Aflevering 1: Een puppy in huis

 

EEN PUPPY IN HUIS
Geschreven door Bert Plomp

Wat had ik me oneindig veel beter gevoeld als ze me had kunnen influisteren: “Bert, maak er alsjeblieft een einde aan”. Veel beter gevoeld, niet alleen op de dag zelf toen mijn vrouw Cynthia en ik besloten onze lieveling Swilly te laten inslapen, maar ook nog jaren later, als ik ‘s nachts terugdacht aan die dag in februari van het jaar 2006, toen ik de dierenarts vroeg bij ons thuis te komen. Nog steeds heb ik het er behoorlijk moeilijk mee en krijg ik tranen in mijn ogen als ik aan die dag terugdenk.
Je weet namelijk nooit zeker, wanneer je zo’n besluit neemt, of je er werkelijk goed aan doet een leven voortijdig te beëindigen en wie geeft je überhaupt het recht om zo’n beslissing te nemen.
Als je honderd procent zeker weet dat je handelt naar de wens van betrokkene, dan kun je er veel meer vrede mee hebben. Maar zelfs dan kun je je twijfels houden. Een natuurlijke dood, ofschoon je dan als achterblijvende ook veel verdriet moet verwerken, kun je met de tijd veel beter accepteren.
Swilly kwam uit een flink nest border collie puppy’s van een fokker in de buurt van Eindhoven. Al lang hadden we het idee zo’n slimme leuke sheepdog als huisgenoot te hebben. Ook was ik al geruime tijd op zoek naar een hardloopmaatje dat me kon vergezellen op mijn dagelijkse kilometers. Een maatje dat niet moppert als je er plotseling voor kiest naar links of naar rechts af te slaan of nog een paar kilometer verder te lopen en dat niet de hele weg wil praten. Kortom ik was op zoek naar een hond die kilometers kon maken en, bij weer of geen weer, altijd blij is als je ‘m meeneemt.
We haalden haar op met de auto op een bloedhete dag in de zomer van 1992. We hadden het zodanig gepland dat die dag samenviel met het begin van onze zomervakantie, zodat we alle tijd hadden om aandacht te besteden aan onze jonge collie.
We gaven ons meisje de naam Swilly, genoemd naar een mooie vakantieherinnering in Noord-Ierland, toen we een aantal dagen in de buurt van het aldaar gelegen Lough Swilly verbleven. Daar hadden we reeds besloten dat we een border collie als huisgenoot wilden hebben en dat we haar de naam Swilly zouden geven. Uit esthetische overwegingen, gaf ik de voorkeur een teefje.
De zomervakantie brachten we door in ons boshuisje in Het Grote Bos in Driebergen. De rit van Eindhoven naar ons boshuisje was voor onze puppy een hele beproeving: weggerist bij je moeder, vreemde personen om je heen, voor het eerst in een auto en het was snoeiheet.
Het duurde dan ook niet lang of ons hondje moest braken in de auto. Zodoende brachten we de rest van de nog af te leggen route door in de zure lucht van haar braaksel.
Het was dan ook een hele verademing toen we in ons koele boshuisje arriveerden. Swilly zocht buiten direct een schaduwrijk plekje op onder de naaldbomen, tussen het sprokkelhout, en geleidelijk aan kwam zij tot rust. De eerste nacht in een volstrekt vreemde atmosfeer gaf ze geen kik en de volgende dag voelde zij zich al volledig thuis. In afwachting van haar eerste mand, hadden we een kartonnen doos met een zacht dekje erin voor haar klaar gemaakt.
De eerste nachten zat ze als een razende ponstypiste gaatjes te maken in de opstaande rand van de doos, kennelijk met de bedoeling haar vlijmscherpe tandjes wat af te vlakken.
Ze toonde zich heel tevreden met haar eerste rietenmand en om dat te demonstreren, had ze in een paar dagen tijd de hele mand gereduceerd tot een rieten matje. Swilly was ook gek op onze hangmat in de tuin. Beurtelings lag ze boven op mij en Cynthia heen en weer te schommelen in deze hangmat.
Toen ze een paar weken ouder was, nam ik haar mee voor een eerste rondje hardlopen. We deden een kort rondje net buiten de camping. Het ging helaas gelijk mis. Het was weekend en een groepje ruiters, gelukkig zonder jachthonden maar vergezeld door een stel jachthoornblazers, was aan het oefenen in het bos. Swilly was direct geboeid door dit prachtige geluid van de jachthoorns en ging spoorslags achter de paarden aan.
Ik was behoorlijk in paniek en schreeuwde en floot me een ongeluk om haar weer bij me krijgen. Het lukte niet. Vervolgens dacht ik: misschien is ze terug gerend naar de bungalow. Daar aangekomen, zag ik dat dit niet het geval was. Weer ging ik terug naar de plek in het bos, waar ik haar het laatst had gezien. Na enig gefluit, stond ze plotseling hijgend en blij kwispelend naast mij. Sindsdien is ze nooit meer van mijn zijde geweken.
Toen ze een jaar oud was, hadden we wederom een confrontatie met de jacht. Ditmaal echter zonder ruiters en muziek, maar wel met een enorme meute jachthonden. Het waren een stuk of vijftig fors uitgevallen Beagles, die we op ons hardlooprondje midden in het bos ontmoetten. Deze meute zette direct de achtervolging in van Swilly. Ondanks pogingen van de begeleider om deze honden tot de orde te roepen, lukte dat helaas van geen kant.
Hoewel Swilly niet echt bang uitgevallen was, koos ze weliswaar niet het hazenpad maar dook ze wel een dichtbijgelegen vennetje in. Dat was heel slim van haar want zwemmende honden kunnen elkaar niet zoveel kwaad doen.
Het vennetje veranderde weldra in een soort draaikolk met Swilly in het centrum en de Beagles al zwemmend daaromheen wervelend. Om haar uit deze benarde situatie te redden, sprong ik ook in het water en tilde haar op uit het water, zodat ze op adem kon komen en de honden haar niet konden bereiken.
We hebben zeker 10 minuten zo midden in het water gestaan, totdat onze meutehoeder eindelijk zijn honden aan de kant had weten te dirigeren. De “eikel” was zelfs nog enigszins verontwaardigd over het feit dat ik zijn pad had gekruist en zijn honden in de war had gebracht, terwijl we ons in een openbaar bos bevonden.
Toen wij ooit onze zinnen hadden gezet op een border collie, waarschuwde een vrouwelijke kenner van het ras ons dat zo’n hond niet geschikt was voor “stadse mensen”. Zo’n hond heeft heel veel beweging nodig, stelde zij. Stedelingen kunnen een hond dat niet bieden, was haar conclusie. Ik liet haar weten dat ons hondje heel wat kilometertjes ging maken en vrijwel zeker meer dan haar eigen collie, die regelmatig achter de schaapjes aan moest.

WORDT VERVOLGD

Voor meer gratis verhalen en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/