Aflevering 53: Mais en nog veel meer

MAIS EN NOG VEEL MEER
Geschreven door Gerda ten Wolde

De vier grote honden kwamen naar ons toe en gingen in een kring om ons heen liggen. Het is dat Gremlin had verteld dat ze allemaal heel vriendelijk waren, want het was best een beetje intimiderend. We zaten “opgesloten”. En dat is iets wat een vrije muis absoluut niet prettig vindt.
Gelukkig waren ze allemaal heel aardig en al snel hadden we veel plezier.
Hij van het grote huis MAISkwam nog even iets uit de camper halen en zag alle honden in een kringetje voor de camper liggen. “Zo, jongens, zijn jullie lekker in de schaduw gaan liggen. Groot gelijk, verstandig zelfs.” Daarna liep hij weer naar het terras aan de andere kant van het huis. Pfff, dat was op het nippertje. Hij had gelukkig niet gezien hoe wij met z’n viertjes tussen de pootjes van Gremlin lagen. Sophietje was achtergebleven in de camper. Ze moet nog even wennen aan al die honden. Maar, ik weet het zeker; dat komt goed.
Na een poosje gingen de grote honden weer spelen en bleef Gremlin bij ons. Wat een leuk, klein hondje is het toch.
Nadat de grote honden waren gaan spelen dorst Sophietje ook naar buiten te komen en kwam gezellig bij ons zitten.
Beau stelde voor dat Aurélia op de meisjes zou passen terwijl hij en ik op zoek zouden gaan naar eten. Hondenbrokjes zijn prima als er niets anders te vinden is, maar hebben niet onze voorkeur. Gremlin zou bij hun in de buurt blijven. Niet dat ze gevaar zouden lopen met zoveel honden in de buurt, maar in de hoge bomen rondom het huis zaten nog wel eens uilen.
Toen Sophietje dat hoorde was haar eerste reactie; terug naar de camper. Maar Gremlin wist haar ervan te overtuigen dat ze echt geen gevaar liep, zolang ze maar dicht bij hem bleef.
Beau en ik gingen met gerust hart op stap. Eerst maar eens kijken op de veranda. Maar daar lagen alleen wat kruimeltjes brood. Die hebben we, met enig schuldgevoel, meteen opgegeten. Altijd lekker. Wat ons wel opviel was dat er een spitsmuis geur vanonder de vloer kwam. Mensen kunnen dat niet ruiken en de honden waren er vast aan gewend. Misschien kwam het wel uit het holletje waar destijds die vreemde muis heeft gewoond. Later maar eens onderzoeken, als er tijd voor is. Nu eerst eten zoeken.
Verderop stond een schuurtje waar de deur open van stond. Helaas, daar stonden alleen tuinmeubelen en andere dingen, maar te eten was er niets.
Vanuit de deur van het schuurtje zagen we het terras waar hij en zij en Irene, het vrouwtje van Gremlin, gezellig zaten te praten.
Maar wat lag daar op de tafel?!?
Voorzichtig liepen we achter de planten langs richting het terras. Ja hoor, daar lag mais op de tafel en nog veel meer lekkere dingen!
Zolang die drie mensen daar rond die tafel zaten was het voor ons onmogelijk om erbij te komen. We zouden moeten wachten tot ze zouden gaan slapen.
Slapen …… maar dat doen hij en hij in de camper en dan gaat de deur dicht en kunnen wij niet meer naar binnen.
Tja, wat nu. In het donker kan er van alles gebeuren. Wat te denken van die enge uilen die dan zo beangstigend kunnen roepen en geruisloos aan komen vliegen. Misschien maar even overleggen met de anderen.
Terug bij de camper legden we het probleem voor. Sophietjes schrok zich al wild bij het woord uil, maar het was wederom Gremlin die haar gerust stelde.
Hortense, wat is het toch een slimme meid, stelde voor het oude holletje onder de veranda, van die spitsmuis, eens te gaan bekijken, want dat lag veel dichter bij het terras. Misschien konden we daar dan de nacht doorbrengen. Van daar konden we achter en onder de planten door het terras bereiken en hoefden we voor de nacht niet terug naar camper.
Met z’n vijfjes gingen we op onderzoek uit in het holletje van die spitsmuis. Dat viel helemaal niet tegen, zag er prima uit. Alleen die lucht hè, bluhhh ….. Maar ja, het was de enige manier om in het donker bij die mais te komen. We hadden het ervoor over.
Er lagen nog wat oude spulletjes van die muizen en dat hebben we allemaal naar buiten gebracht en zowaar, de lucht klaarde wat op. De stank was niet weg, maar veel minder. Mensen mogen blij zijn dat ze dat niet ruiken. Je zal het maar in je huis hebben. Nu was dit buiten onder de veranda, dus dat scheelde.

WORDT VERVOLGD

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina: https://www.facebook.com/groups/377554749281077/