Aflevering 1: De motorrijder

DE MOTORRIJDER
Geschreven door Bert Plomp

Beurtelings rijden mijn vrouw en ik dagelijks op en neer naar ons bos aan de noordzijde van de Conor Pass op het schiereiland Dingle in het zuidwesten van Ierland. In dat bos en de belendende weilanden houden wij de ezels en de pony’s die wij van de Ierse dierenbescherming hebben overgenomen en die bij ons van hun oude dag genieten.
Om dit bos te bereiken moet je de gevaren van de lange, steile en hier en daar zeer smalle Conor Pass Road trotseren. Deze weg over de bergpas kent vele scherpe onoverzichtelijke bochten met overhangende rotsen. In het vakantieseizoen leidt dat dagelijks tot paniek bij rondtoerende vakantiegangers die daar op een gegeven moment niet meer voor- of achteruit durven te manoeuvreren, hetgeen tot talloze opstoppingen leidt. Het is zaak om aldaar stapvoets te rijden. Niet alleen voor je eigen veiligheid en het optimaal kunnen genieten van het uitzicht maar ook voor het wel en wee van de schapen, vossen en andere dieren die eveneens gebruik maken van deze adembenemende route. Je kunt het je onder deze omstandigheden nauwelijks voorstellen, maar toch zijn er snelheidsmaniakken die deze door en door gevaarlijke weg afjakkeren alsof ze zich op een Formule 1 circuit bevinden. Met als gevolg diverse dodelijke ongelukken.
Dieren hebben het meest te lijden van dit wangedrag. Regelmatig tref ik een aangereden dier aan op mijn tocht over de Conor Pass. Zelden neemt de veroorzaker de moeite zich te ontfermen over zo’n arm schepsel. Gewoon doorrazen is veelal het parool. Het komt in de aanrijder niet op om het dier, als het nog leeft, naar een dierenarts te brengen of, als het reeds is overleden, van de weg te tillen en op een rustig plekje te leggen en te bedekken met wat groen. Ik word er werkelijk moedeloos van als ik weer zo’n erbarmelijk wezen op mijn pad aantref. Onlangs nog een doodgereden schaap dat even ervoor nog in de kracht van zijn leven verkeerde. Het prachtige dier voelde warm aan en zijn ogen straalden nog van levenslust. Hoe kun je zo’n dier midden op de weg aan zijn lot overlaten en gewoon doorrijden?

Een ritje maken over de Conor Pass Road is inmiddels ook populair onder motorrijders. Tot nu toe heb ik de ervaring dat deze weggebruikers met een ingetogen snelheid de weg beklimmen en afdalen.
Afgelopen zomer sloeg het noodlot helaas voor één van hen meedogenloos toe. Beneden aangekomen, na de pas veilig en wel te zijn gepasseerd, zette de 53-jarige man koers richting Tralee met eindbestemming zijn woning in Abbeyfeale.
Het allereerste deel van deze rit voert langs het dal waarboven ons bos in de bergen is gelegen. Het voert langs het huis van onze ‘benedenbuurman’ aldaar. Michaels woning ligt zo’n honderd meter verwijderd van de weg met daartussen een schapenweide.
Op de bewuste zondagmiddag hoorde Michael een harde knal voor zijn huis. Omdat het doorgaans vrij stil is in de omgeving van zijn huis, vreesde hij dat er iets ernstigs was gepasseerd. Hij spoedde zich naar beneden naar de weg. Aldaar aangekomen zag hij een motorfiets op het asfalt liggen en de vermoedelijke bestuurder ervan bewegingloos tegen een langs de weg staande stapelmuur liggen. Ofschoon zo’n eeuwenoude ‘Drystone Wall’ in het algemeen een romantisch aangezicht biedt, vormde hij nu het decor van de agonie van een motorrijder.
Michael stelde direct de politie op de hoogte van het ongeluk en probeerde contact te krijgen met het slachtoffer. Hoewel de man nog leefde besefte Michael dat de motorrijder er slecht aan toe was. In afwachting van professionele hulp probeerde hij zo goed en zo kwaad als het ging de man gerust te stellen. De man, zwevende tussen leven en dood, vroeg met angst in zijn ogen: Wil je mijn hand vasthouden?
Als je in zo’n deplorabele situatie in den vreemde verkeert, ver verwijderd van je dierbaren, en je voelt dat het leven langzaam maar zeker je lichaam verlaat terwijl je ervaart dat je je in een soort schemerige tunnel beweegt waarin aan het einde vooralsnog geen licht gloort, dan heb je sterk de behoefte aan een medeschepsel dat je stevig vasthoudt en voorkomt dat je wegglipt. Helaas, alle toegewijde inspanningen van Michael ten spijt, hij kon niet voorkomen dat de arme man ter plekke overleed.

Iedere keer als ik deze plek des onheils passeer, komt het beeld in mij op van Michael met de verongelukte motorrijder in zijn armen.
Regelmatig wordt het boeketje bloemen, geplaatst in de fatale drystone wall, ververst. Laatst zag ik een collega-motorrijder dat nog respectvol op zich nemen.