Aflevering 54: Een feestmaal

EEN FEESTMAAL
Geschreven door Gerda ten Wolde

We zaten met z’n vijven in het oude holletje van die stinkmuis, oeps wat zeg ik nu – ik bedoel spitsmuis. De honden zijn een tijdje geleden naar binnen gegaan om te eten en niet meer naar buiten gekomen.
Wij moesten nog een poosje wachten, voor we op stap konden voor die heerlijke mais. Het was maar te hopen dat de mensen het wel op tafel hadden laten liggen, anders was deze hele onderneming voor niets geweest.
Voor niets is misschien wat sterk uitgedrukt. Eigenlijk was het wel fijn om weer eens in een echt muizenholletje te zijn. De camper was prima, zeker met die heerlijke zachte pluizen om in te slapen, maar er gaat niets boven een echt holletje.
Langzaam viel de avond over Mauroux. De ondergaande zon zorgde voor prachtige kleuren aan de hemel.
Nog even wachten tot het goed donker werd en we er zeker van waren dat de mensen in bed lagen.
Om ons heen begonnen de nachtdieren te ontwaken. In de boom iets verderop hoorden we een nachtegaal zingen. Wat was dat mooi! Zo helder, zo teer en dat in combinatie met die mooi gekleurde lucht; ik kreeg er helemaal romantische kriebels van en kroop in het donkere holletje dicht tegen Beau aan.
Ons romantische gevoel werd abrupt de kop ingedrukt doordat de honden al rennend en blaffend over de veranda naar buiten kwamen. Griebeltjes, wat een kabaal!
Gremlin kwam ons vertellen dat de mensen zo naar bed gaan en dat zij dan altijd nog even mogen rennen en dollen.
Het werd ook tijd, want onze magen begonnen te grommen als gekken. Maar het vooruitzicht van die goudgele mais maakte veel goed.
Na verloop van tijd hoorden we dat de honden werden geroepen en we zagen hem en haar naar de camper lopen. Het werd stil buiten, op het zingen van de nachtegaal na dan. We luisterden aandachtig of we nog andere geluiden hoorden. Ja hoor, een uil, maar dat was gelukkig heel erg in de verte.
Ook hoorden we geritsel in de struiken verderop, maar we roken niets verontrustende. Gremlin had ons verteld dat er wel eens een hert voorbijkwam, maar ook de hazen en konijnen lieten zich wel eens gezien. Als dat alles was, dan hadden we daar niets van te duchten.
Sophietje zag ons uitstapje naar het terras nog niet echt zitten, want het geroep van die uil joeg haar weer angst aan. Het zat wel echt diep bij dat kleintje, hoor. Begrijpelijk natuurlijk, als je hele familie is uitgegroeid door zo’n engerd.
Beau stelde voor dat Sophietje dicht bij hem zou lopen, dan kon hij haar goed in de gaten houden.
Met z’n vijven gingen we op weg. Achter de struiken door, vlak langs het huis. Bij het terras aangekomen klommen we via de tafelpoten naar boven.
Ja hoor, daar lag ons feestmaal!
Mooi glanzend, goudgeel straalde de maïs ons tegemoet. Haast zouden we onze voorzichtigheid vergeten, maar Beau floot ons terug. Hij zou eerst wel even gaan kijken of het in orde was.
Na wat snuffelen en een klein hapje keerde hij zich met een grote grijns naar ons toe. “Meisjes” sprak hij “het is een uitstekend maisjaar. Tast toe en laat het u smaken. Bon appétit!”
Met gretigheid doken we met z’n allen op de maïs. O, wat smaakte dat zalig! We aten ons dik en rond. Waren helemaal vergeten dat we ook nog terug moesten naar het holletje. En dat we eerst nog een afdaling langs de tafelpoot moesten maken.
Onze grote, stoere Beau ging eerst en wij vieren volgden. Als olifanten hielden we elkaars staart vast, zodat de kans op neerstorten toch een tikkie verkleind werd.
Aangekomen in het holletje vielen we als een blok in slaap.
We werden gewekt door een opgewonden Gremlin. Zijn vrouwtje was woest geweest vanmorgen. Er waren muizen geweest vannacht die haar mais op tafel hadden aangevreten! Haar mooie maïskolven die ze voor de sier op tafel had gelegd.
We rolden over de vloer van het lachen. Ook Gremlin had dikke pret om het voorval.

WORDT VERVOLGD

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina: https://www.facebook.com/groups/377554749281077/