Hork

HORK
Geschreven door Ellie Schmitz

Ik wil isolatiemateriaal hebben. Schuimrubberen dingen. Van die buizen-pijpen-rollen, die bijvoorbeeld om gasleidingen in huis worden gedaan. Ik heb ze nodig ter bescherming van de schilderijen die op de grond staan. In een vakantiehuis kun je niets ophangen. Er mag natuurlijk geen haak in de muur.
We gaan naar de Hubo. In het magazijn bekijken we het assortiment. ‘Deze zullen wel geschikt zijn’ zegt Man, ‘ongeveer anderhalve centimeter doorsnee.’ Ik kijk nog even naar het rode plastic draadje dat uit het schuimrubber komt, bedenk dat het is om de buizen-pijpen-rollen te kunnen openen en neem er een stuk of wat mee.
Bij de kassa zit een man aan de laptop. Als ik al denk dat hij meteen op zal staan en ons zal helpen, dan heb ik het mis. Hij blijft zelfs nog een poosje zitten. Net als ik wil vragen of we kunnen afrekenen, staat hij op. Kijkt naar de koopwaar en slaat een bedrag aan op de kassa. Een begroeting van hem hebben wij niet gehoord.
‘10,90.’
Man betaalt.
‘Ik gebruik mijn aankoop niet om leidingen te isoleren.’
‘Het maakt mij niets uit waarvoor u deze dingen gebruikt.’
Totaal perplext. Hoor ik dit goed?
‘Ik schilder en gebruik dit materiaal om de boven- en onderkant van schilderijen die klaar zijn. Zo kan ik ze op de grond zetten en gebeurt er niets mee.’
‘Dan moet u andere nemen. Zonder lijm. Deze zijn met.’
Op dat moment weet ik meteen waarvoor het rode plastic draadje dient.
‘Wat fijn dat u het zegt. Ik zou al mijn doeken hebben beschadigd.’
Kijkt mij eens aan, mompelt ‘verrekenen het dadelijk wel’ en stampt door de winkel. Kan de man nauwelijks bijhouden.
‘Het zou erg geweest zijn, beschadigde schilderijen. Moeilijk om dat weer te herstellen.’
Geen reactie. Intussen zijn we bij de stelling met de schuimrubberen dingen, buizen-pijpen-rollen aangekomen. Hij pakt zelfs andere van de plank. Weer terug naar de kassa. Geeft Man 5 euro en draait zich om. Een ‘bedankt en tot ziens’ horen wij niet.
Eenmaal buiten kan ik van verbazing niet ophouden met praten. Wat een lompe man. Een hork. Het valt mij in dit dorp vaker op. De mensen in de winkels hier zijn niet zo vriendelijk. Telkens opnieuw verbaast mij dat. Het is toch niet zo moeilijk. Een beetje aardig zijn. Iemand begroeten. Voor mij alleen al een kwestie van fatsoen.
Maar naast de verbazing ben ik ook blij. Stel je voor dat de verkoper niets had gezegd. Er lijm op mijn ‘doeken-klaar’ was gekomen. Dat zou een ramp zijn geweest. Thuisgekomen zie ik dat de schuimrubberen dingen, buizen-pijpen-rollen, op zo’n manier zijn gemaakt dat ze zonder mes of schaar geopend kunnen worden.
Het idee om de schilderijen op deze manier te beschermen heb ik gezien in het atelier van Marleen. Gepikt van haar. Ik denk dat zij het mij niet kwalijk neemt. Nu kan ik de doeken zonder te beschadigen tegen elkaar aanzetten.

EINDE

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/