Aflevering 2: From here to Glasgow

FROM HERE TO GLASGOW
Geschreven door Bert Plomp

Vorig jaar bracht ik zoals gebruikelijk twee weken vakantie door op mijn geliefde Kreta.
Toen ik in alle rust op een terrasje, met zicht op zee, een boek zat te lezen en genoot van een flesje Retsina, begeleid door traditionele muziek, plofte aan het aangrenzende tafeltje een kwartet individuen uit de USA neer. Zonder dat zij zich aan mij hadden voorgesteld, was hun herkomst mij direct duidelijk.
Aanvankelijk was ik nog verdiept in een boek over Spinoza. Dat ging mij voor de Amerikaanse invasie nog redelijk af. Het duurde echter niet lang totdat ik besloot het boek maar te sluiten en me volledig over te geven aan de wijn. Ik kon me namelijk totaal niet meer concentreren door het verbaal geweld van de buren.
Op een of andere manier probeerden zij mijn aandacht op te eisen, hetgeen uiteindelijk ook lukte.
Beide mannen droegen zo’n maffe grote cowboyhoed. Vanuit mijn positie kon ik niet goed zien of ze ook nog een holster met een zwaar kaliber pistool droegen en of ze een batterij munitie rond hun gordel hadden gesnoerd.
Wat ik wel goed kon zien, was dat beide vrouwen elkaar de loef hadden afgestoken in het ondergaan van de meest uiteenlopende cosmetische ingrepen. De verbouwingen, gepresenteerd in het tv-programma “Verbouw mijn huis”, verbleken volledig bij die toegepast op dit koppel.
Toen brak het moment suprême aan. Ondanks de wijn, had Ik me al een tijdje zitten opvreten van ergernis.
De man met de grootste kop nam thans nog luider het woord. Hij kraamde uit: “Well, from here to Glasgow is only five hours flying and then you’ve already crossed the borders of six different nations. If you fly for five hours from the northeast to the southwest of the USA, you are still in the same country”.
Na deze bewering vond ik het ook tijd iets te berde te brengen.
Terwijl ik bleef zitten, reageerde ik met: “You might be right but while crossing Europe by plane, you missed all the different rich European cultures. You also missed the great histories of all those interesting people below. However, when you leave your plane in the southwest of the USA, it is more or less still the same culture and the same boring Americans you meet there as in the northeast”.
Na het Amerikaanse gezelschap een genoeglijke voortzetting te hebben gewenst, verdween ik naar mijn kamer om me even op te frissen voor het avondmaal.
De Caribische cruise kreeg van mij ook groen licht omdat Cynthia en ik tijdens de vaartocht onze 25ste trouwdag zouden vieren. Ik vond niet alleen dat haar wensen voorrang hadden, maar dat de uitvoering ervan ook wel wat mocht kosten.
Zodoende had ik een VIP-arrangement aan boord van het schip geregeld en businessclass tickets op en neer naar Miami met de KLM.
De comfortabele fauteuils op het bovendek van de KLM-Boeing waren zeer gerieflijk. De hapjes en drankjes waren niet te versmaden. Het enige minpuntje was dat de nachtstewardess flink verkouden was. Met een van haar handen zag ik deze gastvrouw haar druppelende neus afvegen om vervolgens mij nog eens een glas champagne te offreren. Ach dat moet kunnen, zeggen ze dan in Nederland. Ik vond haar trouwens ook wel een beetje zielig.
Na een lange chique vlucht stond ik ineens weer als “een gewoon mens” in de haven van Miami in de rij. Niet zomaar in de rij, maar tussen duizenden andere schepelingen. Allemaal passagiers voor de diverse cruiseschepen die daar lagen afgemeerd.
Het Celebrity-schip dobberde ergens vooraan in de vloot. Met mijn VIP-kaart in de hand dacht ik even duizenden gewone reizigers te passeren. Helaas, na wat hordes te hebben genomen, stelde ik vast dat mijn kaart alleen aan boord van betekenis was. Dus verder toch maar braaf in de rij blijven staan.
Al met al heeft het wel een uur geduurd voordat ik mijn spullen in mijn hut had gedropt. Na wat opfrissen, ging ik snel op weg naar het restaurant voor het nuttigen van een welkomstlunch.
Bestudering van de wijnkaart ter plekke, leerde dat de cruise geen zuippartij zou gaan worden. Toen ik een eerste glas Chardonnay nauwelijks had weggewerkt, stond de ober alweer met de fles naast mij om bij te vullen.
Omdat het goedje meer dan $10 per glas kostte, besloot ik het drinktempo wat te matigen.
Toen ik Cynthia vroeg of zij soms nog een drankpakket had geregeld, bleef zij mij het antwoord schuldig.
Tussen de gerechten door spurtte ik daarom even naar de receptie om klaarheid in deze te verkrijgen.
Nou, de kraan kon wijd open want het op een na duurste arrangement was geregeld. Ik kon bij wijze van spreken de hele dag door blijven drinken. Uitsluitend voor heel dure whisky of cognac moest worden bijbetaald.
Terug aan tafel kon de handrem er direct van af.

WORDT VERVOLGD

Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/