Aflevering 1: Witte gesteven schorten

WITTE GESTEVEN SCHORTEN
Geschreven door Bert Plomp

Aan het betreden van een ziekenhuis heb ik altijd een bloedhekel gehad, laat staan het daarin moeten verblijven. Een ziekenhuis geldt voor mij meer als een ziektes-huis. Het wemelt er van de ziekteverwekkers, het is er altijd Spaans benauwd en het ruikt er niet fris. Dit komt omdat het met de hygiëne niet ideaal is gesteld en omdat alles potdicht gehouden wordt.
Mijn moeder heeft op oudere leeftijd een paar keer in het ziekenhuis gelegen om een kleine operatie te ondergaan. Het arme mens heeft beide malen voor ze geopereerd werd in het ziekenhuis een of andere hardnekkige infectie opgelopen. Beide keren duurde het ruim zes weken voordat ze voldoende op krachten was gekomen om geopereerd te kunnen worden.
Uitsluitend als er naaste familie of een goede vriend of vriendin in zo’n hospitaal ligt, neem ik het risico de gang naar het desbetreffende ziekenhuisbed te maken. Ik pas dan altijd zeer goed op dat ik vrijwel niets aanraak en probeer, waar dit verantwoord is, regelmatig mijn handen te wassen.
Mijn handen wassen doe ik sowieso vaak. Waarschijnlijk lijd ik aan een soort smetangst.
Een andere reden om een hospitaal te vermijden is dat ik, vanwege mijn jaarlijkse verbanning als kleuter naar een vakantiekolonie, een aversie heb ontwikkeld tegen alles wat in een gesteven witte schort rondloopt. Dat is natuurlijk overdreven want er zijn ook heel aardige verpleegsters zo gekleed.
Overigens, ene professor doctor Paardekuth, vooraanstaand gynaecoloog op de afdeling verloskunde van het Diaconessenziekenhuis in Utrecht, in plat Utrechts ook wel het “Jakkenessenziekenhuis” genoemd, heeft mij ooit in vertrouwen medegedeeld dat verpleegsters onder zo’n gesteven witte schort niets anders dragen dan wat pikante lingerie. Helaas duurde dit vertrouwelijke gesprek te kort om mij nog uit te laten leggen waarom dat zo was.
Achteraf denk ik dat dit net zo’n sterk verhaal was als dat waarmee mijn vader, refererend aan zijn Schotse periode, regelmatig op feestjes en partijtjes goede sier maakte. Hij beweerde dan dat Schotse mannen onder hun kilt niets dragen. Zijn betoog was voorts dat toen hijzelf als militair in Schotland diende en in een kilt rondliep, dat er her en der werd gecheckt of je onder je kilt daadwerkelijk niets droeg. Daartoe moest iedere militair over een spiegel heen stappen en kon de dienstdoende sergeant dat controleren. Toen ik op zo’n verjaardag mijn vader, te midden van zijn aandachtige familieschare, eens vroeg of diezelfde sergeant ook op gelijke wijze de Schotse milva’s mocht controleren, leverde dat direct een knal voor mijn kop op: hij hield er niet van indien de spot werd gedreven met zijn militaire verleden.
De eerdergenoemde professor doctor Paardekuth heeft mij ook eens ongevraagd laten weten dat sommige vrouwen, die hij onder behandeling had, zijn onderzoek als zeer aangenaam ervoeren. Het betrof dan in het bijzonder onderzoek aan het onderlichaam en dan bedoel ik niet op O5-niveau: knieën en enkels, maar onderzoek verricht op de hoogste “etage” van het onderlichaam. Nu heb ik niet zo veel op met zulke ervaringen die je ongevraagd worden medegedeeld, maar ik moet bekennen dat ik vroeger ook wel eens met meisjes “doktertje” heb gespeeld en dan raakten we elkaar hier en daar aan en dat was best aangenaam. Gelukkig woedt de “Me Too-rage” nog niet over ervaringen in de kleutertijd.
Zelf heb ik in het verleden twee keer het ongenoegen gehad in een ziekenhuis te belanden. De eerste ziekenhuisopname vond plaats toen ik een jaar of 20 was. Met voetbal was de meniscus van mijn linkerknie door toedoen van twee “schoppers” in de vernieling geholpen en een operatie was noodzakelijk. Je hebt van die verdedigers in een voetbalteam die zo traag reageren dat ze je in eerste instantie volledig missen, maar je alsnog schoppend raken wanneer je alweer met een volgende actie bezig bent.
Nadat ik eerst maanden heb rondgelopen zonder geopereerd te zijn aan die knie, besloot ik uiteindelijk het toch maar te laten doen. Mijn knie was toen al lang niet meer gezwollen en ik kon er van alles mee doen, zolang het maar niet neerkwam op het maken van onverwachte bewegingen. In het laatste geval zakte ik simpelweg door mijn knie en dat gaf wel eens aanleiding tot een hilarische situatie. In die tijd gingen we namelijk nogal eens uit dansen en onder het swingen lag ik dan ineens languit op de dansvloer. Dat viel meestal niet eens zo op, want het was toen heel normaal dat je de meest vreemde capriolen op de dansvloer tentoonspreidde.
De operatie aan mijn knie zou plaats vinden in het Sint Antonius Ziekenhuis: een katholiek ziekenhuis, in die jaren gelegen in de omgeving van het Wilhelminapark in Utrecht.
Waarom ik in een katholiek ziekenhuis terecht kwam, is me niet duidelijk. Wellicht omdat mijn huisarts katholiek was en een hekel had aan Nederlands-Hervormden. Het was me toen nog niet gelukt me als lid te laten uitschrijven uit die kerk.
Het was wel leuk om, na overigens een geslaagde operatie, verpleegd te worden door uitsluitend nonnetjes. Het waren stuk voor stuk alleraardigste vrouwtjes, die volgens mij bepaald niet voldeden aan de kledinglijn zoals omschreven door onze meergenoemde professor.
Voor zo’n eenvoudige knieoperatie stond toentertijd een ziekenhuisopname van niet minder dan twee weken. Tegenwoordig kun je welhaast op de avond van de operatie je weer met je kicksen melden op de clubtraining.
Vier dagen na de operatie, alle goede zorgen van de nonnetjes ten spijt, hield ik het wel voor gezien in het ziekenhuis en vroeg ik mijn ome Co mij met de brommer op te halen. Mijn oom was altijd in voor zaken die eigenlijk niet kunnen en hij miste bovendien zijn tegenstander met klaverjassen. Hij ging dus maar al te graag in op mijn verzoek.
De behandelend orthopedisch specialist was het helemaal niet eens met deze gang van zaken en verbood mij min of meer te vertrekken. Dat was een reden temeer voor mij om onder zijn afkeurende blik mijn schoenen aan te trekken, mijn weekendtas te pakken en de deur van de afdeling achter mij dicht te trekken. Een paar dagen later maakte ik alweer een begin met het lopen van mijn eerste trainingsrondjes.

WORDT VERVOLGD

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/