Blauw oog

BLAUW OOG
Geschreven door Kees van het Duin

Je had maar één oog. Maar je was een held; gekoesterd door miljoenen. Populairder dan presidenten, koningen of Nobelprijswinnaars. Mensen bleven je nastaren, vaak met open mond. Je zag meer van de wereld dan wie dan ook. Je deed verslag van de eerste maanlanding, oorlogen of wereldkampioenschappen voetbal, zelfs een aanslag op een Amerikaanse president bracht je in beeld.
Was je eerst nog wat kleurloos in je jonge jaren, je ontdekte snel al groen en amber waar je wat mee kon. Je kwam overal. Je was te vinden in vliegtuigen, controlekamers, bussen en stations. Maar waar je het meest van hield waren huiskamers, waar je soms jarenlang verbleef. En je werd omarmd. Als populist pur-sang. Het maakte je niet uit waar je was. Overal had je het naar je zin. En had je er fans.
Met de opkomst van de computer had je je nieuwe ambitie verwezenlijkt. Nu staarden er nog meer mensen ademloos naar je. Wat je bracht, had niemand eerder gezien. Je opende ogen. Je bracht Super Mario en Pacman in beeld. Maar nog steeds vertelde je het echte verhaal. Rauw, zonder commentaar. Je bleef neutraal.
Het duurde nog best lang voordat je wat kleur gaf aan dat verhaal. Maar je werd explicieter, confronterend zelfs voor velen. In sommige landen werd je daarom verbannen. Ze konden het vaak eerder al niet aan. Zwart-wit als je was.
Heel je leven werkte je onder hoogspanning. Er zijn maar weinigen die dat lang volhouden. Jij niet. Je ging onverdroten door. Je had een adoptievader. Je echte vader was Karl Braun die in 1897 je het eerste licht deed zien. Maar zonder Paul Nipkow was het nooit wat geworden met je. Paul zorgde ervoor dat je je echt kon ontwikkelen. En dat deed je. Het enige dat je nodig had waren je vrienden Volt, Kathode, Anode en Argon. En die waren altijd bij je. Onafscheidelijk.
Aan het eind van je leven probeerden ze je in een klein kastje te stoppen. Daar hield jij je neus voor op. Eerst leek het je nog wel oké. Maar je liet je niet kleineren. Nee. Groot als je was, toch een brug te ver.
Je kreeg, na 90 jaar, een vorm van dementie. Mensen begonnen je op te geven. Maar jij gaf de strijd niet op. Je plette je oog om je populariteit te verhogen; het werd rechthoekig. Maar het mocht niet baten. Je vrienden Volt, Kathode, Anode en Argon waren inmiddels hoogbejaard.
Je verloor de strijd. Je wilde niets met die kleine kastjes die mensen in hun hand vasthouden. Die strijd werd gewonnen door meneer Plasma en LCD. Van je vrienden Volt, Kathode, Anode en Argon werd nooit meer wat vernomen.
Je was de grootste en populairste ooit. Toen je overleed was je 115 jaar. Je hebt een mooi en lang leven gehad en er is niemand die zoveel mensen zoveel heeft laten zien. En hun ogen opende.

EINDE

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/