Aflevering 2: Dupré met de tondeuse

DUPRÉ MET DE TONDEUSE
Geschreven door Bert Plomp

Met de opkomst van bands als The Beatles en The Rolling Stones ging het roer in huize Plomp volledig om. Bijna vanaf dag één was het vrijwel gedaan met het ouderlijk gezag. Het voetstuk van de lokale bewaarders van de hoeksteen van de samenleving, werd zo heftig aan het wankelen gebracht, dat mijn ouders uiteindelijk onderuitgingen.
Mijn jongere broer Charles en ik waren al tijdenlang mijn ouders aan het provoceren. Hen aan het uitdagen, vooral op het terrein van hun geloof.
Eer Charles en ik echt met rust werden gelaten, bijvoorbeeld over onze haardracht, moesten we eerst nog heel wat hordes nemen.
Ik denk dat ik veertien jaar oud was en Charles twaalf, toen we het niet langer apprecieerden om regelmatig een bezoek aan de kapper te brengen.
Voordien deed mijn vader regelmatig pogingen ene heer Dupré zijn haarsnijlusten op onze behaarde hoofden te laten botvieren. Dupré was een vriend van de oude Ter Steege, een oud-collega van mijn ouders uit hun Leger des Heils tijd. Hij onderscheidde zich in het bijzonder van een willekeurige vriend omdat hij beschikte over een elektrische tondeuse.
Dat haarsnijapparaat had een formaat, dat ruimschoots toereikend was om er een volwassen ram mee te lijf te gaan. Het scheren van schapen was trouwens zijn voornaamste bron van inkomsten.
Verder had Dupré het afschrikwekkende voorkomen van een individu dat je niet alleen tegen het lijf zou willen lopen in de bossen rond Den Dolder. Al helemaal niet indien dat individu daar zou rondstruinen met zo’n vervaarlijk snijapparaat in zijn handen.
Desalniettemin was mijn vader altijd heel erg te spreken over de vaardigheden van deze reizende barbier. Dat enthousiasme zal met name gelegen hebben in het feit dat een knipbeurt á la Dupré slechts een fractie kostte van een in een reguliere kapperszaak. Bovendien, na zo’n tondeuse behandeling, stond er nog zo weinig haar op je hoofd, dat je het eerste half jaar niet meer aan de beurt was.
Het modellenboek van Dupré kende slechts één coupe: de “Heinrich Himmler coupe”. Met andere woorden: een lekker fris, tot aan het dak van de schedel opgeschoren, kapsel. Met zo’n look ging mijn vader dan ook regelmatig over straat. Toch wel vreemd dat je je als gewezen verzetsman zo uitgedost in het openbaar vertoont.
Omdat Charles en ik niks zagen in zo’n “Himmler-look” en des te meer zagen in een kapsel als dat van The Rolling Stones, was het zaak om zo ver mogelijk uit de buurt te blijven van Dupré.
Overigens, mijn oudere broer Theo had een alom bewonderde krullenbol en had niet veel op met lang haar. Mijn jongere zus Saskia had wel wat op met lang haar, maar zij was toen nog maar een meisje van een jaar of zes en te teer om geconfronteerd te worden met zo’n scheermaniak.
Om een confrontatie met de beul met de tondeuse te vermijden, ontfermde ik me regelmatig over het kapsel van Charles. Hij vertrouwde mij het knippen van zijn lange lokken wel toe. Hij meende bovendien dat ieder knipresultaat van mijn hand altijd te prefereren viel boven dat van Dupré.
Hoewel ik zijn haar altijd uiterst behoedzaam knipte, kon ik er zelden meer van maken dan een soort monnikenkapsel.

WORDT VERVOLGD

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/