Aflevering 7: De climax

DE CLIMAX (in bewerking!)
Geschreven door Bert Plomp

Toen Wieky zich eenmaal op haar buik had gedraaid, begon het voor mijn ogen  te duizelen. De onafgebroken reeks van intense prikkels had mij in een soort trance gebracht. Ik had nog maar één verlangen: ik moet op haar liggen.
Nu helemaal bevrijd van storende overpeinzingen, vooral door het zien van haar glinsterende vagina, keerde ik mijn lichaam en kroop op haar rug. Een weldadig gevoel stroomde door mijn lijf toen ik eenmaal op haar lag en voelde dat zij haar bovenbenen, haar billen een beetje spreidde. Zo liet zij mijn onderlichaam alle ruimte om bij haar binnen te komen. Er was voor mij geen houden meer aan. Ik werd thans volledig door lustgevoelens gedreven. Wieky haalde nog steeds in hoog tempo adem en bood geen enkele weerstand. De eerdere massage en de opwinding in haar intieme zone gaven mij vrij baan. Ze kreunde zacht, toen ik mijn geslacht in haar bracht. Toen ik me verder in haar vagina omhoog werkte, voelde ik slechts een aangename, zachte, vochtige weerstand.
Het tempo van mijn ademhaling paste zich aan aan die van Wieky, die inmiddels in ademnood leek te verkeren.

Toen ik me langzaam op en neer begon te bewegen en het moment van hemelse bevrediging naderde, voelde ik plots iets aan mijn rechterschouder trekken.
Hierdoor liet ik mij echter niet van de wijs brengen. Om dat kracht bij te zetten, klemde ik Wieky nog wat steviger tussen mijn dijen en beet haar zachtjes in haar nek om onze vereniging naar een absoluut hoogtepunt te voeren.
Wat me echter opviel was dat haar nek niet, zoals ik verwachtte, soepel en enigszins vochtig aanvoelde, maar eerder ruw en droog. Weer voelde ik, nu heftiger, geruk aan mijn schouder en wel zodanig dat ik me verstoord omdraaide. Al blikkend tegen de felle zon, nadat het eerst volledig zwart voor mijn ogen was, ontwaarde ik één van mijn collega’s van de pakketpost. Hij riep luid uit: “Bert wordt wakker, de trein naar Zandvoort aan Zee staat op punt van vertrekken”.
Toen mijn hoofd na enige tijd wat helderder werd, merkte ik op dat ik languit op een aanhangwagen van de pakketpost lag. Mijn hoofd rustte op een postzak en een andere postzak hield ik tussen mijn benen geklemd. Ik was duizelig, voelde me moe, had hoofdpijn en had een enorme dorst. Vaag zag ik nog net aan het einde van het perron de trein naar Zandvoort aan Zee verdwijnen. Waarschijnlijk met Wieky aan boord, op weg naar het duinpannetje.
Mijn huisarts vertelde mij de dag erop dat ik een lichte zonnesteek had opgelopen.
Bij de pakketpost Utrecht CS heb ik een fantastische tijd gehad. Ouderwets gezellige collega’s, echt mannen onder mekaar. Nou ja mannen, ik was nog maar een slungelig jochie.
Om deze jongens een dienst te bewijzen, heb ik me in die tijd aangemeld voor het voetbalteam van de pakketpostafdeling, welk team in voorbereiding was op een belangrijk bedrijfstoernooi.
Dit voetbaltoernooi vond plaats aan het begin van de zomer op het terrein van voetbalvereniging Celeritudo aan de Koningsweg, direct gelegen naast het complex van Velox.
Aanvankelijk ging ik ervanuit dat het een gemoedelijke kroegontmoeting zou worden. Een gezellige sportieve strijd tussen verschillende postafdelingen: lekker een biertje drinken onder het mom van een vriendelijk partijtje voetbal. Niets bleek minder waar.
Ofschoon de heren elkaar op de Moreelselaan redelijk tot goed konden verdragen, leek het op het gras wel oorlog. Er werden over en weer doodstrappen uitgedeeld alsof het een lieve lust was. Heden zou zo’n wedstrijd al na 5 minuten zijn gestaakt.
De meeste van de spelers waren zware rokers. Veelal rokers van zware shag van “Brandaris” of “ De Weduwe van Van Nelle”. Ik vraag me wel eens af hoeveel van die sympathieke jongens inmiddels de daad bij het woord hebben gevoegd en door het roken zelf een eigen weduwe hebben gecreëerd.
Hoewel ik in die tijd ook regelmatig een sigaretje rookte, gelijk Johan Cruyff, was mijn conditie vele malen beter dan die van de shagrokers.
Mijn dagelijkse hardlooptrainingen deden alle nicotine-effecten tot nul reduceren. Zodoende kon ik in mijn eentje de hele verdediging van een tegenstander behoorlijk bezighouden. Wel moest ik tussen allerlei doodslel-uitdelende postbodes en andere PTT-ers de weg naar het doel zien te vinden. Zonder noemenswaardig letsel op te lopen wist ik aldoende regelmatig op dit toernooi te scoren en de beker helpen binnenhalen voor “Afdeling Pakketpost Utrecht CS”.
Toen ik de maandag na het toernooi de grote hal van de pakketpost binnentrad, werd ik bijna ovationeel ontvangen. Daarmee wist ik zeker dat mijn omissie met betrekking tot de niet-aflevering van een aantal postzakken voor de trein naar Zandvoort aan Zee helemaal vergeten en vergeven was.

EINDE

Voor alle afleveringen klik op: Met Wieky tussen de postzakken

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/