Een zware bevalling

EEN ZWARE BEVALLING
Geschreven door Bert Plomp

In “Een zware bevalling” toont Bert Plomp zich opnieuw de meester van de ironische autobiografische vertelling, waarin niets te klein of te intiem is om met een fijnbesnaarde, maar ook onbarmhartige pen uit te lichten. Wat begint als een luchtig relaas over de geboorte van zijn dochter Florence, ontvouwt zich tot een rijkgeschakeerde miniroman over autonomie, koppigheid, familie-invloed en de grillige kronkels van een vaderbrein.

De eerste helft van het verhaal draait om de principiële keuze van Bert en zijn vrouw Jeany om hun kind thuis ter wereld te brengen. In Plomps typische stijl krijgt deze beslissing iets heroïsch én komisch. Hij zet de overbezorgde vader, de dubieuze gynaecoloog Fokker — met zijn ‘vaardige handen’ die je liever niet in je slaapkamer ziet — en de legendarische professor Paardenkuth zo vilein neer dat je niet weet of je moet lachen of walgen. Plomp speelt met het contrast tussen de kille, klinische medische wereld en de warme, intieme beslotenheid van zijn stoffige, door Led Zeppelin doordrenkte jeugdkamer.

Dat contrast is de rode draad van het verhaal: de wereld van regels en autoriteit tegenover de eigenwijze doe-het-zelfhouding van Plomp en Jeany. Hun recalcitrantie krijgt iets aandoenlijks. De beschrijving van de praktische voorbereidingen — een bed op klossen, een grondige schoonmaakactie — ademt de geest van een jonge vader die op zijn manier grip probeert te houden op iets dat zich aan alle controle onttrekt.

Na de geboorte verschuift de toon subtiel. Plomp weeft het verhaal van Florence in warme, levendige anekdotes vol kinderlijke logica en ouderlijke trots. Het is ontroerend hoe zijn dochter, klein en lief en later koppig en eigenzinnig, zich een plek verwerft in zijn herinneringen. De humoristische voorvallen — de blokkendoos als alternatief potje, de obsessie met knopen, de glasschervenregen bij het uitzwaaien — maken Florence niet alleen tot een personage in zijn verhaal, maar tot een tastbare aanwezigheid die het alledaagse oplicht.

Wat “Een zware bevalling” boven het anekdotische uittilt, is de typische Plomp-saus van zelfspot en milde maatschappijkritiek. Of hij nu de medische wereld op de hak neemt, de benauwdheid van de burgerlijke moraal fileert of zijn eigen betweterige genen benoemt, steeds schemert er een sympathieke, vertederende weemoed door: de weemoed om een tijd die voorbij is en een dochter die altijd toch een beetje dat meisje blijft dat met een knoop in de hand bij oma zat.

“Een zware bevalling” is geen dramatische vertelling over barensweeën, maar een geestig en warm relaas over hoe geboorte, ouderschap en het gewone leven zich onvoorspelbaar verstrengelen. Plomp laat zien dat het grootste avontuur zich vaak gewoon afspeelt in een klein kamertje in Utrecht — met de deur op een kier naar de wijde wereld.

Aukje Idema

Aflevering 1: Professor doctor Paardenkuth

Aflevering 2: Alle zegen komt van boven

Aflevering 3: Groeistuipjes

Voor alle verhalen klik op: Verhalen