Mooi bloot is niet lelijk

MOOI BLOOT IS NIET LELIJK
Geschreven door Bert Plomp

Met “Mooi bloot is niet lelijk” serveert Bert Plomp de lezer opnieuw een heerlijk luchtig, geestig en mild ondeugend autobiografisch verhaal, waarin hij zijn belevenissen als ongedwongen naturist schetst tegen de achtergrond van Joegoslavische FKK-campings, Adriatische onweersbuien en onbedoelde Tarzansprongen in Kaprun.
Het stuk begint met Plomps kenmerkende zelfspot en taalspel over ‘functioneel bloot’. Zijn persoonlijke definitie – bloot is functioneel zolang hij er niet opgewonden van raakt – zet meteen de toon: Plomp zet zichzelf neer als licht preuts maar toch nieuwsgierig vrijbuiter. Hij fileert de situatie met ironie, nuanceert meteen zijn eigen regels, en morrelt vrolijk aan de morele grenzen van ‘decent exposure’.
Sterk is hoe Plomp, zoals zo vaak, anekdotes en observaties in een speels ritme aaneenrijgt. Hij springt van het volleyballende naakt op het tijdschrift, naar zijn eigen vakanties in Tito’s Joegoslavië, zijn ouders die het ‘zedendelict’ nooit zouden begaan, en hijzelf die met zonnend lijf maar met grenzen (‘niet naakt naar de supermarkt!’) zijn eigen FKK-cultuur vormgeeft. De stilistische handtekening is duidelijk: lange zinnen vol terzijdes, zelfspot, relativering en tussendoor rake observaties over hoe vrijheid in een communistisch land ook weer zijn grenzen kende – en soms bestond uit maden in het spek.
De kracht van dit verhaal schuilt in de luchtigheid waarmee Plomp een op het oog banaal onderwerp – ‘naakt zijn op vakantie’ – vult met humor, nostalgie en absurde details. Het relaas van de douaneblunder (‘Pass bitte!’ versus ‘Gas bitte!’) is een heerlijk filmisch moment. Het benauwende avontuur op de windsurfplank, eindigend met de Duitse schone die zijn blootheid met een badlaken bedekt, geeft het verhaal een onverwacht spannend randje. Het toont dat bij Plomp achter elke lichte anekdote een serieus kantje schuilt: de Adriatische zee is prachtig, maar ook onvoorspelbaar – net als het leven zelf.
De terugkerende familietoets maakt het verhaal nog persoonlijker. Het contrast tussen zijn ouderlijk huis – zedig en streng – en zijn eigen, half-onhandige vrijzinnigheid is een mooi motief. En hoe subtiel: Plomp prijst nog even zijn broer Theo en diens Boshoppers, om die volksdansers prompt weer te reduceren tot ‘houten klazen’ naast de sensuele Balkan-meisjes.
Zoals zo vaak bij Plomp eindigt het met een laconieke uitsmijter: zijn Kaprunse Tarzanstunt die uitloopt op een ‘ravijntje’ en mini-ski’s – een perfecte samenvatting van zijn humor: altijd kantje boord, nooit lomp, nooit zwaar, maar wel scherp genoeg om te blijven hangen.
“Mooi bloot is niet lelijk” is vintage Plomp: licht ondeugend, rijk aan rake zelfspot, vol warme herinneringen en knipogen naar de knullige kanten van het mens-zijn. Het is een liefdevolle herinnering aan een tijd waarin je nog gewoon je surfplank, je ski’s én je gezonde verstand mee moest nemen – en waarin je, bloot of niet, vooral niet te ernstig moest doen.
Aukje Idema

Aflevering 1: Lekker FKK-en

Aflevering 2: Kantje boord

Voor alle verhalen klik op: Verhalen