Aflevering 50: Net op tijd

NET OP TIJD
Geschreven door Gerda ten Wolde

Aangekomen bij het huis van Hanneke regende het gelukkig niet hard, het spetterde wat. Balda sprong met ons aan haar staart uit de auto en liep meteen richting de camping. Hanneke keek haar verbaasd na en haalde haar schouders op. Balda was namelijk helemaal niet zo dol op regen. Dan lag ze liever binnen of op het overdekte terras.
Balda dorst niet te hard te lopen, want Sophietje was al twee keer uit haar staart gevallen. Toen het bijna voor een derde keer gebeurde, stelde ze voor dat Sophietje dan toch maar op haar kop moest gaan zitten. Kon ze zich aan een oor vasthouden. Dat ging veel beter en Balda kon er de vaart in zetten. Vlak voor we de camping op liepen, moest Sophietje toch weer aan de staart gaan hangen, anders zou ze gezien worden.
Aangekomen bij de camper zagen we tot onze grote opluchting dat hij en zij nog buiten zaten hoewel het nog steeds een beetje spetterde.
Voor de vorm ging Balda maar weer even achter hun stoelen liggen, zodat wij, na Balda nog eens bedankt te hebben, de camper in konden glippen. Balda vertrok nadat ze van haar een hondenkoekje en een bakje water had gekregen. Hij en zij verbaasden zich er wel over dat Balda hun steeds kwam opzoeken, maar vonden het wel heel erg leuk.
Met moeite klom Sophietje de camper in. Het rook er naar mens en dat vond ze wel eng. Toen Beau, Hortense en Aurélia tevoorschijn kwamen verdween die angst. Als die vier muizen er konden wonen, dan kon zij het ook.
Ik stelde Sophietje aan mijn familie voor en vertelde waarom ik haar meegebracht had. De aanvankelijke verbazing van Beau veranderde toen in begrip. Het is toch zo’n lieverd. Zonder dat we er een woord over hadden gesproken wisten we dat we er een dochter bij hadden. Vanaf dit moment bestond ons gezinnetje uit vier muizen.
Hij en zij kwamen de camper binnen, want het begon nu toch steviger te regenen. We konden net op tijd wegkruipen in ons eigen hoekje. Sophietje had van al die opwinding een stevige honger gekregen. Gelukkig had ik wat zonnebloempitjes mee kunnen nemen uit de schuur van Luca en we hadden nog wat stukjes van zo’n lang brood. Dat werd dus smikkelen geblazen.
Nadat we onze buikjes rond hadden gegeten, zijn we met z’n vijfjes dicht tegen elkaar aan gekropen en duurde het niet lang of we waren in een diepe slaap verzonken.
Midden in de nacht werd ik wakker van een vreemd geluid. Wat bleek; Sophietje lag te klappertanden van de kou. Ja, als het heeft geregend trekt de kou wel eens wat op. Ik zei haar dat ze maar dicht tegen me aan moest kruipen, dat zou vast wel helpen. Helaas, ze bleef maar klappertanden. Ten einde raad heb ik Beau maar wakker gemaakt. Hij was ook een en al bezorgdheid, maar wilde niet voorstellen dat ze dan maar tussen hem en mij in moest kruipen. Hij was tenslotte niet haar vader, dus dat zou een beetje gek zijn.
Beau dacht even na en zei toen dat hij even weg moest. Hij bleef best een tijd weg, maar kwam toen terug met een heleboel blauwe pluizen en stukjes stof.
“Hoe kom je daar nu aan?” Met een grote grijns keek hij me aan en zei: “Ik vond het nu toch echt tijd dat we eens een fatsoenlijk bedje kregen. Het was de afgelopen tijd niet echt nodig geweest, want koud was het niet. Maar nu dat kleintje last had van de nattigheid en kou, moest het er maar eens van komen. Van de week toen jij met Balda weg was, ben ik al eens hier in de camper wezen kijken of ik iets kon vinden. Mensen kunnen zich niet zo poetsen als wij. Zijn zeker niet zo lenig of zo. Als ze zich wassen, doen ze dat met vallend water. Om zich droog te poetsen gebruiken ze niet hun tong, maar lappen stof. En die had ik gevonden. Heb daar net dus wat stukjes vanaf gehaald. Dat zullen ze toch niet merken? Wat denk jij?”
Samen hebben we toen van die pluizen en stukjes stof een heerlijk bedje gemaakt. Sophietje sliep in een mum van tijd. Ik moet zeggen dat ook ik in tijden niet zo lekker had geslapen. Zo zacht, zo warm.

WORDT VERVOLGD

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina: https://www.facebook.com/groups/377554749281077/