Aflevering 6: Opa en oma zijn gestrest

OPA EN OMA ZIJN GESTREST
Geschreven door Bert Plomp

Opa en oma van moederskant hadden 16 kinderen. Toen die kinderen de daartoe geëigende leeftijd bereikten, trouwden zij en kregen zelf kinderen.
Ik weet het aantal niet precies, maar ik vermoed dat opa en oma uiteindelijk “verblijd” werden met ruim 50 kleinkinderen.
Ieder weekend was het een komen en gaan van kinderen en kleinkinderen bij mijn grootouders.
Die hele stoet van nazaten met partners deed mij denken, ofschoon ik me daarmee toen niet echt bezighield, aan de pelgrimstocht naar Mekka. Aan de bedevaart van pelgrims die in groten getale vol ontzag 7 rondjes Kaäba doen.
Thuis bij mijn grootouders liep de hele meute voortdurend om hen heen te cirkelen. De schare was altijd benieuwd naar hun visie op tal van gebeurtenissen. Gebeurtenissen die de afgelopen week hadden plaatsgevonden. Werkelijk niemand haalde het in zijn hoofd om hun mening in twijfel te trekken.
Als een familielid met een probleem kampte, werd dit altijd eerst aan opa en oma ter beoordeling voorgelegd. Opa en oma vormden namelijk het kennis- en ervaringscentrum. Zij werden aanbeden en vormden de spil van de familie.
Tegen deze achtergrond, peinsde niemand erover een kleinkind bij opa en oma te stallen. Op kleinkinderen passen was namelijk ver beneden hun waardigheid en zou hun denken over de toestand in de familie en in de wereld kunnen verstoren. Dat wil niet zeggen dat ze niet van hun kleinkinderen hielden. Je kon je kroost gerust meenemen op theevisite, zolang ze maar hun gemak hielden en hun plaats wisten.
Hoe anders is het heden ten dage.
Opa’s en oma’s worden tegenwoordig niet veel hoger aangeslagen dan een soort hulp in de huishouding van hun kinderen. Hulp waarop op een vanzelfsprekende wijze beroep gedaan kan worden.
De huidige maatschappelijke opvatting laat grootouders nauwelijks ruimte om voor zichzelf te kiezen. In plaats daarvan worden ze opnieuw opgescheept met de zorg voor kinderen: de kleinkinderen.
Veel grootouders durven geen nee te zeggen wanneer hen gevraagd wordt: “Willen jullie een aantal dagen per week op jullie kleinkinderen passen want wij moeten allebei werken?”.
Natuurlijk zijn er volop grootouders die zich grenzeloos vermaken met hun kleinkinderen. Voor wie het bepaald geen straf is die taak op zich te nemen.
Uit een recent onderzoek blijkt evenwel dat er veel grootouders zijn die daar heel anders over denken. Grootouders die blij zijn “uit de kinderen” te zijn. Blij zijn dat de opvoeding en verzorging van hun kinderen er eindelijk op zit. Blij zijn dat ze nu ten langen leste kunnen doen en laten wat ze willen, vrij van werk en andere verplichtingen.
Het is heel triest indien je dan, onder de druk der omstandigheden, geen nee durft te verkopen op de oppasvraag. Dat je vervolgens opnieuw opgezadeld wordt met de nadelige kanten van het ouderschap. Nadelige kanten die vaak, omwille van de door de samenleving opgedrongen “one happy family” gedachte, verdoezeld worden.
Is het niet ten hemel schreiend indien je eindelijk de finish hebt bereikt en je een aanvang wenst te maken met het relaxte leventje waarnaar je zolang hebt uitgekeken, dat je dan tegen je zin in door nieuwe verplichtingen wederom in een dwangbuis belandt. Dat alles omdat kindlief menigmaal een levensstijl prefereert, die geen ruimte laat voor een andere oplossing. Bijvoorbeeld een oplossing waarbij het beginsel van “Vrijheid, blijheid” voor de ouders voorop staat.
Vele opa’s en oma’s komen door deze houding nooit uit de kinderzorg. Zij leven daarom een gestrest bestaan, zo blijkt eveneens uit het onderzoek.
Gelukkig zit de samenleving niet stil. Er wordt thans naarstig werk gemaakt van een wetsvoorstel “Voltooid leven”. Wellicht dat aanname van dit voorstel binnenkort soelaas kan bieden.

EINDE

Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/