Escort kar

ESCORT KAR
Geschreven door Rob Meyer

Laatst gingen mijn gedachten weer eens uit naar mijn ‘verre verleden’.
Zo kan ik me heel goed herinneren dat er vroeger van allerlei, nu met het predicaat ZZP-er gekwalificeerde ondernemers, met de meest diverse levensmiddelen gewoon langs de deur kwamen.
Daar had je dan de aardappelboer, die met een wagen met 2 schuine dakkanten waar allerlei soorten piepers op tentoongesteld lagen, elke week door de straten reed.
Zijn komst werd aangekondigd met karakteristiek getoeter.
Ook een melkboer met een heuse melkkar, melkbussen en een grote ‘soeplepel’ waarmee hij de romige en schuimende nog rauwe melk over schepte in door huismoeders aangedragen kannen en kruiken.
‘Een kwartje per liter, mevrouwtje’, klonk het dan.
Ook kwam de groenteboer langs, eveneens met een wagen met schuine kanten, vol gezonde en raapverse producten van het land.
‘Cha cha cha, ja wat zullen we eten?’ klonk het ’s morgens al door de (Philips) radio.
Dan kwam de groenteman even later als reddende engel opdagen in dit informatieve liedje en hij leverde de vertwijfeld zoekende huisvrouw weer een heerlijk recept.
En kon daarna wat van zijn landsproducten slijten.
Business is business.
Alleen het feit dat aan het einde van dit kleine hoorspelletje nooit de uiteindelijke kosten werden vermeld, frustreert me tot op de dag van vandaag.
De leesmap? Ja, ook die kwam, gretig opgewacht, elke week langs.
En dan was het gulzig graaien naar de Lach en de Piccolo (Harrie Jekkers alert!).
En de Donald Duck natuurlijk. Die werd soms ‘vergeten’ weer terug in de map te stoppen.
Ik heb er nog een paar liggen.
Messen- en scharensliep? Geen probleem, die kwam geregeld controleren of er nog botte mensen – eh sorry – messen op een slijpbeurt zaten te wachten.
Deze kwam op een soort bakfiets met voetbediende slijpconstructie, zodat hij al trappende ter plekke messen en scharen weer operabel maakte.
De kruidenier was nog niet echt nodig, want op elke hoek zat er wel eentje.
Toen het supermarkt virus eenmaal aan haar vernietigend werk begon, en de één na de andere kleine grutter genoodzaakt was om zich te laten uitkopen door die alles opvretende winkelreuzen, ontstond het verschijnsel RSV-man.
Dat was absoluut geen overbodige luxe, aangezien de bevolking almaar aan het vergrijzen was, en is, en veel oudjes, moeilijk ter been, de gang naar de supermarkten niet zo frequent meer konden opbrengen.
Toen was het verschijnsel rollator nog schaars.
Warme zomer, buiten spelen, verhitte kinderhoofdjes, en dan kwam dat verlossende geluid: Ting Ting ting, de ijscoman!
Een homerun richting huis, moeder aan de rokken getrokken voor een paar dubbeltjes en op naar de Grote Verlosser, om een ijsje.
Van Jamin, 2 wafels die zorgvuldig een plak roomijs omhulden.
Kostte een dubbeltje.
Dat waren fantastische dagen. Je was vanuit onze hedendaagse ogen bezien met heel weinig gelukkig.
‘Toen was geluk nog heel gewoon’, zou Cox zeggen.
Maar wat ik eigenlijk wel gemist heb is een ondernemer die al rijdend door de buurten, een product of dienst aanbood waar mogelijkerwijs nog nooit aan gedacht is, nl de Escort kar.
Even een schets: mooie camper, sfeervol ingericht met banken, kussens, roze gordijntjes en een rijkelijk gevuld barretje.
Natuurlijk ook een schoon en ruim ingericht sanitair(!), alsmede een gastvrouw die de gewenste behoeftes van de – veelal mannelijke – lippen af kon lezen, om zodoende het meest toepasbare ‘product’ te kunnen leveren.
Dan was er in plaats van een tingtingbel of toeter, een romantisch melodietje te horen, hetgeen al direct een sfeervolle bijdrage leverde aan de nog te verwachten diensten en activiteiten.
Want het is toch geen publiek geheim dat er veel situaties bestaan waarin een eenzame burger, die niet echt in staat is om aan zijn/haar erotisch gerief op reguliere wijze te komen, thuis zit te verpieteren, al smachtend naar wat warmte, liefde en genot?
Dit moet toch heel eenvoudig te verwezenlijken zijn?
Een gat in de markt? Zou zomaar kunnen.
Ik ga dan nu even mijn camper ompimpen en op pad dan maar.
Als oproepmelodie zal ik ‘Je t’aime…moi non plus’ van Jane Birkin en Serge Gainsbourg gebruiken.
En de handdoeken en washandjes haal ik bij Ikea weg.
Zelf zal ik het stuur ter hand nemen.
Ik heb alleen nog een paar dames nodig die op mijn loonlijst willen staan.
Mijn telefoonnummer is bij de redactie bekend.
Succes verzekerd.

EINDE

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/