Aflevering 3: De mannen van de knots

DE MANNEN VAN DE KNOTS

Sinds een aantal jaren breng ik overdag de tijd door in het plaatsje Tertsa. Tertsa ligt zo’n kilometer of 7 verwijderd van Mirtos, althans indien je de weg in westelijk richting direct langs de kust volgt. Indien je de “hoofdweg” door de bergen neemt, dan is het wel een kilometer of 35 en ben je met de auto zeker een uur onderweg om dit lieflijke plaatsje te bereiken. Met mijn huurautootje ben ik meestal in 15 minuten daar, als ik tenminste alle gaten en diepe groeven in de kustweg bijtijds opmerk en weet te ontwijken.
Jammer genoeg hebben meerdere “Mirtos-verblijvers” dit plekje inmiddels ook ontdekt en togen te voet dan wel met een vervoermiddel naar het “Beloofde Strand”. Die ontwikkeling zie ik met lede ogen aan, omdat het nu ook in Tertsa wat drukker begint te worden en “verkeerd volk” – waarover later meer – het plaatsje eveneens begint te bezoeken.
Tertsa heb ik ooit ontdekt op een rondje hardlopen.
Mijn dag begint iedere morgen met een rondje hardlopen, ook als ik elders verblijf. Al lopende langs de kust vanuit Mirtos, verscheen na een aantal kilometers dit gehucht aan de horizon, een gehucht dat eigenlijk uit niet meer bestaat dan een handvol huisjes en drie taveernes. Ik kan er nog altijd met de pet niet bij hoe men er ooit toe gekomen is om daar een kilometerslange geasfalteerde slingerweg vanaf de hoofdweg hoog in de bergen naar beneden naar de kust voor aan te leggen. De zomerse bezoekers niet meegeteld, denk ik dat Tertsa – honden, katten, geiten en kippen daargelaten – eerder 20 dan 30 zielen telt.
Zij die de weg naar Tertsa te voet afleggen, zijn niet te benijden. Het is een ware beproeving, gelijk het in een verzengende hitte door de woestijn trekken.
Hoewel ik, zoals al eerder gezegd, deze pelgrims liever niet dan wel die kant zie opgaan, kan ik het toch niet over mijn hart verkrijgen hen te laten voortploeteren in de hitte, wanneer ik mijn bolide die richting uitstuur, en al helemaal niet wanneer het lifters betreft oftewel voetgangers die smeken om vervoerd te worden.
Afgelopen september legde ik de afstand naar Tertsa dagelijks hardlopend af en kwam mijn echtgenote later in de morgen met de auto achter mij aan. Omdat ik ten minste 10 kilometer per dag wil lopen, loop ik daarom bij Tertsa aangekomen het strand op om langs het water op en neer de resterende kilometers vol te maken.
Het strand aldaar is aan het einde van het dorpje door een enorm rotsblok in tweeën opgedeeld. Ofschoon er een nauwe doorgang is, lijkt het rotsblok een natuurlijke barrière te willen opwerpen om de alledaagse badgast tegen te houden. Desondanks heeft een zekere groep badgasten maling aan deze welgemeende waarschuwing van moedertje natuur en geeft er de voorkeur aan zich voorbij het blok op te houden, niet omdat het daar nu zoveel gezelliger vertoeven is – er is daar geen enkele mogelijkheid frisdrank en dergelijke te verkrijgen – maar om redenen van intieme aard. Dit stuk strand noem ik altijd “het strand van de mannen van de knots”. Nu is het bepaald ook weer niet zo dat je daar het risico loopt te struikelen over mannen van de knotst want zo dicht zijn ze daar ook weer niet bezaaid. Als zich hier en daar “een lid ophoudt”, is het veel.
Op een dag had ik weer mijn verlengde loopje naar Tertsa erop zitten. Heerlijk is het dan om gelijk een duik in de zee te nemen, even de loopkleding uit te spoelen, het ligbed gereed te zetten en vervolgens op het met een soort bamboe overdekte terrasje van taveernehouder Lambros Angelopoulos aan een tafeltje plaats te nemen en een eerste caffe latte te consumeren.
Omdat ik om plus minus 9 uur in de morgen daar reeds arriveer, ben ik altijd verreweg de eerste klant. Zodoende kan ik ook altijd mijn favoriete ligbed bezetten.
Bij het strandje voor deze taveerne staan in rijen zo’n 40 blauwe ligbedjes met parasols opgesteld. Omdat ik niet echt tussen de mensen in wil liggen en ook niet direct aan het water – want dan kijkt iedereen die het water uitkomt recht in je kruis – bevindt “mijn” bed zich, vanuit de taveerne gezien, uiterst links op de tweede rij. Zodoende kan ik alles redelijk overzien en – indien nodig – met anderen contact leggen, zonder direct te kunnen worden lastiggevallen. Badlakens, zonnebrandcrème etc. laat ik aan het einde van iedere middag in een tas bij Lambros achter.
Na de eerste koffie ga ik dan een uurtje zonnebaden en om 11 uur ga ik op voor mijn tweede caffe latte, tegen die tijd verschijnt mijn echtgenote ook meestal.
Zo tegen het middaguur nam ik op die dag weer plaats aan een tafeltje op het terrasje met uitzicht op zee en de daarvoor opgestelde ligbedjes, teneinde wat te eten en te drinken te bestellen. Ondanks dat Lambros al lang weet wat ik wil eten rond dat uur, bleef hij ook die dag volharden in het opsommen van een hele rits “specials of the day”. Nadat ik hem rustig had laten “uitopsommen”, zei ik er direct achteraan “doe mij maar een Greek salad met feta cheese, stokbrood en een fles Retsina”. Met een glimlach op zijn gezicht, vertrekt Lambros dan ook die dag weer naar achteren richting keuken – om daar te komen moet je eerst door de taveerne heen lopen en een smal straatje oversteken. Overigens, de feta die je bij Lambros te eten krijgt, is zo droog van smaak dat je wangen bij iedere hap naar binnen gezogen lijken te worden, waardoor je het risico loopt in je wangen te bijten, hetgeen zeer pijnlijk is, kan ik je verzekeren.
In de keuken is zijn moeder degene die alle lekkere hapjes bereidt. De vader van Lambros is onderwijl op straat bezig eenieder die Tertsa aandoet, bijna dwingend naar het strand van zijn zoon te leiden. Dat doet hij onder de mededeling van “vrije bedjes en vrij parkeren” en om er zeker van te zijn dat een potentiële klant op het strand niet de verkeerde afslag neemt en op het strand van de concurrent belandt, brengt hij die klant helemaal tot aan de bedjes van zijn zoon en indien die klant met de auto is, parkeert hij die auto ook nog eens.
De bewoners van deze streken hebben weinig op met bloot en evenmin met individuen die lak hebben aan de lokale normen en waarden. Je hoeft maar even de toeristische plekjes te verlaten en meer afgelegen dorpjes te bezoeken, om te ervaren dat je in beginsel welkom bent tenzij je een loopje neemt met de dorpelingen door kleding en gedrag.
Bij wangedrag hoef je niet gek op te kijken indien je het dorp wordt uitgewerkt door stenen gooiende oude vrouwtjes, die van top tot teen in het zwart zijn gestoken.
Zij die een horecagelegenheid aan de kust runnen zijn natuurlijk wel wat meer gewend. Toch heeft Lambros, vlak voor het terras, een kies ouderwets kleedhokje op het strand gebouwd, vlakbij een eeuwenoude olijfboom, waaraan provisorisch een douche is gemonteerd.
Hoewel dit hokje, vanwege de spleten tussen de planken, een “omkleder” geen 100 procent garantie kan bieden volledig aan het zicht van een aandachtige toeschouwer op het terras onttrokken te worden, wordt redelijk tegemoetgekomen aan de intentie van het bouwsel.
Als je het tenminste met de hygiëne serieus neemt, is er aan het strand geen enkele mogelijkheid om je behoefte te doen. Daarvoor moet je richting keuken, want naast de keuken kun je gebruik maken van een toilet.
Op de bewuste dag bestelde ik dus mijn gebruikelijke lunch. Toen ik mijn eerste slokje Retsina achteroversloeg, passeerde een beetje vadsige jongeman van een jaar of 30 mijn tafeltje en nam plaats op een van de blauwe ligbedjes op de eerste rij vanaf het terras gerekend. Het was, aan zijn huidskleur te oordelen, een echte verse: een net op Kreta gearriveerde. Een half uur later verscheen er in de taveerne achter mij een vrouw op leeftijd. Deze, naar mijn inschatting, plus minus 60-jarige dame van Nederlandse komaf, stond enigszins nerveus om zich heen te kijken totdat zij de jongeman in kwestie waarnam en op zijn ligbedje afliep. Zij werd warm ontvangen door de jongeman, die haar vervolgens liet plaats nemen op een bedje dat hij kort daarvoor met aandacht voor detail voor haar gespreid had. Van dit charmante gedrag moest ik zo het mijne denken: Het zal wel weer zo’n “boy” zijn, die ’s avonds in het halfduister van Mirtos de onder de olijfbomen verscholen terrasjes afstruint, op zoek naar alleenstaande dames op leeftijd om hen het hoofd op hol te brengen met het doel daar profijt uit te trekken in de vorm van een gratis maaltijd, gratis drinken, kortom gefêteerd te worden door zo’n argeloze vrouw. Vervolgens wordt zij dan uitgenodigd de volgende dag naar een afgelegen oord te komen om in een romantische sfeer de zon, en God mag weten wat nog meer, te aanbidden. Aangetrokken door het avontuur en omdat de charmeur in kwestie wellicht weer een vlam in haar heeft doen aanwakkeren, een vlam die reeds lang geleden gedoofd was, belandt zij dan op het strandje van Lambros in Tertsa.
Na mijn lunch en na enige tijd te hebben aangezien hoe “the boy” met wat alledaags streelwerk de vrouw verder inpalmde, nam ik weer plaats op mijn eigen ligbedje om nog een paar uurtjes te genieten van de zon.
De volgende dag was ik weer op nagenoeg dezelfde tijd present bij Lambros en maakte een start met het afwerken van mijn gebruikelijke programma.
Omstreeks het middaguur, het tijdstip waarop Lambros weer de “specials of the day” aan mij opdiste, verscheen de jongeman van de dag ervoor opnieuw ten tonele en prepareerde wederom een paar ligbedjes op de eerste rij vanaf het terras. Een kwartier later, op een moment dat ik net keihard op de binnenkant van mijn wang had gebeten, maakte opnieuw een dame op leeftijd haar opwachting in het overdekte deel van de taveerne. Zij was gekleed in een mooie lange witte zomerse jurk en maakte de indruk dat ze op iemand stond te wachten. Weldra werd zij opgemerkt door onze “boy”, die als de wiedeweerga de taveerne binnenstormde om haar vervolgens naar zijn plekje te geleiden. Ook nu betrof het een Nederlandse vrouw die kennelijk avontuur had geroken.
Terwijl de jongeman en zijn nieuwe verovering de bedjes opzochten en mijn tafeltje passeerden, hadden hij en ik even oogcontact. Aan mijn pijnlijke blik te oordelen, zal hij waarschijnlijk gedacht hebben dat ik leed onder het aanschouwen van zijn veroveringen, niet wetende dat ik zojuist een stuk feta naar binnen had gewerkt.
Al enigszins gewend aan het schouwspel voor mij op de blauwe bedjes, schonk ik daar verder niet veel aandacht meer aan, totdat achter mij in de taveerne wederom een dame verscheen en wel die van de dag ervoor en eveneens op zoek naar haar passie, gelegen op de blauwe bedjes. Ik dacht: “Wordt het toch nog gezellig!”.
Zonder verder te dralen, liep zij op het nieuw ingerichte liefdesnestje af. Onze jongeman schoot overeind en wist zich even geen raad met de situatie. Om de zaak te redden besloot hij nog een bedje aan te schuiven en de dames aan elkaar voor te stellen, in de hoop dat zij, als Nederlandse dames, een gezellige coterie met elkaar zouden starten. Niets was minder waar: aan de met elkaar uitgewisselde blikken te oordelen, konden ze elkaar wel dooien.
Tijdens deze status quo, besloot onze charmeur even koelte te zoeken op het terras en afstand te nemen van deze penibele situatie. Toen hij mijn tafeltje passeerde wenste ik hem succes met de oplossing van het probleem toe. Hij lachte en antwoordde in het Engels met een zwaar Duits accent: “Don’t worry, wait and see”.
De middag sleepte zich voort en er heerste een onaangename sfeer rond de drie bedjes: alle betrokkenen vermeden krampachtig elkaars blik.
Tegen het einde van de middag was daar een plotselinge opleving: een dartele jonge spierwitte knaap met een krullenbol dook ineens op in de taveerne en liep in een ruk door naar de drie bedjes. The boy stond onmiddellijk op en liep op de krullenbol toe om hem meer dan hartelijk te omhelzen en liet vervolgens de beide dames in grote vertwijfeling links – het kan ook rechts zijn geweest – liggen. Nadat ze even verderop elkaar van top tot teen, met naar ik aanneem zonnebrandolie, hadden ingesmeerd, zetten de beide jongens koers naar het grote rotsblok om daarachter uit het zicht te verdwijnen, op weg naar “het strand van de mannen van de knots”.
Omdat ik meende ’s morgens bij het ontbijt meer dan genoeg dagen fruit en yoghurt met honing te hebben geconsumeerd en ik eindelijk weer eens vet en ongezond wilde ontbijten, nam ik op een dag de auto en reed de bergen in richting Ano Viannos, hooggelegen op de hellingen van het 2.148 meter hoge Diktigebergte.
Na een heerlijk bijna Iers ontbijt te hebben genuttigd, daalde ik de berg weer af op weg naar Tertsa.
Eenmaal bij Lambros gearriveerd, moest ik tot mijn bittere teleurstelling vaststellen dat mijn blauwe bedje op de tweede rij links vooraan inmiddels bezet was. Om die reden week ik uit naar de tweede rij rechts vooraan. Nog niet helemaal geïnstalleerd op mijn nieuwe post, komt daar met veel tamtam een hele groep Nederlandse 50-plussers van het vrouwelijk geslacht mijn kant opzetten. Deze club meiden, althans zo presenteerden zij zich – hoewel de houdbaarheidsdatum van het “meid-zijn” al meerdere decennia was verstreken –, plofte zoals ik al vreesde precies naast mijn nieuwe optrekje neer.
Hoewel de meeste mensen die Tertsa aandoen, zich geruisloos, met gebruikmaking van het badhokje, in hun badkostuum hijsen, eisten deze dames bij hun verkleedpartij gelijk alle aandacht op. Natuurlijk, als je net de hitte getrotseerd hebt en het koelere zeewater hebt bereikt, dan is iedereen wel wat uitgelaten. Wat me echt tegenstaat is dat deze net gearriveerde groep meende dat het vanzelfsprekend is om “de Zandvoort aan Zee cultuur” één-op-één te kunnen toepassen op een idyllisch strandje aan de conservatieve zuidkust van Kreta.
Met andere woorden de meeste meiden kozen er direct voor met veel gegil topless de zee in te stuiven, hoewel een van hen aanmerkelijk minder stoof omdat zij een kunstbeen had. Deze laatste meid smeet, eenmaal bij de waterlijn aangekomen, haar kunstbeen bijna venijnig van zich af en koos toen eveneens het ruime sop.
Nu is het natuurlijk heel tragisch indien je een van je ledematen moet missen, maar het is zeker geen reden om je voor dat verlies te schamen. Toch had ik bij deze vrouw het idee dat zij alle gêne van zich af wilde werpen door zich provocerend te gedragen. Dat je je kunstbeen langs de waterlijn direct voor de ligbedjes dropt, dat moet kunnen maar het is voor argeloze passanten en kinderen geen plezierig aangezicht. Overigens, het viel me op dat het hele kunstbeen was ingezwachteld met rekverband.
Met al die andere stoere meiden in haar directe omgeving, kon één van hen zich toch wel even ontfermen over het kunstbeen, dat moederziel alleen was achtergebleven op de waterlijn en ten prooi lag aan de opkomende golven, dacht ik.
De meeste meiden liepen dus topless rond, zo ook die van het kunstbeen. Tijdens mijn Greek salad kwam laatstgenoemde met wild zwiepende borsten omhoog zetten, op weg naar het toilet naast de keuken. Zo liep ze dwars door de taveerne, tussen de tafeltjes door met etende gasten, om vervolgens het straatje over te steken met vrouwtjes in het zwart en voorlopig te eindigen in het toilet.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen blote borsten: ik deins er echt niet van terug. Je moet ze een ander – tenzij het een zuigeling betreft – echter niet opdringen en al helemaal niet middenin een cultuur als die van Tertsa.
Als je per se bloot of halfbloot wilt zonnen, dan ligt er tussen Mirtos en Tertsa een kilometerslang strand met rotsblokken, waar je je, onttrokken aan ieders oog, naar hartenlust met de zon en wat dies meer zij kunt vermaken.
Toen ik net genoot van nog een laatste glas Retsina, stond, in het volle zicht vanaf het terras, een man van mijn leeftijd – maar met een heel ander postuur – van zijn ligbed op en liet zijn zwembroek zakken. Tot overmaat van ramp boog hij zich ook nog eens voorover om zijn zwembroek verder uit te trekken en toonde daarmee in alle details zijn behaarde reet. Ook dit was een Nederlander, uit Amsterdam bleek later.
Dat deed mij beseffen dat ik voor dit jaar wel weer genoeg Greek salad en Retsina had geconsumeerd en tevens meer dan genoeg van “Hollandse tafereeltjes” had genoten en dat het de hoogste tijd was om terug te keren naar Ierland: naar Dingle en onze lieve hondjes.

EINDE

Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/