Voor het eerst naar The Stones

VOOR HET EERST NAAR THE STONES
Geschreven door Bert Plomp

In het Kurhaus in Scheveningen bezocht ik op zaterdag 8 augustus 1964 het allereerste concert in Nederland van “The Rolling Stones”. Dit concert van mijn meest favoriete band was tevens het eerste Europese optreden van de band buiten The UK. Het concert duurde hooguit een half uur en eindigde in een absolute chaos.
Die dag was ik al ver voor het begin van het concert in Scheveningen. Samen met mijn Haagse vrienden reed ik wat rond op mijn Tomos, in afwachting van de start van het concert ‘s avonds om acht uur.
Het was een broeierige dag en er hing onweer in de lucht.
Dagblad De Telegraaf had zijn uiterste best gedaan om The Rolling Stones zo negatief mogelijk weg te zetten.
Onder de kop “Import van lelijkerds” schreef de “kwaliteitskrant” onder meer: “de lelijkste beatgroep ter wereld” en “ze hebben een Boris Karloff-uiterlijk”.
Die stemmingmakerij hebben ze daar nog steeds niet verleerd. Vooral wanneer het om veranderingen gaat die deze krant niet pruimt.
Het voorprogramma bestond uit optredens van artiesten die in de verste verte niet pasten bij het genre muziek van The Stones. Wat te denken van bijvoorbeeld André van Duin, Trix & The Paramounts en The Fouryo’s.
Deze opening had een effect als dat van een megalange uitvoering van “Twee reebruine ogen” van de Selvera’s, voorafgaande aan “Sympathy for the devil”.
Het toch al opgewonden publiek werd dientengevolge nog ongeduldiger en begon zich al voor de pauze danig te roeren.
Toen de gordijnen op het podium sloten en de pauze aanving, was de sfeer zeer geladen en werd de stemming explosief. Ook buiten begon het al behoorlijk te rommelen vanwege het naderende onweer.
Toen Bill Wyman, vanachter de gordijnen, wat eerste tonen van zijn basgitaar losliet op de zaal, was het gebeurd.
Het publiek ging nog heftiger tekeer en er werd een run op het podium ingezet. Hierbij moesten de eerste stoelen eraan geloven. Ze vlogen van alle kanten door de lucht.
Toen de gordijnen opengingen en The Stones hun optreden aanvingen, was er geen houden meer aan.
Het podium stond inmiddels vol met politieagenten, knokploegen en mensen van de organisatie.
Het werkte allemaal als een rode lap op een aanstormende stier.
Er werd met van alles en nog wat gesmeten naar de politie en andere ordebewaarders. De politie trapte en ramde erop los dat het een lieve lust was. De dienders drongen zelfs te paard de zaal binnen, met geheven sabel.
Dat er geen doden zijn gevallen mag een wonder heten.
Van de nummers die The Stones ondanks alles ten gehore wisten te brengen, hoorde ik slechts flarden van Oh Mona en Suzy Q.
Terwijl de zaal volledig werd afgebroken, was de herrie die de fans maakten zodanig dat je onmogelijk nog iets van de band kon horen.
Toen The Stones hun vijfde nummer inzetten, sloten de gordijnen en werd het concert voortijdig beëindigd. Hiermede bereikte het wederzijdse geweld een hoogtepunt en werd de vernieling van het laatste stukje ongeschonden meubilair in de zaal voltooid. Toen het publiek eenmaal uit het Kurhaus was gedreven en de schade kon worden opgemaakt, brak het onweer buiten volledig los. Onder luid gedonder kwam de regen met bakken uit de hemel omlaag en zorgde voor de meer dan nodige afkoeling.
Het is nu 2019, het is 55 jaar later en The Stones zijn nog steeds mateloos populair. Ze trekken nog steeds volle stadions. Het publiek gaat bepaald niet minder tekeer als toen in Scheveningen, maar geweld hoort er gelukkig niet meer bij.

EINDE

Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/