Aflevering 2: Florence

FLORENCE
Geschreven door Bert Plomp

Later, toen Florence op de lagere school zat, heb ik me flink vermaakt met haar pogingen haar idool “Lawrence of Arabia” te imiteren.
Lawrence of Arabia was de hoofdpersoon in een 3,5 uur durende speelfilm uit 1962. Ik denk dat we die film, een video-uitgave, eind zeventiger jaren eens gehuurd hebben en dat ze, samen met vriendin Démiencke, de video talloze malen heeft afgespeeld.
De film heeft zoveel indruk op haar gemaakt, dat ze, als Lawrence of Arabia, gehuld in een omgeslagen wit laken, over straat rende. Onder het luidkeels uitroepen van “Akaba”, de in de film te veroveren havenstad in Jordanië, joeg ze menig voorbijganger schrik aan. Daarbij zwaaide ze ook nog eens met een namaakzwaard wild om zich heen.
Als Florence jarig was, dan was ze als ieder ander kind natuurlijk in spanning over wat ze als verjaardagscadeaus zou krijgen en over wat we zouden gaan doen voor haar verjaardag.
Ze was enig kind en we wilden haar natuurlijk verwennen, maar we wilden het wel een beetje binnen de perken houden, althans wat cadeaus betreft. We wilden niet, zoals je tegenwoordig vaak ziet, haar helemaal bedelven onder de cadeaus. Eigenlijk wilden we, gelijk vroeger vaak het geval was, haar ook iets nuttigs of educatiefs schenken.
We probeerden er in elk geval een echte feestdag van te maken. Om te beginnen wilden we haar verrassen met een versierd huis en ook met een verjaarspartijtje en dan niet een feestje voor de ouders maar uitsluitend voor haar en haar vriendinnetjes.
Bang zijn voor Sinterklaas of, in dit geval, zenuwachtig zijn voor de viering van een verjaardag vonden we niks voor een opgroeiend kind. Daar stuurden we dan ook allerminst op aan.
De verjaarspartijtjes waren altijd heel gezellig, althans die indruk hadden wij.
Naast een consumptief karakter moest een verjaarspartijtje ook iets inspannends hebben, de kost gaat immers voor de baat uit. De hele middag zitten op een stoel en gevoerd worden, dat vonden we geen echte verjaardag.
De leukste verjaardagen van Florence waren de verjaardagen die we in het centrum van Utrecht vierden. Bijvoorbeeld de verjaardag met het beklimmen van de Domtoren en de verjaardag die we in het bos hadden georganiseerd. De laatste met een speurtocht en schatgraven, met als dubieus hoogtepunt het niet kunnen terugvinden van de schat. Daags na die verjaardag, gewapend met een spa, ben ik wederom aan het graven geslagen. Uiteindelijk heb ik toch de schatkist boven de grond weten te toveren, waarna de inhoud alsnog aan de kinderen uitgedeeld kon worden.
We hielden bij ons thuis veel van lezen. Voorlezen deden we ook regelmatig. Toen Florence nog heel klein was, was het vooral haar moeder die voorlas uit allerlei kinderboeken. Na het voorlezen was het mijn beurt om haar naar bed te brengen. Dan moest ik Florence op mijn nek nemen en rondrennen door het huis en vervolgens omhoog de trap op naar de zolderverdieping, alwaar de slaapkamers zich bevonden.
Een dergelijke wilde rit door het huis leidde er meestal toe dat ze niet 1, 2, 3 in slaap viel en dat betekende dat ik nog de nodige tijd bij haar bed vertoefde om haar in slaap te sussen.
Toen ze ouder werd heb ik haar veel voorgelezen uit bijvoorbeeld “Woutertje Pieterse”. Dit was verreweg ons favoriete boek en ik heb haar daaruit regelmatig opnieuw moeten voorlezen. Ik weet wel dat we kromlagen van het lachen om hetgeen zich in huize Pieterse afspeelde. Gelachen om die bekrompen ouders en juffrouw Laps, de onderwijzer enzovoort. Alles in relatie tot het onbedorven, wijze jongetje Woutertje.
Toen Florence teenager werd en zich in het uitgaansleven stortte, waren we daar niet altijd happy mee. Helemaal niet als het nachtwerk dreigde te worden.
Maar goed, ook zij had het recht om zich uit te leven. Maar ze was een heel mooi meisje dat je als vader liever niet alleen door het centrum van “donker” Utrecht zag slenteren. Ze was weliswaar altijd met vrienden en vriendinnen, maar dat is geen garantie op een goede afloop. Om die reden spraken we vaak af dat we haar zouden ophalen aan het einde van de avond. Als ze dan bijvoorbeeld in een discotheek verkeerde, dansten wij ook nog een paar rondjes mee. Dat hebben we ongeveer tot haar achttiende verjaardag volgehouden, niet altijd met haar volle instemming.
Hoewel Florence, qua uiterlijk, meer op haar moeder lijkt, denk ik dat ze qua karakter meer van mij weg heeft. In het laatste opzicht, trouwens ook in het eerste opzicht, is een objectieve beoordeling wat lastig omdat we niet van hetzelfde geslacht zijn. De karakterontwikkeling van mannen en vrouwen loopt nu eenmaal niet parallel omdat ze anders in mekaar zitten en van nature een verschillend biologisch doel dienen, althans zo denk ik erover.
Ik denk dat Florence, net als ik, nogal vasthoudend is en niet snel geneigd is zich te laten overhalen tot een andere visie of een andere houding. Dat heeft ook te maken met het feit dat we beiden “natuurlijk” reeds diep over alles hebben nagedacht en de tegenpartij niet. Je zou het ook gewoon eigenwijsheid kunnen noemen. Eigenwijsheid is trouwens een trekje dat heel sterk te bespeuren valt in mijn familie. Vooral in de familie van mijn moeders kant, te weten de familie Heijgen. De leden van deze familie waren allen stuk voor stuk enorme betweters. Zolang ze het tegen anderen opnamen was dat geen probleem, want dan vormden ze een eensgezind blok. Maar als ze het onderling oneens waren, dan was het gelijk oorlog.
Florence en ik hebben ook wel eens een discussie waar geen einde aan komt. Dat is wel eens onbevredigend, maar het leidt zelden tot ruzie. Als we dan zo aan het discussiëren zijn, dan kun je als toehoorder maar beter de kamer verlaten.
Verder genieten we beiden van het goede dat het leven ons te bieden heeft. We zijn wel geneigd daarvan iets te veel te nemen en daarom moeten we hard trainen om er redelijk uit te blijven zien, hetgeen nog steeds lukt.
Net als haar vader, heeft Florence er een periode flink met de pet naar gegooid. Na die periode werd de opgelopen “schade” meer dan goed gemaakt.
Kortom: Florence is een dochter om trots op te zijn.

EINDE

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/