Aflevering 2: Over heuvels en door dalen

OVER HEUVELS EN DOOR DALEN
Geschreven door Bert Plomp

Mijn sombere gedachten over mijn jongere broer verdwenen als sneeuw voor de zon toen ik Wieky onbevangen en vastberaden haar koers zag voortzetten naar ons intieme plekje. Lopend door het warme zand en in de volle zon, wilde mijn charmante gezellin zich alvast van wat kleding ontdoen. Nadat ik op haar uitdrukkelijke verzoek haar witte jurkje aan de achterzijde had opengeritst, liet zij het kledingstuk bevallig langs haar ranke lichaam tot op haar enkels afglijden. Ze stapte langzaam uit het jurkje en borg het op in haar badtas en gunde mij onderwijl een eerste blik op haar verrukkelijke lichaam. Zij droeg nu nog slechts een minuscuul behaatje en een dito slipje.
Opnieuw werd mijn opkomende opwinding flink getemperd door een andere plotseling invallende drift-ontnemende gedachte aangaande de badtas.
In mijn vroege tienertijd werd en wilde ik aangesproken worden met de naam Bertus. Mijn volledige voornaam is namelijk Albertus, vernoemd naar mijn opa Heijgen. Een koninklijke naam, een naam om trots op te zijn.
Voor sommige jonge kinderen valt het niet mee om de “r” in “Bertus” mee te nemen bij het uitspreken van deze vorstelijke naam. Dan word je in plat Utrechts aangesproken met “Battas”.
Zelfs toen ik reeds lang door het leven ging met de veel sportiever klinkende naam “Bert”, bleven de kindertjes in kwestie volharden met “Battas”.
Wieky vestigde weer even snel de aandacht op haar met de opmerking dat we het beoogde plekje naderden. Het was niet op het strand zelf gelegen maar tussen de duinen en volledig aan het oog onttrokken. Hooguit zichtbaar voor sommige passagiers van een laag overvliegend vliegtuig op weg naar of vertrekkend van Schiphol. Deze wetenschap prikkelde onze fantasie alleen maar extra.
Toen we door het rulle zand omhooggeklommen waren en vervolgens afgedaald naar ons duinpannetje, vlijden we ons neer in het aangenaam warme zand. We hadden het idee alleen op de wereld te zijn en toch vanuit het heelal bespied te worden.
Wieky opende haar badtas en spreidde een lichtblauw badlaken uit op het zand. Thans werd ik niet opnieuw afgeleid door hinderlijke gedachtes. De spanning was inmiddels zo hoogopgelopen dat ik aan niets anders meer kon denken dan aan alle bekoorlijkheden van Wieky. Deze werden thans nog bedekt door twee geringe stukjes textiel, maar spoedig niet meer.
Wieky nam nu plaats op het badlaken en, terwijl ik haar bewegingen ademloos observeerde, ontdeed zich van haar laatste kleding. Voor mijn begerige ogen strekte zij zich vervolgens loom uit in de brandende zon.
Ik kon toen niets beters bedenken dan haar voorbeeld maar te volgen. In no time lag mijn kleding, vermengd met haar slipje en behaatje, op één hoopje en drukte ik me “noodzakelijkerwijs” tegen haar aan: we konden namelijk maar net met z’n tweeën op dat ene laken plaats nemen zonder in het zand te belanden.
Tot op dat moment hadden we nog helemaal geen huid-op-huid contact gehad. Nu lagen we ineens zij aan zij tegen elkaar aan, hetgeen een heel aangenaam gevoel in mijn verhitte lijf teweegbracht.
Na enige tijd min of meer roerloos zo te hebben gelegen, wierp ik de schroom van mij af. Ik keerde mij op mijn zij om zo haar lichaam te kunnen bewonderen.
Mijn God, wat was zij prachtig geschapen. Met een almaar droger wordende mond volgde ik minutieus haar welvingen en rondingen en ik dacht: Wat zijn vrouwen toch veel mooiere wezens dan mannen.
Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar in het algemeen zijn vrouwen toch veel mooier geschapen dan mannen. Ze hebben ook aan appetijtelijke lichaamsdelen veel meer te bieden. Daarmee kunnen zij zich ook nog eens, verkerend in een opgewonden toestand of niet, zonder veel gêne in het openbaar vertonen.
Hoe andere mannen daarover denken, weet ik niet. Maar ik vind het toch knap gênant om, buiten de intieme sfeer van de eigen slaapkamer, geconfronteerd te worden met een overeind staand lid, ook al is dat veilig opgeborgen in mijn pantalon.
Deze gêne zal vast wel voortkomen uit mijn vroege pubertijd, toen mijn vader ervoor koos zelf pantalons te maken voor de jongens. Pantalons met gulpen die nooit voor een schoonheidsprijs in aanmerking kwamen en altijd bol stonden.
In mijn werkzame leven heb ik regelmatig presentaties gegeven. Het kwam daarbij nogal eens voor, terwijl ik nog tussen de andere toehoorders zat, dat mijn vaste levensgezel begon op te spelen. Niet omdat seksueel prikkelende elementen daartoe hadden aangezet, maar gewoon uit eigen beweging. Zwellichaampjes van dit orgaan gaan nu eenmaal soms spontaan aan de slag of je nu opgewonden bent of niet. Tijdens zo’n spontane actie loop je het serieuze gevaar dat je een heel verkeerd signaal afgeeft aan je omgeving. Ik ben altijd benauwd verkeerde signalen af te geven.
Als je in zo’n situatie een paar minuten later moet optreden en “in het licht van de schijnwerpers” moet staan, dan breekt er bij mij een zekere paniek uit. Je moet dan alles in het werk stellen om je geslacht zo snel mogelijk weer te kalmeren.
Dat doe ik door om te beginnen de positie van mijn onderlijf zodanig te wijzigen dat ik niet direct al betrapt kan worden: benen over elkaar of, als er een vergadertafel is, languit onderuit gaan zitten en je gedachten concentreren op iets afschuwelijks, bijvoorbeeld het beeld oproepen van de nieuwslezeres van de Noord-Koreaanse staats-tv.
Het is trouwens opvallend hoeveel mannen – nooit vrouwen – tijdens een lange vergadering er op een gegeven moment voor kiezen languit onderuit te gaan zitten.
Gelukkig lukte het mij zodoende altijd weer net op tijd representatief te zijn.
Wieky, gelukkig volstrekt onwetend van al die vreemde gedachtenspinsels in mijn hoofd, rekte nog eens haar licht gebruinde lichaam voor mijn verlangende ogen goed uit.
Door die mooie bruine tint kon je hier en daar, zoals in het gebied direct boven en onder haar navel, wat heel lichtblond getinte haartjes zien. Wat dichtere, blonde, donzige beharing verder naar beneden, op weg naar haar meest erogene zone.
Ze had mooie stevige borsten, qua omvang precies passend bij haar formaat.
Haar tepels waren enigszins gezwollen, leek het. Ik liet mijn blik afglijden vanaf haar borsten, via het middenrif, over een bijna holle buikholte naar haar navel, alwaar mijn blik bleef rusten.
Het gebied rond haar navel was eveneens hol, gelijk het duinpannetje waarin we lagen. In het midden zag ik het knoopje dat op haar versnelde ademhaling enigszins op en neer bewoog.
Het knoopje: het deel van haar lichaam waarmee ze ooit via de navelstreng met haar moeder verbonden was. Via welk kanaal dit prachtige lijf leven werd ingeblazen.
Onweerstaanbaar werd mijn blik vervolgens via haar wat hoger gelegen bekken naar haar schaambeen getrokken, terwijl zij haar onderlichaam wat oprichtte.
Toen mijn visuele aftasting voorlopig even eindigde tussen haar stevige doch slanke dijen, stelde ik mij voor een miniatuur-mannetje te zijn. Ik stelde mij voor, al wandelend door deze adembenemende natuur, af te dalen, via de nauwe doorgang tussen Wieky’s borsten, naar haar navel. Eenmaal daar aangekomen, me daar in die mooie navelkom te nestelen en mijn hoofd te rusten leggen op dat pikante kussentje. En vanuit die positie, op mijn rug liggend, te genieten van het prachtige uitzicht op haar opwindende borsten. Vervolgens me op mijn buik om te draaien om me te verlustigen aan het zicht op haar glooiende venusheuvel. Ten slotte, als hoogtepunt van deze zinnelijke tocht, mij volledig in haar lichaam te begeven.
Als de laatste wandeling van je leven is aangebroken, leek me dat het mooiste einde dat je je kunt wensen: me in Wieky begeven en er nooit niet meer uitkomen. Nog mooier zou het zijn als dit definitieve binnentreden in het paradijs vergezeld zou gaan met het gelijktijdig binnenstromen van mijn zaad. In dat geval zou ik me kunnen versmelten met één van mijn actiefste zaadjes om aansluitend een net losgelaten eicelletje te penetreren. Hierop volgt dan een 9 maanden durend verblijf in een goddelijke sfeer. Een heerlijke verblijf in de schoot van mijn geliefde Wieky om te kunnen werken aan mijn wedergeboorte. In mijn beleving is dat de bijna perfecte reïncarnatie.
Het zou helemaal perfect zijn als ik dan weer als jongetje op aarde kwam. Het lijkt me ook wel spannend om het eens anders mee te maken, maar ik kies toch liever voor zekerheid. De zekerheid om me weer te kunnen verheugen op de omgang met een mooi meisje, een mooie vrouw.
Deze bijzondere geboorte, vooral vanwege de inbreng van de mooie Wieky, moet toch wel een heel mooi ventje opleveren. Mijn ervaring is namelijk dat de combinatie van een lelijke man en een mooie vrouw het mooiste geboorteresultaat oplevert. Of dat andersom ook zo is, zou ik echt niet weten: zo’n combinatie heb ik nog nooit kunnen gadeslaan.
Ik heb ooit een onvoorstelbaar lelijke Nederlander een prachtige Aziatische vrouw zien schaken. Ik dacht: Arme vrouw, wat breng je toch een groot offer om een Nederlands paspoort te verkrijgen.
Jaren later ontmoette ik hun oudste dochter, zij was toen een jaar of 18 en inderdaad, haar schoonheid was werkelijk oogverblindend.

WORDT VERVOLGD

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/