Aflevering 2: Dat ruikt kruidig

DAT RUIKT KRUIDIG
Geschreven door Bert Plomp

In de afgelopen decennia is er vanuit bepaalde hoek een ontwikkeling in gang gezet met tot doel iedere Nederlander, groot en klein, onder te brengen in een zekere samenleving-afhankelijke groep. De personen achter deze ontwikkeling creëerden hiermede hun eigen werkgelegenheid en verdienen inmiddels een goed belegde boterham. Het is daarom niet zo vreemd dat ons land inmiddels bol staat van “kneusjes”, die allemaal om aandacht en zorg vragen.
Al die zielige individuutjes torsen een rugzakje. Een rugzakje, waar de overheid: “de hardwerkende Nederlander”, periodiek een flinke duit in stopt. Aldus hoopt de overheid dat al die hulpbehoevende personen zo normaal mogelijk door het leven kunnen marcheren. Op school en in de maatschappij.
Vervolgens komt al dat geld uit die gezamenlijke rugzakjes weer terecht in de wijde zakken van de personen die hebben geholpen van bepaalde kinderen probleemkinderen en van bepaalde mensen probleemmensen te maken.
Voorts ligt de schuld van al dat onheil natuurlijk bij die boze, kapitalistische industrie, die al die arme mensjes verziekt heeft. Vol heeft gestampt met vet, suiker en glutenrijke hapjes.
Anderzijds wilde het individu zelf ook wel eens wat meer aandacht van zijn medemens ontvangen. Hierdoor ontstond in toenemende mate de wens een probleemgroep te starten. Immers, als je deelneemt aan een groep, dan geldt gedeelde smart is halve smart.
Die wens zag je toen vooral sterk opkomen bij vrouwen. Onder leden van “het zwakke geslacht” ontstonden aldus uiteenlopende groepen. Zoals de BOM-groep, dat is de groep van “Bewust Ongehuwde Moeders”. De BAM-groep: de groep van, al weer bewust, “Bewust Alleenstaande Moeders”. De VIDO-groep: de groep van “Vrouwen In De Overgang”. De VZB-groep: “Vrouwen Zonder Baarmoeder” en natuurlijk verreweg de grootste en meest invloedrijke groep, te weten de VMB-groep: “Vrouwen Met Baarmoeder”.
Overigens, inmiddels kunnen we wel stellen dat, door emancipatie van de vrouw  en “demancipatie” van de man, de vrouw meer aanspraak kan maken op de titel “het sterke geslacht” dan de “moderne man”. Leden van het mannelijke geslacht haken bijvoorbeeld steeds meer af bij bètaopleidingen. Bij verdere scholing kiezen ze steeds vaker voor een pretpakket of zelfs helemaal geen pakket, omdat ze “huisman” willen worden. Zo zie je onze meisjes hun posities steeds meer overnemen. Tegenover die gunstige ontwikkeling bij de meisjes staat, dat onze jongens echte “theemutsen” zijn geworden. Door de “demancipatie” zijn ze soft geworden en durven ze geen risico’s meer te lopen.
Negatief is echter, dat de meiden het nu ook aandurven om iemand op straat lastig te vallen. Dat ze nu ook geweld gebruiken en iemand neermeppen of zelfs neersteken.
In de sport zie je eenzelfde ontwikkeling.
Neerlands mannen staan sowieso niet bekend om hun “killersmentaliteit”, zoals het “bei unseren Nachbarn” wél het geval is. Dat is in zeker opzicht ook niet verontrustend.
Maar tegenwoordig winnen onze dames wél alle medailles en blijven onze kerels steeds vaker met lege handen staan.
We zijn een volk met slappe mannen-knieën geworden. Onze hele VOC-mentaliteit is weg-gedemancipeerd.
Binnen de huidige generatie mannen is toch zeker geen spoor meer terug te vinden van de mentaliteit van “de mannen van stavast”. Mannen die ooit, met slechts een mes tussen de tanden geklemd, de wereldzeeën veroverden. Die ver van huis aan land gingen om de plaatselijke inboorlingen tegen de grond te knuppelen. Er is juist sprake van een omgekeerde ontwikkeling.
Is het niet een veeg teken dat vrouwen, meisjes en bejaarden  op straat lastig gevallen worden, of erger dan dat, en onze helden te bang zijn om in te grijpen.
Hoewel we keer op keer met topvoetballers naar het WK gaan, zijn we er al drie keer niet in geslaagd om op het alles beslissende moment toe te slaan en de wereldbeker naar Nederland te brengen.
Steeds werd er in de finale op een schlemielige wijze in de laatste minuten verloren. Gewoonweg door faalangst.
Zodra de moderne oranje “leeuwen” zijn uitgeschakeld tijdens of voorafgaand aan een eindtoernooi, dan vertrekken zij, gewapend met een beautycase en op kosten van de supporter, naar een ver exotisch strand. Aldaar aangekomen, liggen ze vervolgens de hele dag te geilen op hun rijkelijk aangebrachte tatoeages.
Het is allemaal natuurlijk niet zo verwonderlijk als je ziet dat steeds meer kerels met een baby, gewikkeld in een draagdoek aan hun borst gesnoerd, rondsjouwen.
Het zal niet lang meer duren of de evolutie leidt ertoe dat die “kerels” hun baby zelf borstvoeding gaan geven.
Het is thans bovendien de gewoonste zaak van de wereld dat je samen met je vrouw op zwangerschapsgymnastiek zit. Zit mee te puffen.
Die softere samenleving zie je ook terug in een crisissituatie. Zodra ergens iets van enige ernst heeft plaatsgevonden, wordt er ter plekke direct een crisisteam geïnstalleerd. Een belangrijke rol wordt in zo’n situatie meteen opgeëist door psychische en sociale hulpverleners. Onder hun auspiciën worden dan gebruikelijk geestelijke bijstand-avonden georganiseerd. Op zulke avonden verschijnen voornamelijk, zo niet alleen, volwassenen. Volwassenen die bij elkaar en bij die professionele hulpverleners troost komen zoeken.
Op weg naar zo’n avond zie je die mensen met een uitdrukking op het gelaat lopen alsof het kwaad hen persoonlijk is aangedaan, terwijl het een ander is overkomen. Die ander kennen ze meestal helemaal niet. Die ander ontbreekt ook steevast op zo’n “troostavond”.
Ik vraag me regelmatig af waar volwassenheid tegenwoordig nog voor staat. Volgens mij is het een kenmerk van volwassenheid dat je bijvoorbeeld met nare gebeurtenissen kunt omgaan. Dat je in staat bent je kinderen te helpen bij het verwerken van onheil.
Als het een beetje tegenzit, wordt er aan een ellendige gebeurtenis ook nog een “stille tocht” vastgeknoopt door het psychisch comité.
Wat schiet je daar nou mee op?
Als het om een zware misdaad gaat, ga dan naar de bajes of het politiebureau waar die ellendeling opgesloten zit. Ga daar luid protesteren en probeer hem of haar bij wijze van spreken uitgeleverd te krijgen.
Van zo’n stille tocht ligt toch niemand wakker. Evenmin wordt er iemand wakker van. De misdadiger al helemaal niet.
In Nederland zijn we tegenwoordig heel snel van streek. Als de koningin publiekelijk een scheet laat, en dat doet ze net als ieder ander mens een aantal keren per dag, dan rukken de psychische hulptroepen al weer uit. Ik doel hier op een scheet van de oude koningin, welke buikwind enigszins serieus genomen kan worden. Een scheet van Maxima daarentegen, zal lang niet zo hard aankomen. Maxima is namelijk meer van het volk en een wind, ontsnapt aan haar mooie lijf, ruikt gewoonweg beter en is daarom geestelijk makkelijker te verteren.

WORDT VERVOLGD

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/