Aflevering 2: Je mankeert verder niets

JE MANKEERT VERDER NIETS
Geschreven door Bert Plomp

Met mijn fraaie Tomos scheurde ik heel wat af in het centrum van Utrecht. Gestoken in mijn lange zwarte ribfluwelen jas met zwarte bontkraag.
Op veel van die tochten werd ik achterop de brommer vergezeld door een donkerharige schone, die me met haar armen stevig omklemde. Die omklemming was niet alleen om te voorkomen van de brommer geslingerd te worden. Wat een aangenaam gevoel.
Minder aangenaam was het toen ik op een winterse dag, gelukkig in mijn eentje gezeten op mijn Tomos, veel te hard rijdend op de Oude Gracht, scherp linksaf sloeg de Geertebrug op bij Sarasani. Het had gesneeuwd en met brommer en al ging ik hard onderuit. Het scheelde maar een haar of ik gleed onder de balustrade van de brug door, het ijskoude water van de Oude Gracht in.
Een andere zeer pijnlijke glijpartij met mijn Tomos vond plaats op een andere winterse avond.
Rond een uur of elf reed ik in Driebergen op de Oude Arnhemse Bovenweg door een bosrijke villawijk op weg naar camping Het Grote Bos.
Gelukkig voor mij, als je al van geluk mag spreken wanneer je zo hard onderuitgaat, vond deze glijpartij plaats net voor het huis van ene dokter Fokker. Deze dokter was een in Utrecht niet te goeder faam bekendstaande arts, die zich na zijn vertrek uit Utrecht in de Gynaecologie had gespecialiseerd. Hij had een praktijk aan huis in Driebergen overgenomen van ene dokter Scheurwater.
Onder achterlating van mijn brommer op het wegdek, gleed ik min of meer via de achteringang van zijn vrijstaande huis zijn praktijk binnen.
De dokter en zijn jonge vrouw waren net naar bed gegaan, toen ze opschrokken van de klap die ik maakte.
De dokter in zijn pyjama en zijn knappe blonde vrouw, die even iets omgeslagen had, stonden vrijwel direct buiten om mij te helpen.
Toen ze mij de onderzoekskamer hadden binnen geholpen en mij op een bed hadden neergevlijd, constateerden zij dat de rechter zijkant van mijn lijf vol schaafwonden zat.
De vrouw van dokter Fokker, die hem in de praktijk assisteerde, had snel een witte verpleegstersschort aangetrokken. Ondanks alle pijn die ik leed, kon ik ontwaren zij zeer schaars gekleed was onder dat schort.
Terwijl zij druk bezig was heel teder mijn opgelopen wonden te verzorgen, werd haar man voor een spoedgeval weggeroepen. Zijn aanwezigheid was dringend gewenst bij de afwikkeling van “een zware bevalling”.
Mijn verzorgster ging onverstoord verder met het verzorgen van mijn letsels. Toen zij gereed was met het plakken van een laatste grote pleister over een behandelde wond, wilde zij mij niet eerder laten gaan dan dat zij mij nog eens uitvoerig had onderzocht.
Terwijl zij midden in de nacht van mij afrolde, fluisterde ze heel sensueel in mijn oor: “Je mankeert verder niets, maar ik wil toch dat je nog een aantal keren terugkomt voor controle. Kom dan maar even snel achterom, als mijn man niet thuis is”.

EINDE

Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/