Aflevering 1: Bevrijd door en van de Amerikanen

 

BEVRIJD DOOR EN VAN DE AMERIKANEN
Geschreven door Bert Plomp

Het is verschrikkelijk om te zien hoe een prachtige historische stad als Venetië verandert in een grote automatiek. Hoe de plaatselijke bevolking verdreven wordt door al die mensen met een rugzak. “Rugzakkers” die verblijven in zogenaamde “airbnb’s” en de hand strak op de knip houden.
Hoe mensenmassa’s afdalen van de trappen van die immens grote cruiseschepen die Venetië ononderbroken aandoen. Mensenmassa’s die de kades overspoelen en de vaste bevolking van dit Italiaanse openluchtmuseum werkelijk onder de voet lopen.
Het zijn voornamelijk dagrecreanten die geen penning uitgeven bij de plaatselijke middenstanders.
De “Rugzakkers” zijn sowieso op zoek naar gelegenheden die niets kosten en de opvarenden van een cruiseschip vreten en zuipen zich eerst klem aan boord voordat zij aan land gaan.
Even naar de bakker of slager op de hoek gaan is er voor de Venetiaan al lang niet meer bij. Er zijn hoofdzakelijk nog ijs- en koffietentjes voor de toeristen. Voor een bakkie Italiaanse koffie en misschien nog een dito ijsje, trekken deze reizigers hun portemonnee nog wel. Daarna is het weer snel terug naar het tijdelijke onderkomen c.q. terug naar het schip om het “goedkoop” consumeren te hervatten.
In mijn toeristische dorpje Dingle in Ierland, zie je op veel kleinere schaal hetzelfde gebeuren. In het zomerseizoen komen grote aantallen touringcars vanuit Killarney deze kant op. Die bussen zijn afgeladen met voornamelijk Amerikaanse toeristen. Toeristen die zich voor het verlaten van het hotel een ongeluk hebben gegeten aan een overvloedig Iers ontbijt.
Eenmaal in Dingle aangekomen, hebben ze nog net genoeg puf om met hun volle pens een paar straten van dit mooie havenplaatsje op en neer te lopen. Daarna is het de hoogste tijd om de touringcar weer te bestijgen en terug te keren naar het hotel, alwaar de borrel en de snacks al klaarstaan.
Om een uur of vijf ’s middags zijn alle bussen achter de horizon verdwenen en is de rust teruggekeerd. Afgezien van de ijscoboer en de houder van een koffietent, heeft de kassa in het dorp onder de lawine van toeristen verder nauwelijks gerinkeld.
Een paar jaar geleden heeft mijn vrouw Cynthia me zo gek gekregen ook eens aan boord te klimmen van een cruiseschip. Het was een cruise door het Caribisch gebied met “Celebrity Cruises”. De tocht zou tien dagen duren en een bezoek aan diverse eilanden was inbegrepen.
Nu vind ik varen en op zee zijn een genoeglijke bezigheid, zolang ik maar de ruimte heb en het niet te druk aan boord is.
Al heel wat keren heb ik de overtocht naar Ierland vanaf het continent en terug gemaakt. Vaak onder barre omstandigheden in de winter. Onder stormachtige omstandigheden die het op de kade al bijna onmogelijk maakten op de been te blijven, laat staan op zee.
Menigmaal heb ik op bed in mijn hut liggen stuiteren op de wilde golven van de zee, het deerde me niet echt.
Ook leek het me wel leuk om al die Nederlandse eilanden een keer te bezoeken. Eilanden als Aruba, Curaçao en Bonaire. De andere Nederlandse eilanden in het Caribische gebied had ik al eens eerder per vliegtuig bezocht.
Het enige wat mij echt zorgen baarde was de vraag: Wat voor een volk tref ik aan op het schip?
Omdat het gigantische cruiseschip vanuit de haven van Miami het ruime sop koos, vreesde ik dat het voornamelijk luidruchtige Amerikanen zouden zijn.
Nog steeds ben ik de Amerikanen dankbaar voor het feit dat zij Nederland verlost hebben van de Duitse onderdrukkers in WO-II. We zijn door hen bevrijd, al is het inderdaad al een tijdje geleden.
Nu denk ik regelmatig: Waren we maar eens bevrijd van de Amerikanen.
Hou me ten goede, er zijn waarschijnlijk heel wat inwoners van de VS waarmee ik het prima zou kunnen vinden. De rest staat me toch behoorlijk tegen. Het lijkt net een slag “verkeerde Duitsers” dat als een cowboy Engels spreekt en dan ook nog veel te luid.

WORDT VERVOLGD

Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/