Kattenogen??

KATTENOGEN??
Geschreven door Rob Meyer

Als katten niet over een sterk ontwikkelde reuk en gehoor beschikten, zouden ze reddeloos verloren zijn in de grote boze wereld. Katten zijn nl stekeblind, ze zien nog niet eens het brokje kattenvoer dat vlak voor hun neus ligt.
Die ontdekking kwam zo:
Gijsje, het poezenbeest bij wie ik op de loonlijst sta, beschikt, zoals het een zichzelf respecterende kat betaamt, over een uitzonderlijk ontwikkeld reukorgaan.
Dat geldt tevens voor hun gehoor, dat zelfs de kleinste geluidjes feilloos registreert en het harige dier navenant doet reageren.
Dat heet in grote mensentermen: met een ruk de oren, gevolgd door de hele kattenkop de kant van het onverwachte geluidsfragment uit laten schieten, om vervolgens gebruikt makend van hun reukorgaan de zaak aan een grondig onderzoek te onderwerpen.
Eenmaal op de plek des – mogelijk – onheil aangekomen, wordt alles tot op atoomniveau besnuffeld, opgeslagen, gecategoriseerd, en voorzien van een label: veilig, in geval van bekend, en onveilig als het zojuist waargenomen fenomeen nog op de lijst van ‘onbekend’ staat.
Je weet maar nooit…
Nog afgezien van het vermoeden dat katten ook nog kleurenblind schijnen te zijn.
Voorbeeld: ik leg een stukje kaas op het gele zeil van mijn keukenvloer.
Gijsje reageert onmiddellijk op de geur: ‘Ha, ik ken die geur, dat is een lekker hapje! Waar ligt dat?’
Ik wijs dan op de kaas op het gele zeil, maar wat gebeurt? Gijsje snuffelt nerveus en gretig met haar neus, maar ziet het stukje, voor haar gecamoufleerd vanwege de kleurgelijkenis, absoluut niet op het zeil liggen.
Zelfs als ik met mijn vinger naar het lekkere hapje wijs, ziet ze geen bal.
Ze wordt steeds onrustiger, als was ze bang dat deze versnapering aan haar poezenneus voorbij zal gaan, maar het resultaat blijft dezelfde: ze ZIET geen kaas.
Pas wanneer ik haar met kop en schouders boven op het stukje zuivel plant, dan pas ontdekt ze de lokatie van dit brokje lekkers en gaat gulzig over tot het verorberen, voor het weer verdwenen is.
Je weet maar nooit….
Zo gaat dat vaker.
Soms gooi ik een handjevol brokjes op de stoep van mijn achtertuin, zodat ze ‘een beetje moet werken voor haar kost’.
Met haar neus schuimt ze de hele plek af tot er letterlijk geen brokje meer te vinden is.
Maar de keren dat ze rakelings langs een brokje loopt zonder die te ZIEN, zijn niet te tellen.
Slechts dankzij haar scherpe reukorgaan is ze in staat om te overleven.
Van haar gezichtsvermogen moet ze het uiteindelijk niet hebben.
Dus dat gezegde ‘kattenogen’ is gebaseerd op volslagen onzin, en houdt geen steek.

EINDE

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/