Opa en oma zijn gestrest

OPA EN OMA ZIJN GESTREST
Geschreven door Bert Plomp

Mijn opa en oma van moederskant hadden 16 kinderen. Toen die kinderen de daartoe geschikte leeftijd hadden bereikt, trouwden zij en kregen vervolgens zelf kinderen.
Ik weet het aantal niet precies, maar ik vermoed dat opa en oma uiteindelijk ruim 50 kleinkinderen vergaarden.
In het weekend was het een komen en gaan van kinderen en kleinkinderen naar de Nicolaasdwarsstraat nummer 5 in Utrecht, alwaar mijn grootouders woonden.
Die hele stoet van nazaten en partners deed mij denken – ofschoon ik me daar toentertijd nog niet zo mee bezig hield – aan de pelgrimstocht naar Mekka, waarbij de pelgrims vol ontzag rond de Kaäba lopen. In het geval van mijn grootouders, liep de hele meute voortdurend om hen heen te cirkelen en was altijd benieuwd naar hun visie op tal van gebeurtenissen die in de voorbije week plaats hadden. Niemand haalde het in zijn hoofd om hun mening in twijfel te trekken.
Een gerezen probleem werd altijd eerst aan opa en oma voorgelegd, zij vormden immers het kennis- en ervaringscentrum van de familie.
Opa en oma werden echt aanbeden en vormden de spil van de familie.
Tegen deze achtergrond, peinsde werkelijk geen der kinderen erover een kleinkind bij opa en oma te stallen. Dat was namelijk ver beneden de waardigheid van opa en oma.
Natuurlijk hielden zij van hun kleinkinderen en kon je ze gerust meenemen op theevisite, zolang ze hun plaats maar wisten.
Hoe anders is het heden ten dage.
Opa’s en oma’s worden tegenwoordig niet veel hoger aangeslagen dan een soort vanzelfsprekende hulp in de huishouding van hun kinderen.
De huidige maatschappelijke opvatting laat grootouders nauwelijks nog ruimte om voor zichzelf te kiezen in plaats van (wederom) met kinderen opgescheept te worden.
Veel grootouders durven nauwelijks nee te zeggen wanneer hen de vraag wordt voorgelegd: “Willen jullie een aantal dagen per week op jullie kleinkinderen passen want wij moeten allebei werken?”.
Natuurlijk zijn er grootouders die zich grenzeloos vermaken met hun kleinkinderen en voor wie het geen enkele moeite is zo’n taak op zich te nemen. Uit een recent onderzoek blijkt echter dat er toch veel grootouders zijn die daar heel anders over denken en blij zijn dat hun “kindertaak” er eindelijk op zit en nu kunnen doen en laten wat ze willen vrij van werk- en kinderverplichtingen.
Het is heel triest indien je dan geen nee kunt zeggen op de oppasvraag en je geconfronteerd blijft worden met de nadelige kanten van het ouderschap, welke nadelige kanten vaak omwille van het “happy family” plaatje verdoezeld worden.
Het is toch ten hemel schreiend indien je eindelijk de finish hebt bereikt en je een aanvang denkt te kunnen maken met het relaxte leventje waarnaar je zolang hebt toegewerkt, je min of meer tegen jouw wil in weer door nieuwe verplichtingen in een dwangbuis belandt. En dat alles omdat kindlief vaak een dusdanige levensstijl prefereert, die geen ruimte laat voor een oplossing waarbij het beginsel van “Vrijheid, blijheid” voor de ouders voorop staat.
Vele grootouders komen zodoende nooit uit de kinderzorg en verscheidenen onder hen leven daarom een gestrest bestaan, zo blijkt eveneens uit eerder genoemd onderzoek. Gelukkig biedt “voltooid leven” binnenkort dan mogelijk een uitkomst.

EINDE

Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/