Cecilia mijn eerste liefde

CECILIA MIJN EERSTE LIEFDE
Geschreven door Bert Plomp

In de tweede klas van de lagere school leerde ik mijn eerste vriendinnetje kennen, te weten Cecilia en ja, zij was afkomstig uit het toenmalige Nederlands-Indië.
Haar stiefmoeder was een ouderwetse Hollandse bitch: zo’n “vakantiekolonie-serpent”, haar vader was een alleraardigste volbloed Javaan, zo ook haar overleden moeder, die zal ook wel alleraardigst zijn geweest.
Wat moet het arme kind geleden hebben onder die ellendig stiefmoeder.
Die vrouw had alleen maar oog – dat kon ik als klein jongetje zelfs wel vast stellen – voor haar eigen geluk. Cecilia’ s vader had met haar ook nog een kind. In die tijd was dat nog een baby, die vrijwel alle warmte van deze stiefmoeder opstreek: bijna het klassieke verhaal.
Buiten schooltijd werd Cecilia door haar stiefmoeder als huissloofje gebruikt en stiefmoeder was ook nooit lief voor haar. Het lijkt in soortgelijke situaties bijna niet anders te kunnen zijn.
Met Cecilia heb ik zo’n vijf jaar omgang gehad.
Het contact met haar vond ook na schooltijd plaats: ik kwam ook bij haar thuis op de Adriaen van Ostadelaan, alwaar ze boven een supermarkt woonde.
Dat ik bij haar over de vloer kon komen had te maken met het verzekeringsagentschap van mijn vader: de familie van Cecilia was een klant van hem. Het buiten schooltijd bij een exotisch meisje, op wie je bovendien verliefd was, over de vloer kunnen komen, was natuurlijk niet een ieder gegeven.
Bovendien was het toen sowieso heel bijzonder om je te kunnen laten zien met een donkergekleurd meisje. Dit
nog afgezien van het feit dat zo’n meisje uit een heel andere cultuur kwam: een bijna altijd heel hartelijke cultuur. Een cultuur van “gezellig blijven eten” en vooral lekker eten. Wat een verschil met wat wij thuis gewend waren: die verschrikkelijke schelvis met bietjes met mosterdsaus en graat.
Normaal kun je zo’n meisje op school slechts even tussen de lessen door zien en moet je aan het einde van de week weer een heel weekeinde wachten totdat je haar op maandag weer kon bewonderen.
Vakanties – vooral de zomervakantie – waren in dat opzicht helemaal niet te overbruggen periodes.
Ik kon regelmatig bij haar thuis komen spelen en dat maakte dat we het gevoel hadden een beetje verkering met elkaar te hebben.
Dat we elkaar zo vaak konden zien, kwam bepaald niet door de innemende houding van “de boze stiefmoeder”: ze liet dit slechts gelaten toe.
Het kwam waarschijnlijk omdat zij mijn vader wel een interessante man vond.
Ook op school bleef het niet onopgemerkt dat we iets met elkaar hadden. Vooral toen we in de zesde klas zaten en we bijna onafscheidelijk waren.
Ook mijn schoolvriend Joop had volgens mij wel een oogje op haar: onze blikken waren regelmatig op het zelfde moment op Cecilia gericht.
Zowel Joop als ik hebben sindsdien altijd een zwak gehad voor de meisjes uit “de gordel van smaragd” en wel tot op de dag van vandaag.
De verzekeringsrelatie van mijn vader en Cecilia’s familie ging veel verder dan het op peil houden van de verzekerde polissen en het incasseren van de premies. Er werd namelijk ook gedurende twee seizoenen des zomers gezamenlijk de tenten opgeslagen op camping Het Grote Bos (HGB) te Driebergen.
Ideaal om je vriendinnetje zo dicht bij je te hebben en dan nog wel een hele zomervakantie lang.
Cecilia en ik waren toen nog heel jong, een jaar of 12-13.
Ofschoon we de neiging hadden elkaar steeds vaker aan te raken, waren we nog niet echt op de hoogte van wat jongens en meisjes elkaar verder nog te bieden konden hebben.
Zodoende was het een zomervakantie lang een beetje doelloos hand in hand over de camping slenteren. Met als hoogtepunt van de week op zondagavond een bezoek aan het kampvuur in de gelijknamige kuil op HGB. In het donker en in de nabijheid van het warme vuur, kusten we elkaar vluchtig met het idee dat we zeer zondig bezig waren.
De meeste tijd op de camping brachten we samen door met het spelen van een kaartspel, onder de streng toeziende ogen van de wederzijdse ouders.
Op een dag waren we weer eens uren voor de tent aan het kaarten en dat was werkelijk een gruwel in de ogen van Cecilia’s stiefmoeder en die riep toen ten einde raad uit: “Kunnen jullie nu eindelijk niet eens een gezond spelletje gaan doen?”.
Toen ik op dat moment de mooie Cecilia in ogenschouw nam, ging er wel een licht bij me op, maar helaas nog niet fel genoeg.

EINDE

Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/