Aflevering 2: Het witte pootje

HET WITTE POOTJE
Geschreven door Bert Plomp

Maeve onze lieve Border Collie is onlangs overleden. Na een maand tussen hoop en vrees te hebben geleefd, is het dan toch slecht afgelopen met haar.
We weten niet precies hoe oud zij is geworden. Het is namelijk 10 jaar geleden dat zij in ons midden kwam en ons leven kwam verrijken. We hadden haar overgenomen van de Ierse dierenbescherming, terwijl zij al enige tijd zwanger was.

Half december leek alles nog in orde. We zijn toen met haar en haar twee jongens naar de dierenarts geweest voor de jaarlijkse vaccinaties. Het algemeen onderzoek dat toen aansluitend plaatsvond had een bevredigend resultaat: Alle drie de border collies waren gezond.
Begin januari merkten we echter dat Maeve wat schokkerig ademde. Haar eetlust liet ook ineens te wensen over. Maar ja, ze had altijd al een soort haat-liefdeverhouding met het verorberen van haar maaltijd. Ze naderde haar eetrekje in de keuken immer zo voorzichtig dat je de indruk kreeg dat ze er ernstig rekening mee hield dat het bakje geen lekker voedsel maar een op scherp staande handgranaat bevatte. Nu was ze echter zo behoedzaam dat ze zelfs het passeren van de drempel van de keukendeur als een gevaarlijke horde beoordeelde.
Omdat we ongerust waren over haar ademhaling besloten we de dierenarts wederom te bezoeken. Tot onze schrik moesten we haar daar achterlaten omdat de arts meende dat Maeve’s hart niet naar behoren functioneerde en omdat hij bovendien een opeenhoping van vocht in haar buik constateerde. Een verder onderzoek zou een paar dagen vergen. Er moesten röntgenfoto’s en een echocardiografie van haar hart worden gemaakt. Om te beginnen moest het vocht via een drain worden afgevoerd.

Thuis teruggekeerd werden we enthousiast opgewacht door Maeve’s twee jongens Chubby en Spotty. Ondanks hun vrolijke begroeting voelden we toch een deprimerend gemis. Ons huis voelde ineens heel leeg aan omdat Maeve onder normale omstandigheden altijd heel nadrukkelijk aanwezig was. Bij alle acties die onze collies ondernamen nam zij de leiding. Als het drietal naar buiten wilde kwam Maeve bij me staan en, terwijl ze mij strak aankeek, bleef ze blaffen totdat ik de deur naar buiten had geopend.
Met moeder voorop renden de honden dan over het grote veld voor het huis naar de omheining aan de kust. Opvallend was het dat ze hierbij steevast dezelfde routes volgden. In het gras hadden ze zodoende, ternauwernood zichtbaar, een viertal paadjes met bochten gecreëerd, paadjes die dag in dag uit exact gevolgd werden. Bij het hekwerk aangekomen keken de honden vervolgens uit naar passanten die ze, met Maeve voorop, van het begin tot het einde van de omheining najoegen.
Als één van Maeve’s jongens stout was geweest en van mij een standje kreeg stond Maeve onmiddellijk voor mij om haar kroost te verdedigen. Dat deed ze altijd op een heel ontwapenende wijze door mij haar linker witte pootje aan te bieden als teken van verstandhouding.

Het lukte de dierenarts aanvankelijk maar niet om bruikbare röntgenfoto’s te maken, waardoor Maeve langer bij hem onder controle moest blijven.
In de dierenartspraktijk verbleef zij in een aangenaam verwarmde ruimte in een aparte bench met een zacht bed. Maeve had gedurende haar verblijf aldaar gezelschap van een paar andere lotgenoten. Iedere dag bezochten we haar om haar uit te laten en te knuffelen.
Het was dinsdag 20 januari toen de dierenarts definitief had vastgesteld wat onze lieveling mankeerde: Maeve had een harttumor.
We konden nauwelijks bevatten dat ons hondje dat zo gezond en vol energie leek ineens op het randje van de dood balanceerde.
Met een voorraad harttabletten op zak begaven we ons met Maeve huiswaarts. Eenmaal thuis, terug in haar vertrouwde omgeving, leek het net of ze niets mankeerde. Ze blafte tegen mij ten teken dat ze met haar twee jongens naar buiten wilde. Nadat ze buiten wat hadden rondgerend was het tijd voor het avondeten. Maeve had goede trek en ledigde haar bakje in een mum van tijd. Dat gaf ons goede moed en het idee dat zij misschien nog wel langere tijd in ons midden zou kunnen blijven.
De volgende dag werd die hoop echter direct de bodem ingeslagen. Maeve was lusteloos en had geen trek in eten. Haar ademhaling liet ook te wensen over. Toen het ’s avonds bedtijd was besloten we bij haar te blijven slapen omdat we bang waren dat ze de volgende morgen niet zou halen.
Wat we reeds bevroedden voltrok zich gedurende de nacht in ons directe bijzijn. Ons lieve meisje had steeds meer moeite met ademhalen. We bleven haar de hele nacht aaien en knuffelen. We wilden dat ze besefte dat we met haar waren en bleven. Ze had altijd volledig op ons kunnen vertrouwen en dat moest in deze duistere momenten van haar leventje niet anders zijn.
Het beeld van de afgelopen zomer verongelukte motorrijder flitste door mijn hoofd. Ik pakte terstond Maeve’s witte pootje en hield het met beide handen vast. Terwijl ik de kussentjes van haar pootje warm wreef keek ze mij met een geruste blik in haar ogen aan. Gerust omdat we samen waren en omdat ze wist dat haar twee jongens in vertrouwde handen waren.
Het was vroeg in de morgen dat er een eind kwam aan haar doodsstrijd. Terwijl een nieuwe dag zich buiten aandiende en Maeve nog een laatste maal haar pootjes strekte, haalde ze nog schokkend tweemaal adem en was de dood ingetreden. Zachtjes sloten we haar ogen, de onvermijdelijke verstijving van haar eens zo soepele lijfje was nu ingegaan.

Het is zo onwezenlijk dat het lichaam van je dierbare viervoeter nog lang warm blijft terwijl het leven is geweken. Dat het warme bloed in de aderen van je lieveling nog steeds aanwezig is maar dat het niet langer wordt rondgepompt. Dat je dierbare met het verstrijken van de uren steeds kouder aanvoelt en het lichaam verstijft.
In de loop van de morgen, terwijl de zon buiten uitbundig scheen, was alle warmte uit ons meisje geweken. Haar lieve witte pootje viel niet meer te bewegen. De altijd warme kussentjes van dat pootje waren nu ijskoud.

Aan het begin van de middag hebben we Maeve begraven. Achter ons huis in de duinen, in de luwte van een grote hebestruik, hebben we destijds een begraafplaatsje gemaakt voor onze overleden viervoeters. Alle graven zijn bedekt met verschillende soorten heide. Maeve rust daar nu tezamen met onze border collies die haar zijn voorgegaan, te weten Swilly, Maggie en Lizzy.

Maeve is nu weliswaar begraven maar het afscheid is nog maar net begonnen. Nu volgt de confrontatie met alle plekjes en dingetjes waarmee zij nauw verbonden was. De talloze ‘stille getuigen’ van haar bestaan. Daarmee moet je je zien te verzoenen.
De regelmatige confrontatie met het plekje in huis waar ze stierf, met het bakje waaruit ze at, met het bedje waarop ze sliep en met haar favoriete plekje onder de lage tafel in de serre. Vanuit die laatste positie keek ze regelmatig met grote belangstelling naar de bewegende beelden op televisie.
Zelfs had ik moeite met het terugbrengen naar de dierenarts van een voorraad van Maeve’s hartpillen met het idee dat een andere hond met een wat minderbedeelde baas daarmee geholpen zou kunnen worden. Het viel me zwaar omdat die pillen min of meer voor Maeve’s laatste strohalm stonden. Het bezoeken van haar graf zal voorlopig emotioneel de grootste hindernis blijven. Bij het graven van Maeve’s graf werd ik, vanaf het moment dat ik voor de eerste maal de spa in de grond stak, vergezeld door een roodborstje dat, zittend op een takje van de hebestruik, uitbundig en onophoudelijk zat te fluiten. Een paar dagen bleef het vogeltje op zijn post. Zelfs in huis hoorde ik zijn vrolijke gezang. Ineens realiseerde ik mij dat een roodborstje vaak wordt beschouwd als een boodschapper. Als een boodschapper van een nieuw begin. Ik vroeg me af: Zou Maeve via dit roodborstje ons willen opbeuren en ons willen laten weten dat ze gelukkig is?