Aflevering 2: Goede en slechte boeren

GOEDE EN SLECHTE BOEREN
Geschreven door Bert Plomp

Het viel niet mee om de kleine avonturier te bereiken. Daartoe moest ik mij dwars door venijnige  stekelige gaspeldoornstruiken begeven. Het was echter wel een zeer bevredigend gevoel om dat weerloze levende warme hoopje wol van een zekere hongerdood te hebben gered.
Na het lammetje uit zijn benarde positie te hebben bevrijd, hetgeen nog niet zo eenvoudig was omdat met name zijn voorpootjes verstrikt zaten in het ijzerdraad, ging ik om te beginnen op zoek naar zijn moeder.
Aan de overkant van het riviertje had ik reeds een volwassen schaap een aantal keren horen reageren op het geblaat van de vondeling. Met het kreunende lammetje in mijn armen stak ik, stappend over wat rotsen, het water over.
Aan de andere kant van de stroom moest ik een afrastering met prikkeldraad over. De hoogte van deze horde was, in relatie tot mijn voet-kruis afstand, net iets teveel gevraagd. Zodoende bleef ik met mijn edele delen in het prikkeldraad  hangen, hetgeen thans tot enig geweeklaag mijnerzijds leidde.
Toen ik de horde had genomen en eindelijk het lammetje bij zijn vermoedelijke moeder kon plaatsen, gaf moeder echter niet thuis. Ik overwoog nog het lammetje daar achter te laten en af te wachten of ze toch nog zou worden afgehaald.
Beseffende dat het arme dier misschien al een lange tijd droog “stond”, besloot ik het beestje eerst maar eens de gelegenheid te geven wat water te drinken uit het riviertje.
Ditmaal, zonder de marteling te moeten ondergaan van een zekere “kruisgang”, bereikte ik vrij makkelijk de andere zijde van de omheining. Daar deed ik een poging het lammetje op zijn eigen pootjes te laten staan. Het arme dier zakte evenwel door zijn voorpootjes en viel met zijn snuitje voorover in het water en kon er niet meer op eigen beentjes uit komen. Waarschijnlijk had het lammetje zijn voorste ledemaatjes, verstrikt gezeten in de afrastering, te ernstig bezeerd, misschien wel gebroken. Voor mij was dit duidelijk een teken dat ik het lammetje niet alleen aan de grillige nukken van de Ierse natuur kon overleveren.
Een van onze bosburen houdt schapen en is zeer goed voor zijn dieren. Dat laatste is voor vele andere boeren niet een vanzelfsprekendheid. Ik ken er een aantal van zeer nabij, die werkelijk geen enkel respect tonen voor de dieren die zij onder hun hoede hebben.
Zo heb ik eens meegemaakt dat een schapenhouder zijn nog zeer jonge border collie maandenlang een zware looien bal om zijn nek bond om het dier te dwingen zijn kop laag te houden. Om de hond te leren onderdanig aan hem te  zijn. De schoft heeft het arme dier op een dag met een grote schep zijn schedel ingeslagen, zuiver en alleen omdat het nog spontane dier, te vaak naar zijn ziekelijke zin, wat genegenheid zocht bij voorbijgangers. Toenadering zocht om ook eens geaaid te worden, om wat liefde te ontvangen.
Met die ellendeling heb ik daarna ook eens ruzie gehad over het gebruik van een stukje van onze grond. Hij dacht daar als bewoner van het eerste uur ongevraagd over te kunnen beschikken. Omdat hij daarom met zekere wraakgevoelens rondliep, heb ik hem tijdig gewaarschuwd het niet in zijn botte hersenen te halen om een van mijn collies wat aan te doen.
Gelukkig was ik persoonlijk geen getuige van de dramatische dood van zijn hond. Ik vrees dat ik de schep uit de handen van die barbaarse rotzak had gerukt en hem daarmee net zo lang op zijn rotkop had geslagen tot ik zeker wist dat het laatste beetje leven uit zijn lichaam was geweken.
De boer in kwestie ligt inmiddels alweer een jaar onder de groene zoden. Niet een zware schep maar de gevreesde ziekte heeft hem geveld.
Wellicht heeft hij op die wijze toch moeten boeten voor al zijn gruweldaden.

WORDT VERVOLGD

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/