Aflevering 3: Het lammetje staat zijn mannetje

HET LAMMETJE STAAT ZIJN MANNETJE
Geschreven door Bert Plomp

Een andere boeren hufter, kwam ik op een landweggetje tegen tijdens mijn dagelijkse ochtendloopje met een van mijn border collies . Hij zat met zijn luie reet achter het stuur van een dikke SUV en dreef met zijn auto een kudde koeien  voort. Hierbij werd hij geassisteerd door een ijverige border collie.
Toen ik ze in het zicht kreeg, ben ik met mijn viervoeter bewust zover mogelijk in de berm van de weg gaan staan. Dit om te voorkomen dat de kudde en de hond door onze aanwezigheid zouden worden afgeleid.
Toen ze ons bijna genaderd waren, werd de hond van de boer toch even afgeleid en bleef stilstaan om ons gade te slaan. De ongeduldige lompe boer reed echter doodgemoedereerd door en reed zo over zijn trouwe viervoeter heen.
Terwijl de zwaargewonde hond verging van de pijn, deed hij toch zijn uiterste best weer overeind te komen en zijn taak op te pakken. De ellendige boer bleef ondanks alles gewoon achter zijn stuur zitten en schreeuwde minutenlang allerlei verwensingen naar zijn hond.
Ik heb het arme dier zich met een half verlamd achterlichaam nog een paar weken langs de weg zien voortslepen om zo met de laatste krachten in zijn gebroken lichaam die verachtelijke schurk te kunnen blijven dienen.
Hoewel ik alles geprobeerd heb om de hond te pakken te krijgen, om hem in mijn jeep naar de dierenarts te brengen en uit zijn lijden te laten verlossen, lukte dat niet. Het gekwetste dier was zo gestrest, dat hij keer op keer heel fel van zich afbeet zodra ik hem benaderde.
Ik heb me na die schokkende gebeurtenis altijd enigszins schuldig gevoeld voor wat deze hond was overkomen: als ik op de bewuste dag daar niet op het landweggetje zou hebben gestaan of rechtsomkeert zou hebben gemaakt, zou de hond nu wellicht nog hebben geleefd.
Wat me bij dergelijke brute boeren qua uiterlijk altijd opvalt is, dat ze doorgaans een vadsige rood aangelopen kop hebben, welke kop steunt op een stierennek. Voorts dat de blik in hun ogen een bijzonder laag IQ verraadt.
Gelukkig zijn er ook diervriendelijke boeren. Mijn Bosbuurman Thomas is zo’n boer. Bij het begeleiden van zijn grote kudde schapen, wordt hij steevast bijgestaan door vijf razendsnelle border collies. De honden zijn werkelijk idolaat van hem. Terwijl vele andere schapenhouders de longen uit hun lijf schreeuwen en vloeken om de honden te laten doen wat ze verlangen, hoeft Thomas alleen maar te fluiten. Vaak is een zacht signaaltje uit zijn mond voor de collies al duidelijk genoeg om precies te weten wat te doen met de schapen.
Thomas houdt ook een paar schapen als huisdieren. Dat zijn schapen met een gebrek. Dieren die bij andere boeren al lang zouden zijn afgedankt en afgevoerd. Zo loopt er een schaap rond op zijn erf, met een misvormde scheve kaak. Het dier is ooit aangereden door een auto en heeft grote moeite met eten. Thomas getroost zich al jaren moeite om dit schaap te voeren en overeind te houden.
Aan de goede zorgen van Thomas heb ik het ongelukkige lammetje op die dag in april overgelaten. Thomas gaf het beestje direct wat pijnstillende injecties in zijn voorpootjes, hetgeen onmiddellijk een zichtbare verbetering teweegbracht. Vervolgens heeft hij het lammetje maandenlang met de fles gevoed. Onderwijl  werd het kwetsbare wezentje voortdurend omringd en beschermd door de vijf border collies.
Van de week was ik weer eens op bezoek bij Thomas. Onder meer om te zien hoe het mijn vondeling vergaat.
Het lammetje is weliswaar nog geen sterk volgroeid schaap, maar het staat zijn mannetje al tussen de vijf honden.
Oh ja, zijn naam is Hector en Hector eet voornamelijk hondenbrokken in plaats van gras. Hector doet ook zijn best om af en toe met de honden mee te blaffen.

EINDE

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/