De zak van sinterklaas

DE ZAK VAN SINTERKLAAS 

Het sinterklaasfeest had bij ons thuis altijd een hoog “Toon Hermans” gehalte. Omdat de verjaardag van deze goedheiligman voor mijn ouders geen al te hoge prioriteit had, is deze heilige nooit echt aan ons verschenen. Mijn ouders hadden met heiligen in het algemeen, en met die van katholieken huize in het bijzonder, helemaal niets van doen, ofschoon oma Heijgen – de moeder van mijn moeder – van huis uit katholiek was.

Toen de jongeren in huize Plomp tot de ontdekking kwamen dat de sint niet echt bestond, was dit voor hen dan ook geen teleurstelling van formaat: we wisten eigenlijk nauwelijks van zijn bestaan en vader en moeder Plomp zullen waarschijnlijk gedacht hebben dat ze er niet vroeg genoeg bij konden zijn om de “harde waarheid” omtrent sinterklaas aan de kinderen duidelijk te maken: dat scheelt weer in de portemonnee. Derhalve verlangde deze openbaring geen geestelijke bijstand voor de kinderen Plomp om deze teleurstelling te verwerken, hetgeen tegenwoordig wel gebruikelijk is.

Op school vierden we echter wel sinterklaas en dat was altijd heel erg sfeervol met, zoals het hoort, “echte” zwarte Pieten en niet van die gekunstelde sinterklaashulpjes in verkeerde kostuumpjes. Bij ons thuis bleef het verder een armzalige en zielige vertoning. Natuurlijk had die geringe aandacht van mijn ouders voor dit feest, zoals gezegd, vooral een financiële oorzaak. Toch kan ik me herinneren dat mijn ouders serieus getracht hebben er een keer iets bijzonders van te maken. Dat was toen we nog in het Lodewijk Napoleonplantsoen op de derde etage in Utrecht woonden. Vooraf aan die bewuste sinterklaasviering hing er al dagenlang iets in de lucht in de geest van dat we ons dit jaar konden opmaken voor een viering die haar weerga niet kende en die zich zou kunnen gaan meten met die bij andere vriendjes in de buurt bij wie de goedheiligman gewoonlijk flink uitpakte. Die keer werd er tegen 19:00 PM op sinterklaasavond uit alle macht op onze huisdeur gebonkt en furieus aangebeld. In eerste instantie zochten we onmiddellijk dekking achter een paar stoelen en onder de tafel omdat we vreesden dat de Gestapo was teruggekeerd van weggeweest en ons uiteindelijk toch te grazen wilde nemen. Toen vloog er ineens snoepgoed door de kamer, althans een handjevol, en daarna het restant nog verpakt in een grote papieren zak. Kennelijk had de persoon in kwestie te veel haast of was de zak gewoon uit de hand gevlogen. Na de eerste schrik te boven zijn gekomen, omdat we totaal geen ervaring met dit gebeuren hadden, trokken we op een gegeven moment toch maar eens naar de huisdeur, alwaar een grote aardappelzak ons stond aan te gapen. En zo waar, die zak was gevuld met pakjes.

Mijn ouders hielden er niet van om een hele avond uit te trekken voor het uitdelen en uitpakken van cadeautjes. Surprises en gedichtjes waren al helemaal niet aan de orde, dat hield de zaak alleen maar onnodig op. Dus nam het hoofd van onze hoeksteen van de samenleving plaats op zijn stoel bij de petroleumkachel en ontfermde zich over de inhoud van de zak en wierp in een razend tempo de pakketjes door de kamer naar de geadresseerden. De opbrengst per kind was een niet te vreten suikerbeest, een chocoladeletter, welke niet per se correspondeerde met de beginletter van de naam van het kind in kwestie, maar een echte “last minute” letter was, oftewel één van die onverkoopbare letters: een Q, een U, een X, een Y of een Z en natuurlijk iets nuttigs: een paar sokken, een paar wanten of iets dergelijks. Zelfs onze hond Marsha viel in de prijzen. Nadat het arme dier met stijgende belangstelling minutenlang dit “luchtverkeer” had geobserveerd en verschillende keren op het punt had gestaan om in te grijpen, kwam er plotseling een pakketje rechtstreeks zijn kant uit suizen. Onze viervoeter was daarover zo verbouwereerd dat hij het toegeworpen stuk paardenworst met verpakking en al in één keer verslond zodat niemand anders zijn hand erop kon leggen.

Hoogtepunt van deze bijzondere sinterklaasviering, die overigens niet veel langer dan een half uur kan hebben geduurd, was de overhandiging van – dus bij uitzondering niet “per luchtpost” toegezonden – een cadeau voor de drie broers gezamenlijk. Het betrof een elektrisch speelgoedtreintje. Dit minuscule treintje met dito wagonnetjes kon in verband met de bijgeleverde spoorrailsjes slechts in een heel klein cirkeltje rijden. Met het sparen van zegeltjes had mijn moeder dit kostbare cadeau weten te vergaren.

Zoals ik al meldde: dit was een sinterklaasviering van buitengewoon formaat en daarmee vielen alle eerdere en latere vieringen volledig in het niet. Vandaar ook dat mij van al die andere vieringen helemaal niets is bijgebleven.

EINDE

Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:
https://www.facebook.com/groups/377554749281077/