Het Rietkopje

HET RIETKOPJE
Geschreven door Bert Plomp

Het Grote Bos heeft een centrale plaats in mijn jeugd vervuld. Eerst toen mijn ouders daar een bungalowtent en daarna een tenthuisje hadden staan en vervolgens toen zij het zich financieel konden veroorloven hun tenthuisje in te wisselen voor een stenen huisje met rieten dak: een “Rietkop” geheten.
Mijn ouders waren apetrots op het bezit van dit stenen huisje. Zo’n gebouwtje werd namelijk in HGB een “bungalow” genoemd en iemand die niet beter wist, dacht dan al gauw aan een kleine villa.
Het bezit van deze bungalow bood nu bovendien de mogelijkheid eveneens buiten het zomerseizoen de weekenden in HGB door te brengen.
Het rietkopje was echter nauwelijks groter dan het voormalige tenthuisje: het had een woonkamertje van twaalf vierkante meter, het open keukentje inbegrepen.
Als je in dit geval van het formaat “open keuken” een beeld wilt krijgen, dan moet je denken aan een keukenblokje van pakweg anderhalve meter lengte met wat kastjes erboven en eronder gemonteerd.
Het Rietkopje had twee slaapkamertjes van ieder drie vierkante meter, maar ook een douche annex toilet faciliteit en dan nog wel binnenshuis.
Tezamen met de aanwezige potkachel, vormden deze extra luxe voorzieningen toch wel de belangrijkste verbeteringen ten opzichte van het vorige onderkomen.
Om een gezin met vier kinderen – inmiddels teenagers – en logerende vrienden dan wel eerste verkeringen van het andere geslacht in deze accommodatie fatsoenlijk te huisvesten, was bijna een onmogelijke opgave en deed een aanslag op ieders privacy.
Beide slaapkamertjes hadden een stapelbed, ruimte biedend aan in principe twee individuen per kamertje. Daar werd in de praktijk wel eens van afgeweken gelet op de verkeringen.
Omdat één van die stapelbedden, op het onderste niveau, tot een tweepersoons ligplaats was uitgebreid, bood dat kamertje slaapruimte aan drie personen.
Dit kamertje werd bezet door mijn ouders en mijn zusje Saskia, althans bij een gebruik van het huisje zoals het vader en moeder het voor ogen stond.
Dat dit door mijn ouders beoogde gebruik niet altijd in de praktijk tot uiting kwam, blijkt elders in dit boekje wel.
De verbreding van dit deel van het stapelbed, uitsluitend dienende tot gebruik door twee echtelijke personen, had wel tot negatieve consequentie dat het bed zich nu direct achter de deur aandiende. Na opening van de deur en dit kamertje binnentredende, viel je min of meer languit op dit bed.
Als je daar toch moest zijn, zoals mijn ouders, was dat niet echt hinderlijk.
In het geval je de bovenste etage van dit stapelbed beoogde te bereiken, dan was het tamelijk omslachtig, want dan moest je je via het echtelijke bed naar de bovenste etage begeven.
Bepaald niet ideaal, zeker niet voor de gebruikers van het deel van het bed dat zich direct achter de deur bevond.
Zowel bij inkomend als uitgaand verkeer, bij late thuiskomst, bij toiletgebruik en bij nachtelijke dorst, werden de aldaar aanwezigen ruw gestoord in hun rust.
Charles en ik waren in het Rietkopje een stuk beter af dan thuis in het Lodewijk Napoleonplantsoen.
De beschikking over het andere kamertje was ons namelijk toegevallen en wij hadden niet langer rekening te houden, zoals dit in het tenthuisje wel het geval was, met ouders die binnen gehoorafstand hun nachtrust trachtten te consumeren.
Dat bood ons ruimte het pand onopgemerkt via het slaapkamerraam te verlaten en weer te betreden op tijdstippen die ook wij aan nachtrust geacht werden te besteden.
Bij de besproken indeling tot dusver ontbreekt nog de slaapplek van de oudste zoon des huizes.
Theo beschikte over een bed in de woonkamer annex keuken annex eetkamer en dus ook annex slaapkamer, welk bed overdag dienst deed als divan.
Dit bood hem weliswaar een zekere extra vrijheid van beweging, maar aan de andere kant ook weer niet omdat die plek vaker passief gecontroleerd werd door regelmatig onaangekondigd toiletverkeer en dergelijke.
Toen ik een jaar of 16 was, heb ik in een kerstvakantie, na een zorgvuldig voorbereid rendez-vous, een mooi vriendinnetje naar het rietkopje geleid met een zeker zondig doel, althans zo zal het in die tijd door menig ouder en zeker door die van mij zijn uitgelegd.
Indien de lezer voldoende geduld heeft, wordt hij c.q. zij later in mijn verhalen vanzelf gewaar van het gepasseerde.

EINDE

Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/