Aflevering 3: De climax

DE CLIMAX
Geschreven door Bert Plomp

Mijn zinnen waren tot het uiterste geprikkeld door al die fantasieën over Wieky. Zij lag nota bene direct binnen handbereik. Ik moest haar daarom wel beroeren, maar me zeker niet als een beest op haar storten, hoe zeer ik dat eigenlijk wel zou willen.
Gebruikmakend van een probaat middel uit mijn vroege jeugd, toegepast op meisjes in het Krommerijn zwembad, bood ik Wieky onschuldig aan om even haar huid in te smeren met zonnebrandcrème. Tenslotte was haar body inmiddels al geruime tijd volledig blootgesteld geweest aan intensieve zonnestraling.
Zonder ook maar een moment te dralen, trok zij een grote hemelsblauwe fles Nivea- zonnebrandcrème uit haar badtas tevoorschijn en overhandigde die mij met een enigszins uitdagende oogopslag.
Na eerst een ruime hoeveelheid van dit witte goedje in mijn handpalm te hebben gegoten, begon ik voorzichtig en heel teder haar buik in te smeren. Toen ik merkte dat ze dit als aangenaam ervoer, breidde ik de handeling aan weerszijden van haar buik langzaam uit. Het insmeren ging hierna zachtjesaan over in meer massageachtige bewegingen. Toen ik mijn massage even onderbrak om mijn hand opnieuw te vullen met crème, trok ze die vervolgens direct naar haar borsten.
Waar ik de betasting van haar lichaam niet zelf direct zou hebben durven voortzetten, daarheen had zij nu mijn hand geleid.
Aanvankelijk met één hand en daarna, toen ik mijn zelfbeheersing begon te verliezen, met beide handen, begon ik haar borsten steeds wilder te bewerken en voelde ik Wieky steeds heftiger reageren.
Terwijl ik verder ging met mijn massage, begon ik haar lippen te kussen.
Toen zij voorzichtig met haar tong mijn mond binnenkwam en ik dat beantwoordde, werd het tongzoenen spoedig zo vurig dat het onze adem dreigde te benemen. Ik hield het nu niet meer. Vanaf dat moment masseerde ik nog maar met één hand haar borsten en begon ik met mijn andere hand haar geslacht te stimuleren. Van haar lippen bewoog ik mijn mond langs haar hals naar haar borsten, naar haar tepels. Haar borsten rezen en daalden op het ritme van haar onstuimige ademhaling. Haar tepels hadden zich opgericht en waren verhard. Terwijl ik haar beide tepels wisselend in mijn mond nam, dacht ik even terug aan mijn mogelijke reïncarnatie. Wat een heerlijk vooruitzicht door haar gezoogd te worden als klein jongetje.
Toen ik zachtjes in haar tepels beet en Wieky haar onderlichaam omhoogduwde, onder de druk van mijn masserende vingers, leek zij nu alle controle over haar lichaam te verliezen. Zij probeerde, om dat te voorkomen of om een meer stimulerende lichaamshouding aan te nemen, zich op haar buik te kantelen, hetgeen haar uiteindelijk ook lukte.
Hevig hijgend bleef ze zo enige tijd liggen.
De aanblik van haar andere zijde deed mijn opwinding echter niet verdwijnen maar eerder toenemen.
Wat had ze een prachtige billen. Haar rugzijde was hoe dan ook een lust voor het oog. Haar rug volgend, afdalend vanaf haar nek over haar ruggengraat en dan weer stijgend over haar niet te steil oplopende derrière en tot slot weer geleidelijk afdalend naar haar slanke benen, dat beeld deed me denken aan een langgerekte golf op weg naar de kust: een golf van genot.
Haar billen waren ideaal van elkaar gescheiden. Gescheiden door een mooie niets verhullende donkerroze gekleurde vallei, lopende vanaf haar stuitje tot aan haar schaambeen, met daarin verborgen haar meest intieme poorten. Aan weerszijden van die vallei zag ik de steil oplopende rondingen van haar billen en aan het einde ervan, waar deze breder wordt, zag ik haar opgezwollen vochtige vagina, glinsterend in het felle zonlicht. Tussen haar bovenbenen was net genoeg ruimte om vast te stellen dat haar dijen perfect gevormd waren.
Slechts een bovenmenselijk wezen met een goddelijk oog voor design kan zoiets moois creëren, dacht ik. Als man denk je dan in eerste instantie dat deze schepper van het mannelijke geslacht moet zijn geweest om het vrouwelijk lichaam zo aantrekkelijk voor een man te kunnen vervaardigen. Maar gelijktijdig kan ik me ook heel goed voorstellen dat het om een vrouwelijke schepper gaat: iemand die feilloos weet en voelt wat mannen begeren. Of wat vrouwen begeren, die op hetzelfde vallen als ik. Wellicht is het een onzijdige designer geweest, eentje die van twee walletjes eet. Hoe het ook zij, voor mij is het lichaam van een vrouw het mooiste kunstwerk dat ooit gecreëerd is.
Toen Wieky zich eenmaal op haar buik had gedraaid, begon het voor mijn ogen  te duizelen. De onafgebroken reeks van intense prikkels had mij in een soort trance gebracht. Ik had nog maar één verlangen: ik moet op haar liggen.
Nu helemaal bevrijd van storende overpeinzingen, vooral door het zien van haar glinsterende vagina, keerde ik mijn lichaam en kroop op haar rug. Een weldadig gevoel stroomde door mijn lijf toen ik eenmaal op haar lag en voelde dat zij haar bovenbenen, haar billen een beetje spreidde. Zo liet zij mijn onderlichaam alle ruimte om bij haar binnen te komen. Er was voor mij geen houden meer aan. Ik werd thans volledig door lustgevoelens gedreven. Wieky haalde nog steeds in hoog tempo adem en bood geen enkele weerstand. De eerdere massage en de opwinding in haar intieme zone gaven mij vrij baan. Ze kreunde zacht, toen ik mijn geslacht in haar bracht. Toen ik me verder in haar vagina omhoog werkte, voelde ik slechts een aangename, zachte, vochtige weerstand.
Het tempo van mijn ademhaling paste zich aan aan die van Wieky, die inmiddels in ademnood leek te verkeren.
Toen ik me langzaam op en neer begon te bewegen en het moment van hemelse bevrediging naderde, voelde ik plots iets aan mijn rechterschouder trekken.
Hierdoor liet ik mij echter niet van de wijs brengen. Om dat kracht bij te zetten, klemde ik Wieky nog wat steviger tussen mijn dijen en beet haar zachtjes in haar nek om onze vereniging naar een absoluut hoogtepunt te voeren.
Wat me echter opviel was dat haar nek niet, zoals ik verwachtte, soepel en enigszins vochtig aanvoelde, maar eerder ruw en droog. Weer voelde ik, nu heftiger, geruk aan mijn schouder en wel zodanig dat ik me verstoord omdraaide. Al blikkend tegen de felle zon, nadat het eerst volledig zwart voor mijn ogen was, ontwaarde ik één van mijn collega’s van de pakketpost. Hij riep luid uit: “Bert wordt wakker, de trein naar Zandvoort aan Zee staat op punt van vertrekken”.
Toen mijn hoofd na enige tijd wat helderder werd, merkte ik op dat ik languit op een aanhangwagen van de pakketpost lag. Mijn hoofd rustte op een postzak en een andere postzak hield ik tussen mijn benen geklemd. Ik was duizelig, voelde me moe, had hoofdpijn en had een enorme dorst. Vaag zag ik nog net aan het einde van het perron de trein naar Zandvoort aan Zee verdwijnen. Waarschijnlijk met Wieky aan boord, op weg naar het duinpannetje.
Mijn huisarts vertelde mij de dag erop dat ik een lichte zonnesteek had opgelopen.
Bij de pakketpost Utrecht CS heb ik een fantastische tijd gehad. Ouderwets gezellige collega’s, echt mannen onder mekaar. Nou ja mannen, ik was nog maar een slungelig jochie.
Om deze jongens een dienst te bewijzen, heb ik me in die tijd aangemeld voor het voetbalteam van de pakketpostafdeling, welk team in voorbereiding was op een belangrijk bedrijfstoernooi.
Dit voetbaltoernooi vond plaats aan het begin van de zomer op het terrein van voetbalvereniging Celeritudo aan de Koningsweg, direct gelegen naast het complex van Velox.
Aanvankelijk ging ik ervanuit dat het een gemoedelijke kroegontmoeting zou worden. Een gezellige sportieve strijd tussen verschillende postafdelingen: lekker een biertje drinken onder het mom van een vriendelijk partijtje voetbal. Niets bleek minder waar.
Ofschoon de heren elkaar op de Moreelselaan redelijk tot goed konden verdragen, leek het op het gras wel oorlog. Er werden over en weer doodstrappen uitgedeeld alsof het een lieve lust was. Heden zou zo’n wedstrijd al na 5 minuten zijn gestaakt.
De meeste van de spelers waren zware rokers. Veelal rokers van zware shag van “Brandaris” of “ De Weduwe van Van Nelle”. Ik vraag me wel eens af hoeveel van die sympathieke jongens inmiddels de daad bij het woord hebben gevoegd en door het roken zelf een eigen weduwe hebben gecreëerd.
Hoewel ik in die tijd ook regelmatig een sigaretje rookte, gelijk Johan Cruyff, was mijn conditie vele malen beter dan die van de shagrokers.
Mijn dagelijkse hardlooptrainingen deden alle nicotine-effecten tot nul reduceren. Zodoende kon ik in mijn eentje de hele verdediging van een tegenstander behoorlijk bezighouden. Wel moest ik tussen allerlei doodslel-uitdelende postbodes en andere PTT-ers de weg naar het doel zien te vinden. Zonder noemenswaardig letsel op te lopen wist ik aldoende regelmatig op dit toernooi te scoren en de beker helpen binnenhalen voor “Afdeling Pakketpost Utrecht CS”.
Toen ik de maandag na het toernooi de grote hal van de pakketpost binnentrad, werd ik bijna ovationeel ontvangen. Daarmee wist ik zeker dat mijn omissie met betrekking tot de niet-aflevering van een aantal postzakken voor de trein naar Zandvoort aan Zee helemaal vergeten en vergeven was.

EINDE

Voor meer gratis verhalen, gedichten en columns, meld je aan op mijn FB-pagina:

https://www.facebook.com/groups/377554749281077/