Prikkels

PRIKKELS
Geschreven door Ellie Schmitz

Onderstaand stukje heb ik enkele jaren geleden geschreven. Vandaag post ik het, enigszins aangepast, nog eens. Niet omdat ik niet iets nieuws wil schrijven, puur omdat alles wat ik destijds schreef, nog steeds relevant is. Ik plaats het ook voor alle anderen die hooggevoelig zijn. En voor de mensen om hen heen. Dat zij inzicht en begrip krijgen voor hen die soms wat overprikkeld raken.
Als je gevoelig bent voor indrukken en prikkels van buitenaf, je alles met meer dan gemiddelde intensiteit beleeft, dan kan het wel eens teveel worden. Of dat je, als je maar lang genoeg aan jezelf voorbij bent gegaan, steeds weer de grens verlegt, ziek wordt. Of oververmoeid en afspraken af moet zeggen. Dat je het niet meer aankunt sociaal te zijn en bezig. Dan wil je niets meer. Enkel alleen zijn. Er is tijd nodig te verwerken en op te laden.
Mensen om je heen die weten en begrijpen wat er aan de hand is, geven je de kans tijd voor jezelf te nemen. Rust te hebben. Door die rust en je af te zonderen kom je langzamerhand weer ‘bij’. Krijg je weer zin en energie om dingen te doen. Hopelijk leer je er ook weer van. Al is het maar volgende keer bijtijds die grens aan te geven.
Er zullen altijd mensen zijn die het niet kunnen of willen begrijpen. Die haken af als je zo nu en dan ‘neen’ zegt. Dat gebeurt pas wanneer je doodop bent. De grens voorbij. Maar het wordt niet altijd op prijs gesteld. Dan ben je egoïstisch of ongezellig. Of, misschien nog erger, mensen die vragen of je nou nóg niet beter bent? Je bent toch niet ziek? In hun beleving heeft het lang genoeg geduurd. Als mensen zo over je praten of denken kan dat bovenop de vermoeidheid en het niet prettig voelen, een domper of een aanslag op je zelfvertrouwen zijn. Het is dus zaak stevig in je schoenen te staan. Alsof je dat nog kunt.
Mensen die hooggevoelig zijn hebben voor zichzelf wat meer tijd, ruimte en rust nodig. Zij hebben niets tegen jou. Zij hebben wat vaker behoefte aan alleen-zijn. Zo functioneren zij beter.
Ik zie het niet als ziek-zijn, maar behept met een extra emotie. Als ik te vaak mijn grens heb overschreden, dat gebeurt, word ik onrustig. Slaap slecht, ben oververmoeid, sneller geïrriteerd en ga door de drukte in mijn hoofd en om me heen, transpireren. Dan wordt steevast gevraagd of ik last van opvliegers heb. Neen, daar heb ik geen last van.
De laatste dagen heb ik geen afspraken gehad. Wel geschilderd en gefietst. Frisse lucht en beweging. Daar knap ik van op. Net als van rust, slapen en op mezelf zijn. Vooral dat laatste.

EINDE

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/