Aflevering 3: De dikke lippen bus

DE DIKKE LIPPEN BUS
Geschreven door Bert Plomp

In Utrecht reed vroeger een busje rond dat geestelijk gehandicapte kinderen ’s morgens naar een speciaal kinderdagverblijf vervoerde. Aan het einde van de dag werden die kinderen weer opgehaald en veilig en wel thuis afgeleverd.
Het busje werd in de volksmond ook wel “de dikke lippen bus” genoemd. Het ontleende zijn bijzondere naam aan het feit dat deze argeloze kinderen gedurende de rit vaak hun neus en mond tegen het raam drukten. Zodoende konden ze beter zien wat er zich buiten op straat afspeelde.
Als medeweggebruiker werd je attentie onwillekeurig getrokken door de passagiers van dit voertuig. Met name het beeld van hun tegen het raam geperste monden trok de aandacht. Of je dat nu wilde of niet, die vervormde dikke lippen werkten altijd op je lachspieren.
Heden ten dage is het onder bepaalde leden van het vrouwelijk geslacht usance om zich door een plastisch chirurg te laten helpen aan hun lippen. Ik bedoel in dit geval de lippen rond het gat waarin doorgaans het dagelijks brood verdwijnt.
De bewuste vrouwen laten hun lippen opspuiten en het lijkt wel of het parool luidt: hoe dikker, hoe beter.
Dit opspuiten leidt regelmatig tot lippen van buitensporige omvang. Ik heb exemplaren gezien welke bij mij direct het beeld opriepen van die vrouw is tegen “The Gongman” aangelopen.
Je weet wel, die supergespierde halfnaakte man die aan het begin van de hoofdfilm met een enorme klopper op een grote gong ramt en daarmee de start van de voorstelling aankondigt.
Lippen alsof onze slagwerker die vrouw vol op de mond heeft geraakt.
Je ziet vrijwel altijd direct of een vrouw haar lippen heeft laten doen. Die lippen zien er vaak heel onnatuurlijk en koortsig uit. Ze geven het gelaat bovendien een nogal dommige expressie.
Waarom doen al die vrouwen dat eigenlijk?
Ik heb het sterke vermoeden dat het doel van deze vrijwillige verminking is om er verleidelijker uit te zien.
Het zal wel aan mijn verdorven geest liggen, maar als ik zo’n vrouw tegen het lijf loop, krijg ik de indruk dat zij mij met haar gezwollen lippen ergens op wil wijzen. Dat zij mij wil attenderen op het feit dat zij over nog zo’n setje lippen beschikt. Een onweerstaanbaar setje dat op dat moment nog veilig is opgeborgen in haar slipje.
Die indruk wordt nog versterkt als zij op haar vlezige lippen bovendien een soort kleurloze gel heeft aangebracht. Een gel die haar lippen vochtig doen glanzen.
Het einde lijkt zoek in deze selfies-maatschappij. Zelfs mensen die van nature zijn gezegend met een leuk bekkie, laten vergaande correcties toepassen op hun gelaat. Jonge meisjes leggen jarenlang geld opzij om zulke idiote ingrepen te bekostigen.
Het lijkt erop dat sommige plastisch chirurgen het ethisch niet meer zo nauw nemen. Dat er bij hen een houding is ontstaan van “U vraagt, wij draaien”.
Een mogelijk volgende stap in dit waanzinnige proces zou kunnen zijn dat de chirurgijn botweg gevraagd wordt de lippen niet alleen op te spuiten maar ze bovendien verticaal in het gezicht te planten.

EINDE

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077