Het koninklijk huis

HET KONINKLIJK HUIS

Geschreven door Bert Plomp

De koningsgezinde lezer zal wellicht tot zijn opluchting constateren dat deze aflevering uit mijn verhalenreeks wat mager uitvalt qua hoeveelheid tekst.
Ofschoon ik best wel het een en ander te melden heb over de koninklijke familie, en zeker over die inmiddels overleden man met die pijp in zijn mond en met die anjer op de revers van zijn jasje, wil ik dit hier toch maar achterwege laten. Dit doe ik om mijn oudere broer Theo niet voor zijn hoofd te stoten: Theo is namelijk zeer begaan met de koninklijke familie.
Als er wat te vieren valt, bijvoorbeeld een koninklijke verjaardag, staat hij reeds voor dag en dauw op om het “rood-wit-blauw met oranje wimpel” als eerste te hijsen bij hem op de dijk.
Aangezien, als we in Nederland verkeren, we op de vermaarde camping Het Grote Bos in Driebergen als “persona non grata” worden aangemerkt en we daar niet langer welkom zijn, wil ik niet het risico lopen dat wij in de toekomst ook bij broer Theo voor een gesloten deur komen te staan.
Vandaar, om mijn broer te plezieren, heb ik hierboven speciaal voor hem een foto van ons vorstenpaar opgenomen.
Ik moet bij het plaatsen van deze foto wel aantekenen dat ook ik redelijk positief tegenover dit “jonge stel” sta en dat de foto afkomstig is van Reuters. Ik heb de foto dus niet zelf gemaakt, die verdenking wil ik hoe dan ook niet op mij laden.
Is het trouwens niet fantastisch dat Willem-Alexander, maakt niet uit wat hij uitkraamt, steeds zijn aantrekkelijke vrouw aan zijn zijde vindt en dat zij bijna voortdurend letterlijk aan zijn lippen hangt. Als jonge man krijg je dan toch een ego van hier tot Tokyo. Ik wilde het eigenlijk anders formuleren, maar ego en Tokyo vond ik beter samengaan.
Toch één klein dingetje over Willem-Alexander.
Geweldig toch dat hij op jonge leeftijd al een serie onderscheidingen bij elkaar heeft weten te schrapen, waar een 10-voudige oorlogsveteraan jaloers op zou zijn. Onder de last van al dat eremetaal gaat hij overigens wel een beetje scheef staan.
Aan het einde van de middag heb ik mijn broer toch nog even gebeld om hem op het hart te drukken de vlag en wimpel vooral op tijd te strijken en niet in het donker voort te laten wapperen omdat zo’n nalatigheid het koninklijk huis en het vaderland geen eer zou aandoen. Hoe scherp mijn broer ‘s morgens ook moge zijn, zo nonchalant is hij aan het einde van zo’n feestdag. Hij reageerde in een roes met te zeggen dat hij het wasgoed nooit strijkt.

EINDE

Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/