechtheid te verliezen.
In zowel “De motorrijder” als “Het witte pootje” toont Bert Plomp zich een schrijver die met sobere, beeldende taal de kwetsbaarheid van het leven tastbaar maakt. Beide verhalen spelen zich af tegen het ruige decor van West-Ierland, waar natuur niet slechts achtergrond is, maar een actieve kracht die de gebeurtenissen draagt en verdiept.
In “De motorrijder” voert Plomp de lezer mee naar de gevaarlijke bergweg van de Conor Pass op het Dingle Peninsula. Wat begint als een beschouwing over roekeloosheid en verantwoordelijkheid op een smalle, bochtige pas, mondt uit in een aangrijpende tragedie: een verongelukte motorrijder die, in zijn laatste momenten, slechts één wens uitspreekt: “Wil je mijn hand vasthouden?” Die eenvoudige vraag vormt de emotionele kern van het verhaal. Hier overstijgt Plomp het individuele ongeval en raakt hij aan een universele behoefte: niet alleen willen sterven. De figuur van Michael, die de stervende bijstaat, wordt het symbool van medemenselijkheid in zijn meest pure vorm.
In “Het witte pootje” verschuift de focus van menselijke naar dierlijke nabijheid, maar de thematiek blijft verwant. Het overlijden van border collie Maeve wordt beschreven met een ontroerende directheid. Haar karakter: haar leiderschap, haar waakzaamheid en vooral het ontwapenende gebaar van haar witte pootje wordt zo levendig neergezet dat de lezer haar bijna persoonlijk leert kennen. Dat pootje groeit uit tot een krachtig symbool: eerst als teken van vertrouwen, later als laatste fysieke verbinding tussen mens en dier in de nacht van haar sterven. De scène waarin haar pootje warm wordt gewreven terwijl zij haar baas gerust aankijkt, echoot de hand van de motorrijder: opnieuw is het vasthouden het ultieme gebaar van trouw.
Wat beide verhalen verbindt, is Plomps ingetogen stijl. Hij vermijdt sentiment en kiest voor feitelijke beschrijving, waardoor de emotie des te dieper binnenkomt. Of het nu gaat om een eeuwenoude stenen muur die plots het decor wordt van een sterfbed, of een begraafplaatsje in de duinen onder een hebestruik waar een roodborstje zingt als mogelijke boodschapper van troost, steeds toont Plomp hoe leven en dood in elkaars verlengde liggen.
Samen gelezen vormen “De motorrijder” en “Het witte pootje” een tweeluik over afscheid. Het ene verhaal benadrukt menselijke solidariteit in een noodlottig ogenblik, het andere de onvoorwaardelijke trouw tussen mens en dier. In beide gevallen laat Bert Plomp zien dat, wanneer snelheid, kracht en gezondheid wegvallen, slechts één ding werkelijk telt: de nabijheid van een ander wezen dat je hand of poot vasthoudt.
Aukje Idemakje Idema
Aflevering 2: Het witte pootje
Voor alle verhalen klik op: Verhalen
Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina: