Aflevering 1: Het stapelbed

HET STAPELBED
Geschreven door Bert Plomp

Camping “Het Grote Bos” in Doorn heeft een belangrijke rol gespeeld in mijn jeugd. Begin vijftiger jaren, toen dit kampeerterrein nog maar net geopend was, kwam ik er al kamperen. Mijn ouders hadden daar gedurende het seizoen eerst een bungalowtent staan en daarna een zogenaamd tenthuisje. Toen ze jaren later meer financiële armslag kregen, wisselden ze het tenthuisje in voor een stenen huisje met een rieten dak: een “Rietkop”.
Mijn ouders waren werkelijk apetrots op dit stenen huisje. Zo’n gebouwtje werd namelijk op de camping een “bungalow” genoemd en iemand die niet beter wist, dacht dan al gauw aan een kleine villa.
Het bezit van deze bungalow bood nu ook de mogelijkheid om buiten het zomerseizoen het weekend in Het Grote Bos door te brengen. Een weekendje bos sprak natuurlijk veel meer tot de verbeelding dan een weekendje in een benauwd flatje op de derde etage in Utrecht. Het rietkopje was echter nauwelijks groter dan het voormalige tenthuisje. Het had een woonkamertje van slechts twaalf vierkante meter, met inbegrip van een open keukentje: een aanrecht van pakweg anderhalve meter lengte met wat kastjes erboven en eronder gemonteerd.
Het Rietkopje had twee slaapkamertjes van ieder drie vierkante meter, waar je ook maar net een bed in kon parkeren. Om het geheel compleet te maken, was het huisje tevens uitgerust met een douche-toilet faciliteit en dan nog wel binnenshuis.
Tezamen met een potkachel in het woongedeelte, vormden deze luxe extra voorzieningen toch wel de belangrijkste verbeteringen ten opzichte van het vorige onderkomen.
Een gezin met vier opgroeiende teenagers in deze accommodatie fatsoenlijk  huisvesten, was bijna een onmogelijke opgave. Toch werd er altijd nog wel ruimte gevonden om ook nog eens vrienden en vriendinnen binnenshuis een slaapplek te bieden. Je moest dan wel bereid zijn geen al te hoge eisen te stellen aan comfort en privacy. Er viel deswege voor het slapen gaan genoeg te aanschouwen.
Beide slaapkamertjes hadden een stapelbed, in beginsel ruimte biedend aan twee individuen per kamertje. Daar moest in de praktijk wel eens van afgeweken worden. Gelet op de gelijktijdige aanwezigheid van vrienden en verkeringen moest er regelmatig geïmproviseerd worden, niet altijd tot ieders ontevredenheid.
Omdat één van de kamertjes een stapelbed herbergde dat op het onderste niveau tot een tweepersoons ligplaats was uitgebreid, bood dat kamertje slaapruimte aan drie personen. Dit vertrekje werd bezet door mijn ouders en mijn zusje Saskia, althans bij een fatsoenlijk gebruik ervan. Fatsoenlijk zoals het mijn vader en moeder voor hun godvrezende ogen stond. Ik weet niet hoe mijn broers en zuster, bij afwezigheid van de rest van het gezin, een fatsoenlijk gebruik praktiseerden, maar ik vrees dat ik in gezelschap van een vriendinnetje daarvan nogal  eens afweek.
De verbreding van het stapelbed, voor gebruik door twee echtelieden, had tot lastige consequentie dat het bed zich direct achter de deur aandiende en de gehele breedte van het kamertje besloeg. Als je de deur opendeed en je het kamertje binnentrad, dan viel je languit op het echtelijke bed. Als je er toch moest zijn, zoals mijn ouders, was dit niet echt een onoverkomelijk probleem.
Het was wel erg lastig als je de bovenste etage van dit stapelbed wilde bereiken. Dan moest je stappend over de ouderlijke sponde naar de bovenste ligplaats klimmen. Voor mijn ouders was zo’n klimpartij natuurlijk al helemaal geen pretje. Zowel bij het naar bed gaan als bij het opstaan, bij late thuiskomst, bij toiletgebruik en bij nachtelijke dorst, werd hun nachtrust ruw verstoord door de andere slaapkamergebruiker.

WORDT VERVOLGD

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/