Aflevering 2: Het cadeautje van God

HET CADEAUTJE VAN GOD
Geschreven door Bert Plomp

Eigenlijk is het een wonder dat er uit die periode zoveel topvoetballers zijn doorgebroken. Misschien ook weer niet, omdat door het optreden van die toenmalige “Klavertjes”, spelertjes gedwongen werden hun kunsten te ontwikkelen onder veel minder ideale omstandigheden, namelijk “op de keien”.
De verlokking te voetballen op een echt grasveld was voor mij regelmatig te groot. Simpelweg om die reden, heb ik heel wat vrije middagen moeten doorbrengen in een hokje van het vermaledijde bureau van politie aan het Ledig Erf.
Het gebeurde aan het einde van een middag in het najaar dat Theo en ik nog even gingen voetballen op het plein.
Mijn moeder had Theo gevraagd om een tankje petroleum voor de kachel te tappen uit het grote olievat in de kelder.
We woonden driehoog. De kelder bevond zich 4 vloeren lager in het flatgebouw. Het aldaar opgestelde olievat bevatte op de bewuste middag nog zeker een paar honderd liter olie.
Omdat het nogal wat tijd in beslag nam de jerrycan vol te laten lopen, plaatste onze wetenschapper in spe met grote precisie het vulgat van de jerrycan onder het kraantje van het olievat. Met het goed doordachte plan het tankje gevuld en wel een half uur later weer op te halen, zette hij het kraantje slechts een kwartslag open. Het leek rekenkundig een correcte inschatting te zijn.
Zijn schrik, en direct aansluitend ook de schrik van de rest van het gezin, was groot toen mijn moeder de volgende morgen informeerde naar de jerrycan met olie.
Tezamen met de andere gezinsleden, haastte ik mij met drie treden tegelijk de trappen af naar de kelder, naar de plaats des onheils. Net als mijn broertje Charles en zusje Saskia, wilde ik het moment suprême voor geen goud missen. Vooral wilde ik getuige zijn van de gevolgen van deze desastreuze nalatigheid voor mijn broer.
Eenmaal onder in het gebouw aangekomen, kon het gezelschap eensgezind vaststellen dat de vloer van de kelder onder een ferme laag petroleum stond. Daar bleef het echter niet bij: ook de grote wintervoorraad aardappels in de kelder had het niet droog weten te houden.
Omdat mijn ouders het bepaald niet breed hadden in die tijd, en daarna trouwens ook niet, betekende dit werkelijk een ramp.
Het scheelde niet veel of Theodorus: het cadeautje van God, het lievelingskind van mijn ouders, had deze actie niet overleefd, zo ongenadig kreeg hij op zijn falie. Charles, Saskia en ik hebben geen minuut van deze vergelding hoeven missen.
Of hij met dit overleven nu zoveel beter uit was, dat was maar zeer de vraag, want maandenlang werden er bij de warme maaltijd aardappeltjes met een petroleumsmaak opgediend.
Je kunt je niet voorstellen wat het is om hongerig aan tafel te gaan en daar een grote dampende pan aan te treffen met naar petroleum stinkende aardappels. De ellende was pas echt compleet als daar ook nog eens schelvis met bietjes met mosterdsaus bij geserveerd werden. En schelvis met graat natuurlijk.

EINDE

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/