Aflevering 3: Bewegen is een zegen

BEWEGEN IS EEN ZEGEN
Geschreven door Bert Plomp

Het eten aan boord van het Celebrity-schip was werkelijk een feest. Als je de verleiding niet kon weerstaan, dan liep je het risico dat je binnen een dag of tien volledig dicht zou groeien.
Aan boord zag ik van het laatste diverse Amerikaanse voorbeelden voorbij ploegen. Door jaren overtollig consumeren volledig vervormde figuren. Individuen waarvan de benen volledig met allerlei onsmakelijk uitziende lappen waren ingezwachteld om nog op de been te kunnen blijven.
Het is toch wat indien je het voor mekaar hebt gekregen om je lijf tot een gewicht van 200 kilo of meer te laten uitwoekeren. Ik heb sterk de indruk dat deze eetmonsters vrijwel niets van het Caribisch schouwspel hebben meegekregen.
De geweldig uitgebreide maaltijden deden niet voor elkaar onder. Bij het ontbijt kon je al kiezen uit gerechten die je normaliter als warme maaltijd verorbert. Bij de lunch idem dito.
Ook bij het diner kon je blijven eten totdat je van je stoel viel.
Als je dan ook nog eens naadloos van het ene eetfestijn naar het andere kon doorschuiven, dan was het in principe mogelijk de hele dag te blijven eten. Ik verdenk die “dikke lappen” ervan dat ze vanaf het eerste ontbijtmoment consumeerden tot het laatste dinermoment.
De gewone verbruiker maakte tussen de maaltijden door ook nog wat werk van bewegen.
Elke morgen stond ik in ieder geval bijtijds op om een uurtje te trainen. Er waren genoeg fitness-toestellen aan boord om in conditie te blijven. Bovendien zijn zulke schepen zo groot dat je ook een aantal rondjes kunt gaan hardlopen. Natuurlijk wordt er voor en na het diner ook nog even gedanst. Ik moet het de Amerikanen nageven dat, de “vreetbrigade” uitgezonderd, ze er op en top uitzagen. Echt gekleed for the occasion.
Het avondgebeuren had wel iets weg van een debutantenbal, zoals zij op de dansvloer en aan het diner verschenen.
Ofschoon de meesten redelijk bejaard waren en dus niet echt debuteerden, was het leuk om te zien hoe vlot ze nog uit de voeten kwamen op de dansvloer.
Onder zware druk van Cynthia, had ik bij vertrek van huis besloten toch maar een “dinnerjacket” in mijn koffer te proppen. “Smart casual” is voor mij wel de bovengrens als het om netjes gekleed zijn gaat.
Het is natuurlijk ook geen gezicht indien je echtgenote er als een diva bij loopt en jijzelf als een voddenbaal.
Toen de scheepsband de maten inzette van een stukje “rock and roll”, wilde ik ook wel even de vloer op.
Ofschoon ik niet veel jonger, misschien zelfs wel ouder, was dan de meeste dansende Amerikanen, had ik toch wel het voordeel te beschikken over een conditie van een meer dan gemiddelde sporter van mijn leeftijd. Bovendien heb ik vroeger een tijdje rock and roll-lessen gevolgd.
Dus het was de hoogste tijd om iets van mijn kunnen aan de bejaarde Amerikanen te showen.
Het was weliswaar geen staande ovatie, maar Cynthia en ik verlieten de dansvloer toch onder een applausje.
Bewegen is een zegen en met stilstaan ga je eraan. Dat is mijn credo en ik hou dat steevast voor ogen.
Op zo’n cruise worden ook wat eilanden bezocht. Er is daarom genoeg gelegenheid de benen te strekken.
De meeste opvarenden geven er echter de voorkeur aan gewoon aan boord te blijven. Daar kosten de consumpties namelijk “niets”. Eenmaal aan land moet je je beurs weer trekken.
Als je toch besluit aan land te gaan dan bestaan de eerste inspannende bewegingen eruit dat je hele hordes van souvenirs- en evenementenverkopers moet zien te omzeilen. Als je dat achter de rug hebt, is het nog een hele klus om iets interessants te bezoeken. Althans ik vond het aanbod niet om over naar huis te schrijven. Dat laatste heb ik dus ook maar niet gedaan. Het had ook weinig zin gehad. Er was tijdens de cruise namelijk niemand thuis. Zelfs de hondjes waren uit logeren.
Het eerste eiland dat werd aangedaan, was The Great Cayman Island. Ik was daar voor zaken in het verleden al eens geweest en had toen alleen binnen kantoormuren vertoefd.
Nu was de gelegenheid daar om me eens echt onder te dompelen in Caribische sferen. Lekker het strand op, weg van al die volgevreten mensen en genieten van rum en het zicht op mooie zwarte vrouwen, soepeltjes bewegend op de zwoele sound van Dreadlock Holiday van 10CC op de achtergrond.
Helaas, Cynthia wilde eerst een georganiseerd bustochtje maken voordat men mij rum zou gaan inschenken.

WORDT VERVOLGD

Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/