Aflevering 2: Siberisch koud

SIBERISCH KOUD
Geschreven door Bert Plomp

Mijn broer Charles en ik waren in het Rietkopje een stuk beter gehuisvest dan in het voormalige tenthuisje en in sommige opzichten ook beter af dan thuis in Utrecht. De beschikking over het andere kamertje met stapelbed was ons namelijk ten deel gevallen. Nu hoefden wij niet langer rekening te houden, zoals dit in het andere bivak wel het geval was, met ouders die, achter een gordijn, binnen gehoorafstand op bed lagen. Dat bood ons alle ruimte het pand onopgemerkt via het slaapkamerraam te verlaten en weer te betreden. Ook op tijdstippen waarop wij geacht werden onze nachtrust te houden.
Buiten de officiële slaapvertrekken kende de bungalow nog een slaapplaats. De oudste zoon des huizes, Theo, sliep namelijk in de woonkamer op een bed dat overdag dienstdeed als divan. Dit bood hem weliswaar wat meer bewegingsvrijheid dan de anderen, maar eigenlijk ook weer niet omdat gedurende de hele nacht met grote regelmaat zijn doen en laten werden gecontroleerd door plotseling opdoemend toiletverkeer en dorstige medebewoners op weg naar de keukenkraan.
De douchecel was voorzien van een grote elektrische boiler die, eenmaal op temperatuur, garant stond voor een heerlijke douchepartij: het hete water kwam met bakken tegelijk naar beneden.
Toen ik een jaar of 16 was, heb ik tijdens een ijskoude kerstvakantie in het rietkopje een rendez-vous georganiseerd met een mooi vriendinnetje. Met een zeker zondig doel had ik haar naar het huisje gelokt.
In die jaren kwamen er nog Siberisch koude winters voor. Men vreesde toen zelfs dat een nieuwe ijstijd aanstaande was. Hoewel die lieden toen nog niet zo serieus genomen werden, waren politici, lobbyisten en andere onheilsprofeten al drukdoende argumenten te verzamelen om uiteindelijk het volk de schuld van die temperatuurdaling in de schoenen te schuiven.
Ik had het potkacheltje maximaal met kolen geladen en aangestoken en ook alvast de boiler aangezet. Nadat we eerst een uur lang, strak tegen elkaar aangedrukt, met een deken om ons heen geslagen, vlak voor de gloeiendhete kachel hadden gezeten, was de kamertemperatuur zodanig aangenaam geworden dat we ons uitkleedden en ons op de divan stortten. Na een verrukkelijk “onderonsje”, lagen we vervolgens nog wat na te genieten. Aansluitend nog even lekker samen douchen en dan weer terug op de Tomos door de kou naar Utrecht, was het plan.
Toen we eenmaal onder de douche stonden en ik met heet water de koude leidingen wat sneller wilde ontdooien, sprongen die leidingen van alle kanten tegelijk open. Een indrukwekkend waterspel ontvouwde zich vervolgens voor onze ogen.
Buiten in de bevroren grond, onder een betonnen plaat, bevond zich de hoofdkraan van de bungalow. Als een pijl dook ik in mijn blootje, haast was immers geboden, in de put om de hoofdkraan zo goed als mogelijk af te sluiten.
Alle snelle ingrepen ten spijt, toen mijn ouders, mijn broers, mijn zus en ik aan het begin van het weekend de bungalow opnieuw betraden en een van ons niet lang daarna de deur naar de badkamer opentrok, presenteerde zich achter die deur een werkelijk verpletterend winters Siberisch tafereel. Een ijzig landschap zoals ooit te zien was in een scène uit de beroemde film “Dokter Zhivago”. Toen ik mijn vader vroeg of hij de laatste keer de hoofdkraan wel stevig genoeg had dichtgedraaid, leverde hem dat een woedende blik op van mijn moeder.

EINDE

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/