Aflevering 1: Het laatste fluitsignaal

HET LAATSTE FLUITSIGNAAL
Geschreven door Bert Plomp

“De wedstrijd is pas afgelopen als het laatste fluitsignaal heeft geklonken”. Dat was mijn vaders credo en die woorden sprak ik tot hem op zijn sterfbed om hem op het laatste moment nog wat moed in te spreken. Kort hierna raakte hij in coma en een paar dagen later overleed hij aan de gevolgen van schildklierkanker.
Mijn vader overleed in de zomer van 1975 en was slechts 59 jaar oud.
Die middag in juni stond ik aan zijn bed in het Diaconessenziekenhuis in Utrecht. Ik merkte aan zijn ademhaling dat zijn einde nabij was. Om te voelen of hij nog steeds ademde, legde ik mijn hand op zijn buik. Met steeds grotere tussenpozen en met steeds meer moeite snakte hij naar lucht en toen was het plotseling afgelopen.
Het gevolg van de behandeling van zijn ziekte moet een lijdensweg van jewelste voor hem zijn geweest.
Begin zeventiger jaren van de vorige eeuw kon men nog geen precisie-bestraling toepassen om een tumor te vernietigen. Regelmatig zag ik dat de huid van zijn borst en hals helemaal rood was door de uitgebreide zware bestraling die hij had ondergaan. Diverse plekken op zijn borst waren zelfs helemaal rauw en her en der vertoonden zich brandwonden waar wondvocht uit kwam.
Op zijn laatste verjaardag was zijn gezicht door zijn kwaal compleet oranje verkleurd. Hij had er geen moeite mee dat die verkleuring tot enige hilariteit onder de visite leidde. Een opmerking dat hij het “Oranje boven” als koningsgezinde niet zo nauw moest nemen, deerde hem niet. Ondanks alles, kon hij de lol daarvan wel inzien. Zonder te klagen over pijn en met onverminderd optimisme heeft hij zo meer dan een jaar voor zijn leven geknokt.
Mijn vader kampte met enig overgewicht. Om gewicht te verliezen, heeft hij, niet lang voordat de ziekte zich openbaarde, deelgenomen aan een experimentele afvalmethode. Het is goed mogelijk dat de regelmatige toediening van hormonen bij deze behandeling, de ziekte in gang heeft gezet.
Hoe het ook zij, het was een heel triest lot voor iemand die nooit rookte, nooit alcohol consumeerde en veel aan sport had gedaan, om zo jong door zo’n ziekte het leven te moeten laten.
Mijn vader heeft geen echt leuk leven gehad. Hij werd geboren tijdens de eerste wereldoorlog en maakte als jongeman de hele tweede wereldoorlog mee. Voorts was zijn moeder al op jonge leeftijd gestorven. Jammer genoeg, heb ik haar daarom nooit gekend: ik heb zelfs geen enkele foto van haar terug kunnen vinden.
Ofschoon ik in mijn jeugd menig mep voor mijn kop van mijn vader heb gekregen, blijft hij in mijn herinneringen overeind als een goedaardig mens. Hij hield namelijk helemaal niet van klappen uitdelen. Veelal gebeurde dit toch omdat ik kattenkwaad had uitgespookt. Maar hij sloeg pas toe wanneer mijn moeder hem hiertoe langdurig had zitten aanmoedigen.
‘s Avonds na zijn begrafenis vond er nog een bizar voorval plaats thuis.
Die avond was de broer van mijn vader nog op bezoek gekomen. Ome Co was zeer overstuur en was, zoals later bleek, met een speciale missie nog komen opdraven. Het geval was dat mijn vader op zijn sterfbed tegenover hem zijn zorgen had geuit over mijn jongere zuster, over de omgang die zij had met een bepaalde jongeman. Mijn oom moest die jongeman uit de buurt van mijn zuster houden. Zo had mijn oom de wens van zijn broer begrepen en als zijn taak opgevat.
Niet wetende wat er boven zijn hoofd hing, dook de jongeling in kwestie later op de avond op in de wijk. Zonder verder te dralen, maakte mijn oom aanstalten naar buiten te gaan om de ongewenste vrijer te verjagen. Om te demonstreren dat het hem menens was, vloog hij al zwaaiend met een mes, ter grootte van een aardappelschilmesje, op de buitendeur af. De vrije doorgang naar de uitgang werd hem echter belet door een attente kennis van mijn ouders, die op dat moment ook over de vloer was.
Voordat iemand er erg in had, rolden beide mannen al strijdend over de Heugaveld tapijttegels in de huiskamer. Het eindresultaat was dat mijn oom zonder zijn mini klewang – hij had ooit in Nederlands-Indië gediend – afdroop en de ongewenste vrijer ongedeerd bleef en de jacht op mijn zuster kon voortzetten. Na deze partij vrij worstelen, ben ik nog de rest van de avond zoet geweest met opnieuw in het juiste patroon leggen van de partijtegels.
Het is erg jammer dat mijn vader zo jong is overleden en daardoor niet heeft kunnen genieten van mijn huis in Ierland. Mijn vader was altijd erg gecharmeerd van Atlantische sferen.
Wat zou het mooi zijn geweest indien ik wat meer tijd met hem had kunnen doorbrengen en converseren, zeker gedurende de jaren dat ikzelf ook echt volwassen was.
Als beroepsmilitair is mijn vader nog een tijdje in Schotland gelegerd geweest. Hij bezat een compleet militair Schots kostuum, kilt incluis. Ook had hij een hele verzameling grammofoonplaten met doedelzakmuziek vergaard. Ik kon die muziek toentertijd niet aanhoren, maar uiteindelijk heeft het bijzondere geluid van de doedelzak er mede toe bijgedragen dat ik thans al jaren in Ierland woon en maar al te graag “the pipes” hoor bespelen.

WORDT VERVOLGD

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/