Aflevering 2: Hup Kampong, het kan nog

HUP KAMPONG, HET KAN NOG
Geschreven door Bert Plomp

Voetbalclub SHUNU had ook een clubkas. Hierin werd wekelijks door de leden een kwartje gestort met als doel ooit een eigen leren knikker aan te schaffen.
Ook werd er geld voor de vereniging verdiend met het ophalen van vodden en oud papier.
Aan een kade van de Kromme Rijn, niet ver gelegen van de Tolsteegsingel, was vroeger een handel in oud ijzer, oud papier en vodden gevestigd. De bedrijfseigenaar heette Kaptein. Deze handelaar liep bovendien onafgebroken rond met een pet op zijn kop als die van een kapitein van een schip. Hij had trouwens ook een schip voor de deur liggen: een soort rijnaak, waarmee hij het verzamelde materiaal regelmatig afvoerde en met een dikke winst verkocht.
Daar brachten we de opgehaalde vodden en papier heen. Soms stiekem nog aangevuld met nog in gebruik zijnde spullen van thuis, zoals kleding van ouders en andere gezinsleden.
Nadat de handelaar alles gewogen had op een grote weegschaal en met ons had afgerekend, gingen we met de opbrengst spoorslags naar huis om deze in de clubkas te storten.
Een heel andere wijze waarop de club geld verdiende, was met de verkoop van zakken “Nibbit”. Zakken snacks, die de uiterste houdbaarheidsdatum ruim overschreden hadden. We betrokken ze van een buurjongen van ons, Dick geheten.
Dicks vader was vertegenwoordiger bij Nibbit. Hij bracht regelmatig een grote hoeveelheid van dat spul mee naar huis. Het waren verpakkingen die hij retour had gekregen van winkeliers omdat de inhoud ervan na verloop van tijd niet meer knisperig was.
Met deze zakken gingen wij vervolgens aan de haal en we verkochten ze overal in de buurt voor de halve prijs.
De weg naar het beoogde eindsaldo was echter lang, te lang was het oordeel. Zo’n leren bal kostte namelijk in die tijd al gauw 10 gulden.
Toen er eenmaal zeven gulden in de pot zat, werd er in een spoedvergadering unaniem besloten het bedrag zonder verder uitstel om te zetten in flesjes cola en repen mars. Met deze bestemming van de gelden kwam tevens een einde aan het bestaan van SHUNU.
Vanaf dat moment voetbalde ik alleen nog maar bij VELOX.
Mijn oudere broer Theo was in die tijd actief bij Hercules. Hercules was een vereniging voor beter gesitueerden. Hoewel mijn broer bepaald niet deel uitmaakte van een beter gesitueerd gezin, zat hij wel op de Rijks-HBS.
VELOX was evenwel een echte volksvereniging en HBS- en Gymnasiumleerlingen voelden zich daar niet thuis. Zulke jongens gingen liever naar Hercules of, nog beter, naar Kampong.
Qua voetbalniveau was je echter veel beter uit bij VELOX. Toen ik als aspirantje nog weleens tegen Kampong voetbalde, won mijn elftal gewoonlijk met dubbele cijfers. Zelfs bij een stand van 14-0 voor VELOX, hoorde je dan ouders langs de kant van het veld met een bekakte stem roepen: “Hup Kampong, het kan nog”.
Mijn voetbalcarrière heeft kort geduurd en slechts twee hoogtepunten gekend.
Het eerste hoogtepunt was dat ik ooit een paar wedstrijden in hetzelfde elftal heb opgetreden als Willem van Hanegem. Dat was in de dubbel D-junioren van VELOX. Waar dubbel D voor stond, geen flauw idee. Omdat het een jongens-elftal betrof, zal de benaming wel niets te maken hebben gehad met een selectie op grond van “cupje dubbel D”. Misschien waren de dubbel D-junioren simpelweg wel dubbel zo goed als de enkelvoudige D’tjes.
Een testwedstrijd spelen voor FC Utrecht was mijn tweede hoogtepunt. Een goede kennis had met de toenmalige trainer van FC Utrecht: Bert Jacobs, geregeld dat ik op de Wageningse Berg met de FC een testwedstrijd mocht spelen tegen Wageningen. Ik had nog nooit echt in teamverband gevoetbald. Nooit oog gehad voor medespelers. Ofschoon ik een positie kreeg toegewezen, ging ik gewoon met mijn straatvoetballersmentaliteit de wei in. Met andere woorden: de bal ophalen, iedereen passerend het veld oversteken en scoren. Op het plein in het Lodewijk Napoleonplantsoen lukte dat wel zo nu en dan. Op de Berg kon ik echter na 20 minuten pingelen de kleedkamer opzoeken en de bus terug naar Utrecht pakken.
Een paar weken later verdraaide ik tijdens een wedstrijd op een knollenveld op gigantische wijze mijn linkerknie en het was definitief gedaan met mijn voetballoopbaan.

EINDE

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/