Heb ik weer

HEB IK WEER…
Geschreven door Rob Meyer

Gisteren in de namiddag lekker in het zonnetje in mijn tuin aan een beeld staan te werken.
Heerlijk weer, even tijd om mijn kunstenaarsenergie te kanaliseren.
Richting een nieuw speksteenbeeld.
Tot ik vanuit mijn ooghoek zag dat Gijsje, mijn poes, met iets in haar bek naar mij toe kwam.
Nader onderzoek leerde me dat het een – nog fladderend – musje betrof. Net vliegrijp en vermoedelijk daardoor een makkelijke prooi voor de poes.
Aangezien ik een enorm zwak heb voor deze kleine tsjilpende vogeltjes, die de laatste tijd aardig aan het ‘uitdunnen’ zijn, ontstak ik in een fikse verontwaardiging en greep de poes bij haar nekvel, met als doel dit angstige in doodsnood verkerende wezentje van de ondergang te redden.
Maar Gijsje liet zich deze prooi niet ontnemen en zette een spurt in, richting tuinuitgang.
Ik er achteraan, met een even formidabele spurt (ik ben, als het moet, een zeer snelle jongen…).
Maar op het moment suprême, toen ik in een door woede gedreven wanhopige poging om die ‘moordenaar’ bij haar nekvel te vatten, een greep wilde doen naar Gijsje, knalde ik met mijn 95 kilo (!) met mijn volle gelaat tegen de dikste boom in mijn tuin.
Die boom geeft niet mee, nee, eerder geeft-ie mijn 95 kilo terug, zonder voorbehoud.
In mijn volle gelaat.
Resultaat? Een paniekerige spurt naar huis, de badkamer in om de schade in ogenschouw te nemen.
Dat zag er heel verontrustend uit!
Drie (schaaf)wonden op voorhoofd, beurse wenkbrauwen en de neus helemaal verkreukeld.
Alles gewassen, overal bloed (neus stroomde over…) en even in shock.
Meteen naar de Arnica gegaan, zowel uit- als inwendig toegepast, en met knikkende knieën maar een kopje troost gezet.
En een verse pijp opgestoken.
Je moet toch wat op zo’n rampzalig moment.
Eenmaal wat op verhaal besloot ik net te doen of er niks was gebeurd en ik toog weer aan beeldhouwarbeid.
Deze steen gaat heel mooi worden en ik kon de scheppersjeuk niet weerstaan, ondanks het lichamelijk euvel.
Leidt tevens af van de ellende en rampspoed.
Maar toch nieuwsgierig geworden hoe het was afgelopen met het onfortuinlijke vliegdiertje, liep ik terug naar de plek des onheils.
Daar vond ik het gewonde en hevig hijgende schepseltje, te wachten op de dood.
Wat te doen? Misschien gewoon de natuur haar gang laten gaan?
Dit vogeltje was duidelijk voor de poes.
Die overigens in geen velden of wegen was te bekennen.
Was zich natuurlijk een bult geschrokken door die hele geschiedenis, die zich in amper een paar seconden had voltrokken.
‘s Avonds toch maar even naar spoedeisende hulp gegaan om er zeker van te zijn dat er geen hersenschudding aan de orde was.
Lijkt mij ook niet voor de hand liggen aangezien je daarvoor over hersens dien te beschikken.
In mijn geval is dat een twijfelachtige zaak.
Maar niks gebroken, geen hersenschudding en weer naar huis.
Nu ziet deze jongen er niet uit en ik ga geen foto plaatsen.
Die lol gun ik jullie niet.
Geluk bij een ongeluk: dit weekend had ik een optreden, maar die werd van de week geannuleerd wegens omstandigheden.
Komt dus goed uit!
Tijd dus om de steen af te maken en toe te voegen aan mijn collectie ‘kindjes’.
Commentaar van vriendin: ‘Sufferd, je moet de natuur haar gang laten gaan!’
Weer een harde les geleerd.
Mijn wijze moeder zei altijd: ‘Als je niet wilt leren, dan leert het leven je wel.’
In dit geval was mijn leermeester een dikke boom.

EINDE

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/